¹Så tog Job til Orde og svarede:

¹Þá svaraði Job og sagði:

²"Også i Dag er der Trods i min Klage, tungt ligger hans Hånd på mit Suk!

²Enn sem fyrr munu kveinstafir mínir verða taldir uppreisn, hönd Guðs hvílir þungt á andvörpum mínum.

³Ak, vidste jeg Vej til at finde ham, kunde jeg nå hans Trone!

³Ég vildi að ég vissi, hvernig ég ætti að finna hann, hvernig ég gæti komist fram fyrir dómstól hans!

⁴Da vilde jeg udrede Sagen for ham og fylde min Mund med Beviser,

⁴Þá mundi ég útskýra málið fyrir honum og fylla munn minn sönnunum.

⁵vide, hvad Svar han gav mig, skønne, hvad han sagde til mig!

⁵Ég mundi fá að vita, hverju hann svaraði mér, og heyra hvað hann segði við mig.

⁶Mon han da satte sin Almagt imod mig? Nej, visselig agted han på mig;

⁶Mundi hann deila við mig í mikilleik máttar síns? Nei, hann mundi veita mér óskipta athygli.

⁷da gik en oprigtig i Rette med ham, og jeg bjærged for evigt min Ret.

⁷Þá mundi hreinskilinn maður þreyta málsókn við hann, og ég mundi að eilífu losna við dómara minn.

⁸Men går jeg mod Øst, da er han der ikke, mod Vest, jeg mærker ej til ham;

⁸En fari ég í austur, þá er hann þar ekki, og í vestur, þar verð ég hans eigi var.

⁹jeg søger i Nord og ser ham ikke, drejer mod Syd og øjner ham ej.

⁹Þótt hann hafist að í norðri, þá sé ég hann ekki, og sveigi hann á leið til suðurs, fæ ég ekki litið hann.

¹⁰Thi han kender min Vej og min Vandel, som Guld går jeg frem af hans Prøve.

¹⁰En hann veit, hvernig breytni mín hefir verið, ef hann prófaði mig, mundi ég reynast sem gull.

¹¹Min Fod har holdt fast ved hans Spor, hans Vej har jeg fulgt, veg ikke derfra,

¹¹Fótur minn hefir þrætt spor hans, ég hefi haldið veg hans og eigi hneigt af leið.

¹²fra hans Læbers Bud er jeg ikke veget, hans Ord har jeg gemt i mit Bryst.

¹²Frá skipun vara hans hefi ég ekki vikið, hefi varðveitt í brjósti mér orð munns hans.

¹³Men han gjorde sit Valg, hvem hindrer ham Han udfører, hvad hans Sjæl attrår.

¹³En hann er samur við sig _ hver aftrar honum? Ef hann girnist eitthvað, gjörir hann það.

¹⁴Thi han fuldbyrder, hvad han bestemte, og af sligt har han meget for.

¹⁴Já, hann framkvæmir það, er hann hefir ætlað mér, og mörgu slíku býr hann yfir.

¹⁵Derfor forfærdes jeg for ham og gruer ved Tanken om ham.

¹⁵Þess vegna skelfist ég auglit hans. Hugleiði ég það, hræðist ég hann.

¹⁶Ja, Gud har nedbrudt mit Mod, forfærdet mig har den Almægtige;

¹⁶Já, Guð hefir gjört mig hugdeigan, og hinn Almáttki skotið mér skelk í bringu.Því að það er ekki vegna ógæfunnar, að ég stend örþrota, né vegna sjálfs mín, þótt niðdimman hylji mig.

¹⁷thi jeg går til i Mørket, mit Åsyn dækkes af Mulm.

¹⁷Því að það er ekki vegna ógæfunnar, að ég stend örþrota, né vegna sjálfs mín, þótt niðdimman hylji mig.