¹Brudt er min Ånd, mine Dage slukt, og Gravene venter mig;

¹Andi minn er bugaður, dagar mínir þrotnir, gröfin bíður mín.

²visselig, Spot er min Del, og bittert er, hvad mit Øje må skue.

²Vissulega eru þeir enn að gjöra gys að mér! Auga mitt verður að horfa upp á móðganir þeirra!

³Stil Sikkerhed for mig hos dig! Hvem anden giver mig Håndslag?

³Set veð, gakk í ábyrgð fyrir mig hjá þér, Guð, hver mun annars taka í hönd mér?

⁴Thi du lukked deres Hjerte for Indsigt, derfor vil du ikke ophøje dem;

⁴Því að hjörtum þeirra hefir þú varnað vits, fyrir því munt þú ekki láta þá sigri hrósa.

⁵den, der forråder Venner til Plyndring, hans Sønners Øjne hentæres.

⁵Hver sem með svikum framselur vini sína að herfangi, _ augu barna hans munu daprast.

⁶Til Mundheld har du gjort mig for Folk, jeg er blevet et Jærtegn for dem;

⁶Hann hefir gjört mig að orðskviði meðal manna, og ég verð að láta hrækja í andlit mitt.

⁷mit Øje er sløvet af Kvide, som Skygger er mine Lemmer til Hobe;

⁷Fyrir því dapraðist auga mitt af harmi, og limir mínir eru allir orðnir sem skuggi.

⁸retsindige stivner af Rædsel ved sligt, over vanhellig harmes den skyldfri,

⁸Réttvísir menn skelfast yfir því, og hinn saklausi fárast yfir hinum óguðlega.

⁹men den retfærdige holder sin Vej, en renhåndet vokser i Kraft.

⁹En hinn réttláti heldur fast við sína leið, og sá sem hefir hreinar hendur, verður enn styrkari.

¹⁰Men I, mød kun alle frem igen, en Vismand fnder jeg ikke iblandt jer!

¹⁰En komið þér allir hingað aftur, og ég mun ekki finna neinn vitran mann meðal yðar.

¹¹Mine Dage stunder mod Døden, brudt er mit Hjertes Ønsker;

¹¹Dagar mínir eru liðnir, fyrirætlanir mínar sundurtættar, _ hin dýrasta eign hjarta míns.

¹²Natten gør jeg til Dag, Lyset for mig er Mørke;

¹²Nóttina gjöra þeir að degi, ljósið á að vera nær mér en myrkrið.

¹³vil jeg håbe, får jeg dog Bolig i Døden, jeg reder i Mørket mit Leje,

¹³Þegar ég vonast eftir að dánarheimar verði híbýli mitt, bý mér hvílu í myrkrinu,

¹⁴Graven kalder jeg Fader, Forrådnelsen Moder og Søster.

¹⁴þegar ég kalla gröfina ,,föður minn``, ormana ,,móður mína og systur`` _

¹⁵Hvor er da vel mit Håb, og hvo kan øjne min Lykke?

¹⁵hvar er þá von mín, já, von mín _ hver eygir hana?Að slagbröndum Heljar stígur hún niður, þá er ég um leið fæ hvíld í moldu.

¹⁶Mon de vil følge mig ned i Dødsriget, skal sammen vi synke i Støvet?

¹⁶Að slagbröndum Heljar stígur hún niður, þá er ég um leið fæ hvíld í moldu.