¹Så tog Job til Orde og svarede:

¹Þá svaraði Job og sagði:

²"Hvor længe vil I krænke min Sjæl og slå mig sønder med Ord?

²Hversu lengi ætlið þér að angra sál mína og mylja mig sundur með orðum?

³I håner mig nu for tiende Gang, mishandler mig uden Skam.

³Þér hafið þegar smánað mig tíu sinnum, þér skammist yðar ekki fyrir að misþyrma mér.

⁴Har jeg da virkelig fejlet, hænger der Fejl ved mig?

⁴Og hafi mér í raun og veru orðið á, þá varðar það mig einan.

⁵Eller gør I jer store imod mig og revser mig ved at smæde?

⁵Ef þér í raun og veru ætlið að hrokast upp yfir mig, þá sannið mér svívirðing mína.

⁶Så vid da, at Gud har bøjet min Ret, omspændt mig med sit Net.

⁶Kannist þó við, að Guð hafi hallað rétti mínum og umkringt mig með neti sínu.

⁷Se, jeg skriger: Vold! men får ikke Svar, råber om Hjælp, der er ingen Ret.

⁷Sjá, ég kalla: Ofbeldi! og fæ ekkert svar, ég kalla á hjálp, en engan rétt er að fá.

⁸Han spærred min Vej, jeg kom ikke frem, han hylled mine Stier i Mørke;

⁸Guð hefir girt fyrir veg minn, svo að ég kemst ekki áfram, og stigu mína hylur hann myrkri.

⁹han klædte mig af for min Ære, berøved mit Hoved Kronen,

⁹Heiðri mínum hefir hann afklætt mig og tekið kórónuna af höfði mér.

¹⁰brød mig ned overalt, så jeg må bort, oprykked mit Håb som Træet;

¹⁰Hann brýtur mig niður á allar hliðar, svo að ég fari burt, og slítur upp von mína eins og tré.

¹¹hans Vrede blussede mod mig, han regner mig for sin Fjende;

¹¹Hann lætur reiði sína bálast gegn mér og telur mig óvin sinn.

¹²samlede rykker hans Flokke frem og bryder sig Vej imod mig, de lejrer sig om mit Telt.

¹²Skarar hans koma allir saman og leggja braut sína gegn mér og setja herbúðir sínar kringum tjald mitt.

¹³Mine Brødre har fjernet sig fra mig, Venner er fremmede for mig,

¹³Bræður mína hefir hann gjört mér fráhverfa, og vinir mínir vilja eigi framar við mér líta.

¹⁴mine nærmeste og Hendinge holder sig fra mig, de, der er i mit Hus, har glemt mig;

¹⁴Skyldmenni mín láta ekki sjá sig, og kunningjar mínir hafa gleymt mér.

¹⁵mine Piger regner mig for en fremmed, vildfremmed er jeg i deres Øjne;

¹⁵Skjólstæðingar húss míns og þernur mínar álíta mig aðkomumann, og ég er orðinn útlendingur í augum þeirra.

¹⁶ej svarer min Træl, når jeg kalder, jeg må trygle ham med min Mund;

¹⁶Kalli ég á þjón minn, svarar hann ekki, ég verð að sárbæna hann með munni mínum.

¹⁷ved min Ånde væmmes min Hustru, mine egne Brødre er jeg en Stank;

¹⁷Andi minn er konu minni framandlegur, og bræður mínir forðast mig.

¹⁸selv Drenge agter mig ringe, når jeg reljser mig, taler de mod mig;

¹⁸Jafnvel börnin fyrirlíta mig, standi ég upp, spotta þau mig.

¹⁹Standsfælleræmmes til Hobe ved mig, de, jeg elskede, vender sig mod mig.

¹⁹Alla mína alúðarvini stuggar við mér, og þeir sem ég elskaði, hafa snúist á móti mér.

²⁰Benene hænger fast ved min Hud, med Kødet i Tænderne slap jeg bort.

²⁰Bein mín límast við hörund mitt og hold, og ég hefi sloppið með tannholdið eitt.

²¹Nåde, mine Venner, Nåde, thi Guds Hånd har rørt mig!

²¹Aumkið mig, aumkið mig, vinir mínir, því að hönd Guðs hefir lostið mig.

²²Hvi forfølger og I mig som Gud og mættes ej af mit Kød?

²²Hví ofsækið þér mig eins og Guð og verðið eigi saddir á holdi mínu?

²³Ak, gid mine Ord blev skrevet op, blev tegnet op i en Bog,

²³Ó að orð mín væru skrifuð upp, ó að þau væru skráð í bók

²⁴med Griffel af Jern, med Bly indristet i Hlippen for evigt!

²⁴með járnstíl og blýi, að eilífu höggvin í klett!

²⁵Men jeg ved, at min Løser lever, over Støvet vil en Forsvarer stå frem.

²⁵Ég veit, að lausnari minn lifir, og hann mun síðastur ganga fram á foldu.

²⁶Når min sønderslidte Hud er borte, skal jeg ud fra mit Kød skue Gud,

²⁶Og eftir að þessi húð mín er sundurtætt og allt hold er af mér, mun ég líta Guð.

²⁷hvem jeg skal se på min Side; ham skal mine Øjne se, ingen fremmed! Mine Nyrer forgår i mit Indre!

²⁷Ég mun líta hann mér til góðs, já, augu mín sjá hann, og það eigi sem andstæðing, _ hjartað brennur af þrá í brjósti mér!

²⁸Når I siger: "Hor vi skal forfølge ham, Sagens Rod vil vi udfinde hos ham!"

²⁸Þegar þér segið: ,,Vér skulum ofsækja hann, rót ógæfunnar er hjá honum sjálfum að finna!``þá hræðist ógn sverðsins, því að sverðið er refsing syndar. Þá munuð þér komast að raun um, að til er dómur.

²⁹så tag jer i Vare for Sværdet; thi Vrede rammer de lovløse, at I skal kende, der kommer en Dom!

²⁹þá hræðist ógn sverðsins, því að sverðið er refsing syndar. Þá munuð þér komast að raun um, að til er dómur.