¹Så tog Temaniten Elifaz til Orde og sagde:

¹Þá svaraði Elífas frá Teman og sagði:

²"Mon Vismand svarer med Mundsvejr og fylder sit Indre med Østenvind

²Skyldi vitur maður svara með vindkenndri visku og fylla brjóst sitt austanstormi _

³for at hævde sin Ret med gavnløs Tale, med Ord, som intet båder?

³sanna mál sitt með orðum, sem ekkert gagna, og ræðum, sem engu fá áorkað?

⁴Desuden nedbryder du Gudsfrygt og krænker den Stilhed, som tilkommer Gud.

⁴Auk þess rífur þú niður guðsóttann og veikir lotninguna, sem Guði ber.

⁵Din Skyld oplærer din Mund, du vælger de listiges Sprog.

⁵Því að misgjörð þín leggur þér orð í munn og þú velur þér lævísra tungu.

⁶Din Mund domfælder dig, ikke jeg, dine Læber vidner imod dig!

⁶Þinn eigin munnur sakfellir þig, ekki ég, og varir þínar vitna í gegn þér.

⁷Var du den første, der fødtes, kom du til Verden, før Højene var?

⁷Fæddist þú fyrstur manna og ert þú í heiminn borinn fyrr en hæðirnar?

⁸Mon du lytted til, da Gud holdt Råd, og mon du rev Visdommen til dig?

⁸Hefir þú hlustað í ráði Guðs og hrifsað til þín spekina?

⁹Hvad ved du, som vi ikke ved, hvad forstår du, som vi ikke kender?

⁹Hvað veist þú, er vér eigi vissum, hvað skilur þú, er oss væri ókunnugt?

¹⁰Også vi har en gammel iblandt os, en Olding, hvis Dage er fler end din Faders!

¹⁰Til eru og öldungar, gráhærðir menn, vor á meðal, auðgari að ævidögum en faðir þinn.

¹¹Er Guds Trøst dig for lidt, det Ord, han mildelig talede til dig?

¹¹Er huggun Guðs þér lítils virði og mildileg orðin sem þú heyrir?

¹²Hvi river dit Hjerte dig hen, hvi ruller dit Øje vildt?

¹²Hvers vegna hrífur gremjan þig og hví ranghvolfast augu þín,

¹³Thi du vender din Harme mod Gud og udstøder Ord af din Mund.

¹³er þú snýr reiði þinni gegn Guði og lætur þér slík orð um munn fara?

¹⁴Hvor kan et Menneske være rent, en kvindefødt have Ret?

¹⁴Hvað er maðurinn, að hann geti verið hreinn, og sá verið réttlátur, sem af konu er fæddur?

¹⁵End ikke sine Hellige tror han, og Himlen er ikke ren i hans Øjne,

¹⁵Sjá, sínum heilögu treystir Hann ekki, og himinninn er ekki hreinn í augum hans,

¹⁶hvad da den stygge, den onde, Manden, der drikker Uret som Vand!

¹⁶hvað þá hinn andstyggilegi og spillti, maðurinn, sem drekkur ranglætið eins og vatn.

¹⁷Jeg vil sige dig noget, hør mig, jeg fortæller, hvad jeg har set,

¹⁷Ég vil fræða þig, heyr þú mig, og það sem ég hefi séð, frá því vil ég segja,

¹⁸hvad vise Mænd har forkyndt, deres Fædre ikke dulgt,

¹⁸því er vitringarnir kunngjörðu _ og duldu ekki _ svo sem arfsögn frá feðrum sínum,

¹⁹dem alene var Landet givet, ingen fremmed færdedes blandt dem:

¹⁹en þeim einum var landið gefið, og enginn útlendingur hafði enn farið um meðal þeirra.

²⁰Den gudløse ængstes hele sit Liv, de stakkede År, en Voldsmand lever;

²⁰Alla ævi sína kvelst hinn óguðlegi og öll þau ár, sem geymd eru ofbeldismanninum.

²¹Rædselslyde fylder hans Ører, midt under Fred er Hærgeren over ham;

²¹Skelfingarhljóð óma í eyrum honum, á friðartímum ræðst eyðandinn á hann.

²²han undkommer ikke fra Mørket, opsparet er han for Sværdet,

²²Hann trúir því ekki, að hann komist út úr myrkrinu, og hann er kjörinn undir sverðið.

²³udset til Føde for Gribbe, han ved, at han står for Fald;

²³Hann reikar um til þess að leita sér brauðs _ hvar er það? _ hann veit að ógæfudagurinn bíður hans.

²⁴Mørkets Dag vil skræmme ham. Trængsel og Angst overvælde ham som en Konge, rustet til Strid.

²⁴Neyð og angist skelfa hann, hún ber hann ofurliði eins og konungur, sem búinn er til atlögu,

²⁵Thi Hånden rakte han ud mod Gud og bød den Almægtige Trods,

²⁵af því hann útrétti hönd sína gegn Guði og reis þrjóskur í móti hinum Almáttka,

²⁶stormed bårdnakket mod ham med sine tykke, buede Skjolde.

²⁶rann í móti honum illvígur undir þykkum bungum skjalda sinna.

²⁷Thi han dækked sit Ansigt med Fedt og samlede Huld på sin Lænd.

²⁷Hann þakti andlit sitt spiki og safnaði fitu á lendar sér,

²⁸tog Bolig i Byer, der øde lå hen. i Huse, man ikke må bo i, bestemt til at ligge i Grus.

²⁸settist að í eyddum borgum, í húsum, er enginn átti í að búa og ákveðið var, að verða skyldu að rústum.

²⁹Han bliver ej rig, hans Velstand forgår, til Jorden bøjer sig ikke hans Aks;

²⁹Hann verður ekki ríkur, og eigur hans haldast ekki við, og kornöx hans svigna ekki til jarðar.

³⁰han undkommer ikke fra Mørket. Solglød udtørrer hans Spire, hans Blomst rives bort af Vinden.

³⁰Hann kemst eigi undan myrkrinu, frjóanga hans mun loginn svíða, og fyrir reiðiblæstri hans ferst hann.

³¹Han stole ikke på Tomhed han farer vild thi Tomhed skal være hans Løn!

³¹Hann skyldi ekki reiða sig á hégóma; hann villist, því að hégómi verður umbun hans.

³²I Utide visner hans Stamme, hans Palmegren skal ikke grønnes;

³²Það rætist fyrir skapadægur hans, og pálmagrein hans grænkar eigi.

³³han ryster som Ranken sin brue af og kaster som Olietræet sin Blomst.

³³Hann hristir af sér súr berin eins og vínviðurinn og varpar af sér blómunum eins og olíutréð.

³⁴Thi vanhelliges Samfund er goldt, og Ild fortærer Bestikkelsens Telte;

³⁴Því að sveit hinna óguðlegu er ófrjó, og eldur eyðir tjöldum mútugjafanna.Þeir ganga þungaðir með mæðu og ala ógæfu, og kviður þeirra undirbýr svik.

³⁵svangre med Kvide, føder de Uret, og deres Moderskød fostrer Svig!

³⁵Þeir ganga þungaðir með mæðu og ala ógæfu, og kviður þeirra undirbýr svik.