¹Så tog Na'amatiten Zofar til Orde og sagde

¹Þá svaraði Sófar frá Naama og sagði:

²"Derfor bruser Tankerne i mig, og derfor stormer det i mig;

²Fyrir því veita hugsanir mínar mér andsvör og af því að það sýður í mér:

³til min Skam må jeg høre på Tugt, får tankeløst Mundsvejr til Svar!

³Ég verð að hlusta á háðulegar ávítur, en andi minn gefur mér skilning að svara.

⁴Ved du da ikke fra Arilds Tid, fra Tiden, da Mennesket sattes på Jorden,

⁴Veist þú, að svo hefir það verið frá eilífð, frá því er menn voru settir á jörðina,

⁵at gudløses Jubel er kort og vanhelliges Glæde stakket?

⁵að fögnuður óguðlegra er skammær og að gleði hins guðlausa varir örskotsstund?

⁶Steg end hans Hovmod til Himlen, raged hans Hoved i Sky,

⁶Þó að sjálfbirgingskapur hans nemi við himin og höfuð hans nái upp í skýin,

⁷som sit Skarn forgår han for evigt, de, der så ham, siger: "Hvor er han?"

⁷þá verður hann þó eilíflega að engu eins og hans eigin saur, þeir, sem sáu hann, segja: Hvar er hann?

⁸Han flyr som en Drøm, man finder ham ikke, som et Nattesyn jages han bort;

⁸Hann líður burt eins og draumur, svo að hann finnst ekki, og hverfur eins og nætursýn.

⁹Øjet, der så ham, ser ham ej mer, hans Sted får ham aldrig at se igen.

⁹Augað, sem á hann horfði, sér hann eigi aftur, og bústaður hans lítur hann aldrei framar.

¹⁰Hans Sønner bejler til ringes Yndest, hans Hænder må give hans Gods tilbage.

¹⁰Börn hans sníkja á snauða menn, og hendur þeirra skila aftur eigum hans.

¹¹Hans Ben var fulde af Ungdomskraft, men den lægger sig med ham i Støvet.

¹¹Þótt bein hans séu full af æskuþrótti, leggjast þau samt með honum í moldu.

¹²Er det onde end sødt i hans Mund, når han gemmer det under sin Tunge,

¹²Þótt hið illa sé honum sætt í munni, þótt hann feli það undir tungu sinni,

¹³sparer på det og slipper det ikke, holder det fast til sin Gane,

¹³þótt hann treini sér það og vilji ekki sleppa því og haldi því eftir í miðjum gómnum,

¹⁴så bliver dog Maden i hans Indre til Slangegift inden i ham;

¹⁴þá breytist þó fæðan í innýflum hans, _ í nöðrugall í kviði honum.

¹⁵Godset, han slugte, må han spy ud, Gud driver det ud af hans Bug,

¹⁵Auð gleypti hann _ hann verður að æla honum aftur, Guð keyrir hann úr kviði hans.

¹⁶han indsuger Slangernes Gift, og Øgleungen slår ham ihjel;

¹⁶Nöðrueitur saug hann, tunga eiturormsins deyðir hann.

¹⁷han skuer ej Strømme af Olie, Bække af Honning og Fløde;

¹⁷Hann má ekki gleðjast yfir lækjum, yfir rennandi ám hunangs og rjóma.

¹⁸han må af med sin Vinding, svælger den ej, får ingen Glæde af tilbyttet Gods.

¹⁸Hann lætur af hendi aflaféð og gleypir það eigi, auðurinn sem hann græddi, veitir honum eigi eftirvænta gleði.

¹⁹Thi han knuste de ringe og lod dem ligge, ranede Huse, han ej havde bygget.

¹⁹Því að hann kúgaði snauða og lét þá eftir hjálparlausa, sölsaði undir sig hús, en byggði ekki.

²⁰Thi han har ingen Hjælp af sin Rigdom, trods sine Skatte reddes han ikke;

²⁰Því að hann þekkti enga ró í maga sínum, þó fær hann eigi forðað því, sem honum er dýrmætast.

²¹ingen gik fri for hans Glubskhed, derfor varer hans Lykke ikke;

²¹Ekkert komst undan græðgi hans, fyrir því er velsæld hans eigi varanleg.

²²midt i sin Overflod har han det trangt, al Slags Nød kommer over ham.

²²Þótt hann hafi allsnægtir, kemst hann í nauðir, allt magn mæðunnar kemur yfir hann.

²³For at fylde hans Bug sender Gud sin Vredes Glød imod ham, lader sin Harme regne på ham.

²³Þá verður það: Til þess að fylla kvið hans sendir Guð í hann sína brennandi reiði og lætur mat sínum rigna yfir hann.

²⁴Flyr han for Brynje af Jern, så gennemborer ham Kobberbuen;

²⁴Flýi hann fyrir járnvopnunum, þá borar eirboginn hann í gegn.

²⁵en Kni kommer ud af hans Ryg, et lynende Stål af hans Galde; over ham falder Rædsler,

²⁵Hann dregur örina út, þá kemur hún út um bakið, og hinn blikandi oddur kemur út úr galli hans _ skelfing grípur hann.

²⁶idel Mørke er opsparet til ham; Ild, der ej blæses op, fortærer ham, æder Levningen i hans Telt.

²⁶Allur ófarnaður er geymdur auðæfum hans, eldur, sem enginn blæs að, eyðir honum, hann etur það, sem eftir er í tjaldi hans.

²⁷Himlen bringer hans Brøde for Lyset, og Jorden rejser sig mod ham.

²⁷Himinninn afhjúpar misgjörð hans, og jörðin gjörir uppreisn í móti honum.

²⁸Hans Huses Vinding må bort, rives bort på Guds Vredes Dag.

²⁸Gróði húss hans fer í útlegð, rennur burt í allar áttir á degi reiðinnar.Þetta er óguðlegs manns hlutskipti frá Guði og arfleifð sú, sem honum er úthlutuð af hinum Almáttka.

²⁹Slig er den gudløses Lod fra Gud og Lønnen fra Gud for hans Brøde!

²⁹Þetta er óguðlegs manns hlutskipti frá Guði og arfleifð sú, sem honum er úthlutuð af hinum Almáttka.