¹Og Job vedblev at fremsætte sit Tankesprog:

¹Og Job hélt áfram að flytja ræðu sína og mælti:

²Ak, havde jeg det som tilforn, som dengang Gud tog sig af mig,

²Ó að mér liði eins og forðum daga, eins og þá er Guð varðveitti mig,

³da hans Lampe lyste over mit Hoved, og jeg ved hans Lys vandt frem i Mørke,

³þá er lampi hans skein yfir höfði mér, og ég gekk við ljós hans í myrkrinu,

⁴som i mine modne År, da Guds Fortrolighed var over mit Telt,

⁴eins og þá er ég var á sumri ævi minnar, þá er vinátta Guðs var yfir tjaldi mínu,

⁵da den Almægtige end var hos mig og mine Drenge var om mig,

⁵þá er hinn Almáttki var enn með mér og börn mín hringinn í kringum mig,

⁶da mine Fødder vaded i Fløde, og Olie strømmede, hvor jeg stod,

⁶þá er ég óð í rjóma, og olífuolían rann í lækjum úr klettinum hjá mér,

⁷da jeg gik ud til Byens Port og rejste mit Sæde på Torvet.

⁷þá er ég gekk út í borgarhliðið, upp í borgina, bjó mér sæti á torginu.

⁸Når Ungdommen så mig, gemte deo sig, Oldinge rejste sig op og stod,

⁸Þegar sveinarnir sáu mig, földu þeir sig, og öldungarnir risu úr sæti og stóðu.

⁹Høvdinger standsed i Talen og lagde Hånd på Mund,

⁹Höfðingjarnir hættu að tala og lögðu hönd á munn sér.

¹⁰Stormænds Røst forstummed, deres Tunge klæbed til Ganen;

¹⁰Rödd tignarmannanna þagnaði, og tunga þeirra loddi við góminn.

¹¹Øret hørte og priste mig lykkelig, Øjet så og tilkendte mig Ære.

¹¹Því að ef eyra heyrði, taldi það mig sælan, og ef auga sá, bar það mér vitni.

¹²Thi jeg redded den arme, der skreg om Hjælp, den faderløse, der savned en Hjælper;

¹²Því að ég bjargaði bágstöddum, sem hrópuðu á hjálp, og munaðarleysingjum, sem enga aðstoð áttu.

¹³den, det gik skævt, velsignede mig, jeg frydede Enkens Hjerte;

¹³Blessunarósk aumingjans kom yfir mig, og hjarta ekkjunnar fyllti ég fögnuði.

¹⁴jeg klædte mig i Retfærd, og den i mig, i Ret som Kappe og Hovedbind.

¹⁴Ég íklæddist réttlætinu, og það íklæddist mér, ráðvendni mín var mér sem skikkja og vefjarhöttur.

¹⁵Jeg var den blindes Øje, jeg var den lammes Fod;

¹⁵Ég var auga hins blinda og fótur hins halta.

¹⁶jeg var de fattiges Fader, udreded den mig ukendtes Sag;

¹⁶Ég var faðir hinna snauðu, og málefni þess, sem ég eigi þekkti, rannsakaði ég.

¹⁷den lovløses Tænder brød jeg, rev Byttet ud af hans Gab.

¹⁷Ég braut jaxlana í hinum rangláta og reif bráðina úr tönnum hans.

¹⁸Så tænkte jeg da: "Jeg skal dø i min Rede, leve så længe som Føniksfuglen;

¹⁸Þá hugsaði ég: ,,Í hreiðri mínu mun ég gefa upp andann og lifa langa ævi, eins og Fönix-fuglinn.

¹⁹min Rod kan Vand komme til, Duggen har Nattely i mine Grene;

¹⁹Rót mín er opin fyrir vatninu, og döggin hefir náttstað á greinum mínum.

²⁰min Ære er altid ny, min Bue er altid ung i min Hånd!"

²⁰Heiður minn er æ nýr hjá mér, og bogi minn yngist upp í hendi minni.``

²¹Mig hørte de på og bied, var tavse, mens jeg gav Råd;

²¹Þeir hlustuðu á mig og biðu og hlýddu þegjandi á tillögu mína.

²²ingen tog Ordet, når jeg havde talt, mine Ord faldt kvægende på dem;

²²Þá er ég hafði talað, tóku þeir eigi aftur til máls, og ræða mín draup niður á þá.

²³de bied på mig som på Regn, spærred Munden op efter Vårregn.

²³Þeir biðu mín eins og regns, og opnuðu munn sinn, eins og von væri á vorskúr.

²⁴Mistrøstige smilte jeg til, mit Åsyns Lys fik de ej til at svinde.

²⁴Ég brosti til þeirra, þegar þeim féllst hugur, og ljós auglitis míns gjörðu þeir aldrei dapurt.Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.

²⁵Vejen valgte jeg for dem og sad som Høvding, troned som Konge blandt Hærmænd, som den, der gav sørgende Trøst.

²⁵Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.