¹Og videre sagde Elihu:

¹Og Elíhú hélt áfram og sagði:

²Bi nu lidt, jeg har noget at sige dig, thi end har jeg Ord til Forsvar for Gud.

²Haf þolinmæði við mig enn stutta stund, að ég megi fræða þig, því að enn má margt segja Guði til varnar.

³Jeg vil hente min Viden langvejsfra og skaffe min Skaber Ret;

³Ég ætla að sækja þekking mína langar leiðir og sanna, að skapari minn hafi á réttu að standa.

⁴thi for vist, mine Ord er ikke Opspind, en Mand med fuldkommen Indsigt har du for dig.

⁴Því að vissulega fer ég eigi með ósannindi, maður með fullkominni þekking stendur frammi fyrir þér.

⁵Se, Gud forkaster det stive Sind,

⁵Sjá, Guð er voldugur, þó fyrirlítur hann engan, voldugur að andans krafti.

⁶den gudløse holder han ikke i Live; de arme lader han få deres Ret,

⁶Hann viðheldur ekki lífi hins óguðlega, en veitir hinum voluðu rétt þeirra.

⁷fra retfærdige vender han ikke sit Blik, men giver dem Plads for stedse hos Konger på Tronen i Højhed.

⁷Hann hefir ekki augun af hinum réttláta, og hjá konungum í hásætinu lætur hann þá sitja að eilífu, til þess að þeir séu hátt upp hafnir.

⁸Og hvis de bindes i Lænker, fanges i Nødens Bånd,

⁸Og þótt þeir verði viðjum reyrðir, veiddir í snörur eymdarinnar,

⁹så viser han dem deres Gerning, deres Synder, at de hovmodede sig,

⁹og hann setur þeim fyrir sjónir gjörðir þeirra og afbrot þeirra að þeir breyttu drambsamlega,

¹⁰åbner deres Øre for Tugt og byder dem vende sig bort fra det onde.

¹⁰og hann opnar eyru þeirra fyrir umvönduninni og segir að þeir skuli snúa sér frá ranglæti, _

¹¹Hvis de så hører og bøjer sig, da ender de deres Dage i Lykke, i liflig Fryd deres År.

¹¹ef þeir þá hlýða og þjóna honum, þá eyða þeir dögum sínum í velgengni og árum sínum í unaði.

¹²Men hører de ikke, falder de for Sværd og opgiver Ånden i Uforstand.

¹²En hlýði þeir ekki, þá farast þeir fyrir skotvopnum, gefa upp andann í vanhyggju sinni.

¹³Men vanhellige Hjerter forbitres; når han binder dem, råber de ikke om Hjælp;

¹³Því að vonskufullir í hjarta ala þeir með sér reiði, hrópa eigi á hjálp, þegar hann fjötrar þá.

¹⁴i Ungdommen dør deres Sjæl, deres Liv får Mandsskøgers Lod.

¹⁴Önd þeirra deyr í æskublóma og líf þeirra eins og hórsveina.

¹⁵Den elendige frelser han ved hans Elende og åbner hans Øre ved Trængsel.

¹⁵En hann frelsar hinn bágstadda með bágindum hans og opnar eyru þeirra með þrengingunni.

¹⁶Men dig har Medgangen lokket, du var i Fred for Ulykkens Gab; ingen Trængsel indjog dig Skræk, fuldt var dit Bord af fede Retter.

¹⁶Einnig þig ginnir hann út úr gini neyðarinnar út á víðlendi, þar sem engin þrengsli eru, og það sem kemur á borð þitt, er fullt af feiti.

¹⁷Den gudløses som kom til fulde over dig, hans retfærdige Dom greb dig fat.

¹⁷En ef þú vinnur til dóms hins óguðlega, þá munu dómur og réttur hremma þig.

¹⁸Lad dig ikke lokke af Vrede til Spot eller Bødens Storhed lede dig vild!

¹⁸Lát því eigi reiðina ginna þig til spotts, og lát eigi stærð lausnargjaldsins tæla þig.

¹⁹Kan vel dit Skrig gøre Ende på Nøden, eller det at du opbyder al din Kraft?

¹⁹Mun hróp þitt koma þér úr nauðunum eða nokkur áreynsla krafta þinna?

²⁰Ej må du længes efter Natten, som. opskræmmer Folkeslag der, hvor de er;

²⁰Þráðu eigi nóttina, þá er þjóðir sópast burt af stöðvum sínum.

²¹var dig og vend dig ikke til Uret, så du foretrækker ondt for at lide.

²¹Gæt þín, snú þér eigi að ranglæti, því að það kýst þú heldur en að líða.

²²Se, ophøjet er Gud i sin Vælde, hvo er en Lærer som han?

²²Sjá, Guð er háleitur í framkvæmdum máttar síns, hver er slíkur kennari sem hann?

²³Hvo foreskrev ham hans Vej, og hvo turde sige: "Du gjorde Uret!"

²³Hver hefir fyrirskipað honum veg hans, og hver dirfist að segja: ,,Þú hefir gjört rangt``?

²⁴Se til at ophøje hans Værk, som Mennesker priser i Sang!

²⁴Minnstu þess, að þú vegsamir verk hans, það er mennirnir syngja um lofkvæði.

²⁵Alle Mennesker ser det med Fryd, skønt dødelige skuer det kun fra det fjerne.

²⁵Allir menn horfa með fögnuði á það, dauðlegur maðurinn lítur það úr fjarska.

²⁶Se, Gud er ophøjet, kan ikke ransages, Tal på hans År kan ikke fides.

²⁶Já, Guð er mikill og vér þekkjum hann ekki, tala ára hans órannsakanleg.

²⁷Thi Dråber drager han ud af Havet, i hans Tåge siver de ned som Regn,

²⁷Því að hann dregur upp vatnsdropana og lætur ýra úr þoku sinni,

²⁸og Skyerne lader den strømme og dryppe på mange Folk.

²⁸regnið, sem skýin láta niður streyma, drjúpa yfir marga menn.

²⁹Hvo fatter mon Skyernes Vidder eller hans Boligs Bulder?

²⁹Og hver skilur útbreiðslu skýjanna og dunurnar í tjaldi hans?

³⁰Se, han breder sin Tåge om sig og skjuler Havets Rødder;

³⁰Sjá, hann breiðir ljós sitt út kringum sig og hylur djúp hafsins.

³¹Thi dermed nærer han Folkene, giver dem Brød i Overflod;

³¹Því að með því dæmir hann þjóðirnar, með því veitir hann fæðu í ríkum mæli.

³²han hyller sine Hænder i Lys og sender det ud imod Målet;

³²Hendur sínar hylur hann ljósi og býður því út gegn fjandmanni sínum.Þruma hans boðar komu hans, hans sem lætur reiði sína geisa gegn ranglætinu.

³³hans Torden melder hans Komme, selv Kvæget melder hans Optræk.

³³Þruma hans boðar komu hans, hans sem lætur reiði sína geisa gegn ranglætinu.