¹Så tog Sjuhiten Bildad til Orde og sagde:

¹Þá svaraði Bildad frá Súa og sagði:

²"Så gør dog en Ende på dine Ord, kom til Fornuft og lad os tale!

²Hversu lengi ætlið þér að halda áfram þessu orðaskaki? Látið yður segjast, og því næst skulum vér talast við.

³Hvi skal vi regnes for Kvæg og stå som umælende i dine Øjne?

³Hvers vegna erum vér metnir sem skepnur, orðnir heimskir í yðar augum?

⁴Du, som i Vrede sønderslider din Sjæl, skal for din Skyld Jorden blive øde og Klippen flyttes fra sit Sted?

⁴Þú, sem tætir sjálfan þig sundur í reiði þinni, _ á jörðin þín vegna að fara í auðn og bjargið að færast úr stað sínum?

⁵Nej, den gudløses Lys bliver slukt, hans Ildslue giver ej Lys;

⁵Ljós hins óguðlega slokknar, og logi elds hans skín ekki.

⁶Lyset i hans Telt går ud, og hans Lampe slukkes for ham;

⁶Ljósið myrkvast í tjaldi hans, og það slokknar á lampanum yfir honum.

⁷hans kraftige Skridt bliver korte, han falder for eget Råd;

⁷Hans öflugu skref verða stutt, og ráðagjörð sjálfs hans steypir honum,

⁸thi hans Fod drives ind i Nettet, på Fletværk vandrer han frem,

⁸því að hann rekst í netið með fætur sína, og hann gengur í möskvunum.

⁹Fælden griber om Hælen, Garnet holder ham fast;

⁹Möskvi festist um hæl hans, lykkjan herðist að honum.

¹⁰Snaren er skjult i Jorden for ham og Saksen på hans Sti;

¹⁰Snaran liggur falin á jörðinni, og gildran liggur fyrir honum á stígnum.

¹¹Rædsler skræmmer ham alle Vegne og kyser ham Skridt for Skridt:

¹¹Skelfingar hræða hann allt um kring og hrekja hann áfram, hvar sem hann gengur.

¹²Ulykken hungrer efter ham, Undergang lurer på hans Fald:

¹²Ógæfu hans tekur að svengja, og glötunin bíður búin eftir falli hans.

¹³Dødens førstefødte æder hans Lemmer, æder hans Legemes Lemmer;

¹³Hún tærir húð hans, og frumburður dauðans etur limu hans.

¹⁴han rives bort fra sit Telt, sin Fortrøstning; den styrer hans Skridt til Rædslernes Konge;

¹⁴Hann er hrifinn burt úr tjaldi sínu, er hann treysti á, og það lætur hann ganga til konungs skelfinganna.

¹⁵i hans Telt har Undergang hjemme, Svovl strøs ud på hans Bolig;

¹⁵Í tjaldi hans býr það, sem eigi er hans, brennisteini er stráð yfir bústað hans.

¹⁶nedentil tørrer hans Rødder, oventil visner hans Grene;

¹⁶Að neðan þorna rætur hans, að ofan visna greinar hans.

¹⁷hans Minde svinder fra Jord, på Gaden nævnes ikke hans Navn;

¹⁷Minning hans hverfur af jörðunni, og nafn hans er ekki nefnt á völlunum.

¹⁸man støder ham ud fra Lys i Mørket og driver ham bort fra Jorderig;

¹⁸Menn hrinda honum frá ljósinu út í myrkrið og reka hann burt af jarðríki.

¹⁹i sit Folk har han ikke Afkom og Æt, i hans Hjem er der ingen tilbage;

¹⁹Hann mun hvorki eiga börn né buru meðal þjóðar sinnar, og enginn, sem undan hefir komist, er í híbýlum hans.

²⁰de i Vester stivner ved hans Skæbnedag, de i Øst bliver slagne af Rædsel.

²⁰Yfir skapadægri hans skelfast eftirkomendurnir, og hrylling grípur þá, er fyrr voru uppi.Já, svo fer um bústaði hins rangláta og svo um samastað þess manns, sem eigi þekkir Guð.

²¹Ja, således går det den lovløses Bolig, dens Hjem, der ej kender Gud!

²¹Já, svo fer um bústaði hins rangláta og svo um samastað þess manns, sem eigi þekkir Guð.