¹Ja, derover skælver mit Hjerte, bævende skifter det Sted!

¹Já, yfir þessu titrar hjarta mitt og hrökkur upp úr stað sínum.

²Lyt dog til hans bragende Røst, til Drønet, der går fra hans Mund!

²Heyrið, heyrið drunur raddar hans og hvininn, sem út fer af munni hans.

³Han slipper det løs under hele Himlen, sit Lys til Jordens Ender;

³Undir öllum himninum lætur hann eldinguna þjóta og leiftur sitt út á jaðra jarðarinnar.

⁴efter det brøler hans Røst, med Højhed brager hans Torden; han sparer ikke på Lyn, imedens hans Stemme høres.

⁴Á eftir því kemur öskrandi skrugga, hann þrumar með sinni tignarlegu raust og heldur eldingunum ekki aftur, þá er raust hans lætur til sín heyra.

⁵Underfuldt lyder Guds Tordenrøst, han øver Vælde, vi fatter det ej.

⁵Guð þrumar undursamlega með raust sinni, hann sem gjörir mikla hluti, er vér eigi skiljum.

⁶Thi han siger til Sneen: "Fald ned på Jorden!" til Byger og Regnskyl: "Bliv stærke!"

⁶Því að hann segir við snjóinn: ,,Fall þú á jörðina,`` og eins við hellirigninguna og hennar dynjandi helliskúrir.

⁷For alle Mennesker sætter han Segl, at de dødelige alle må kende hans Gerning.

⁷Hann innsiglar hönd sérhvers manns, til þess að allir menn viðurkenni verk hans.

⁸De vilde Dyr søger Ly og holder sig i deres Huler:

⁸Þá fara villidýrin í fylgsni sín og hvílast í bælum sínum.

⁹Fra Kammeret kommer der Storm, fra Nordens Stjerner Kulde.

⁹Stormurinn kemur úr forðabúrinu og kuldinn af norðanvindunum.

¹⁰Ved Guds Ånde bliver der Is, Vandfladen lægges i Fængsel.

¹⁰Fyrir andgust Guðs verður ísinn til, og víð vötnin eru lögð í læðing.

¹¹Så fylder han Skyen med Væde, Skylaget spreder hans Lys;

¹¹Hann hleður skýin vætu, tvístrar leifturskýi sínu víðsvegar.

¹²det farer hid og did og bugter sig efter hans Tanke og udfører alt, hvad han byder, på hele den vide Jord,

¹²En það snýst í allar áttir, eftir því sem hann leiðir það, til þess að það framkvæmi allt það er hann býður því, á yfirborði allrar jarðarinnar.

¹³hvad enten han slynger det ud som Svøbe, eller han sender det for at velsigne.

¹³Hann lætur því ljósta niður, hvort sem það er til hirtingar eða til að vökva jörðina eða til að blessa hana.

¹⁴Job du må lytte hertil, træd frem og mærk dig Guds Underværker!

¹⁴Hlýð þú á þetta, Job, stattu kyrr og gef gaum að dásemdum Guðs.

¹⁵Fatter du, hvorledes Gud kan magte dem og lade Lys stråle frem fra sin Sky?

¹⁵Skilur þú, hvernig Guð felur þeim hlutverk þeirra og lætur leiftur skýja sinna skína?

¹⁶Fatter du Skyernes Svæven, den Alvises Underværker?

¹⁶Skilur þú, hvernig skýin svífa, dásemdir hans, sem fullkominn er að vísdómi,

¹⁷Du, hvis Klæder ophedes, når Jorden døser ved Søndenvind?

¹⁷þú, sem fötin hitna á, þá er jörðin mókir í sunnanmollu?

¹⁸Hvælver du Himlen sammen med ham, fast som det støbte Spejl?

¹⁸Þenur þú út með honum heiðhimininn, sem fastur er eins og steyptur spegill?

¹⁹Lær mig, hvad vi skal sige ham! Intet kan vi få frem for Mørke.

¹⁹Kenn oss, hvað vér eigum að segja við hann! Vér megnum ekkert fram að færa fyrir myrkri.

²⁰Meldes det ham, at jeg taler? Siger en Mand, at han er fra Samling?

²⁰Á að segja honum, að ég ætli að tala? Eða hefir nokkur sagt, að hann óski að verða gjöreyddur?

²¹Og nu: Man ser ej Lyset, skygget af mørke Skyer, men et Vejr farer hen og renser Himlen,

²¹Og nú sjá menn að sönnu ekki ljósið, sem skín skært að skýjabaki, en vindurinn þýtur áfram og sópar skýjunum burt.

²²fra Norden kommer en Lysning. Over Gud er der frygtelig Højhed,

²²Gullið kemur úr norðri, um Guð lykur ógurlegur ljómi.

²³og den Almægtige finder vi ikke. Almægtig og rig på Retfærd bøjer han ikke Retten;

²³Vér náum eigi til hins Almáttka, til hans, sem er mikill að mætti. En réttinn og hið fulla réttlæti vanrækir hann ekki.Fyrir því óttast mennirnir hann, en hann lítur ekki við neinum sjálfbirgingum.

²⁴derfor frygter Mennesker ham, men af selv kloge ænser han ingen.

²⁴Fyrir því óttast mennirnir hann, en hann lítur ekki við neinum sjálfbirgingum.