¹خداوند که صخرۀ من است، متبارک باد. او دستهای مرا به جنگ و انگشتانم را به پیکار تعلیم داد!

¹Blessed be the LORD my strength which teacheth my hands to war, and my fingers to fight:

²رحمت من اوست و پناهگاه من و قلعۀ بلند من و رهانندۀ من و سپر من و آنکه بر او توکل دارم. او قوم مرا در زیر اطاعت من می دارد.

²My goodness, and my fortress; my high tower, and my deliverer; my shield, and he in whom I trust; who subdueth my people under me.

³ای خداوند، آدمی چیست که او را بشناسی؟ و پسر انسان که او را به حساب بیاوری؟

³LORD, what is man, that thou takest knowledge of him! or the son of man, that thou makest account of him!

⁴انسان مثل نَفَسی است و روزهایش مثل سایه ای است که می گذرد.

⁴Man is like to vanity: his days are as a shadow that passeth away.

⁵ای خداوند، آسمان های خود را خم ساخته، فرود بیا. کوهها را لمس کن تا دود شوند.

⁵Bow thy heavens, O LORD, and come down: touch the mountains, and they shall smoke.

⁶رعد و تیرهای آتشین برق را بفرست و دشمنان را پراگنده و تار و مار گردان.

⁶Cast forth lightning, and scatter them: shoot out thine arrows, and destroy them.

⁷دست تو از آسمان مرا رهانیده و از آب های بسیار خلاصی دهد، یعنی از دست بیگانگان.

⁷Send thine hand from above; rid me, and deliver me out of great waters, from the hand of strange children;

⁸که دهان ایشان سخنان بیهوده می گوید و دست راست ایشان، دست راست دروغ است.

⁸Whose mouth speaketh vanity, and their right hand is a right hand of falsehood.

⁹ای خدا، تو را با سرود نو ستایش می کنم و با نوای رباب برای تو می سرایم.

⁹I will sing a new song unto thee, O God: upon a psaltery and an instrument of ten strings will I sing praises unto thee.

¹⁰تو پادشاهان را نجات می بخشی و بنده ات، داود را از شمشیر کشنده می رهانی.

¹⁰It is he that giveth salvation unto kings: who delivereth David his servant from the hurtful sword.

¹¹مرا از دست بیگانگان برهان و خلاصی ده، که دهان ایشان سخنان بیهوده می گوید و دست راست ایشان، دست راست دروغ است.

¹¹Rid me, and deliver me from the hand of strange children, whose mouth speaketh vanity, and their right hand is a right hand of falsehood:

¹²تا پسران ما در جوانی خود نمو کرده، مثل نهالان باشند و دختران ما چون ستون های تراشیده شدۀ قصر پادشاهان.

¹²That our sons may be as plants grown up in their youth; that our daughters may be as corner stones, polished after the similitude of a palace:

¹³انبارهای ما پُر از هرگونه محصولات شده و گله های ما هزارها و کرورها در صحراهای ما بزایند.

¹³That our garners may be full, affording all manner of store: that our sheep may bring forth thousands and ten thousands in our streets:

¹⁴گاوهای ما باربردار شوند و رخنۀ در دیوار شهر ما نباشد و کسی به اسارت برده نشود و آه و ناله ای در کوچه های ما نباشد.خوشا به حال قومی که نصیب ایشان این است و خوشا به حال آن قوم که خداوند، خدای ایشان است.

¹⁴That our oxen may be strong to labour; that there be no breaking in, nor going out; that there be no complaining in our streets.

¹⁵خوشا به حال قومی که نصیب ایشان این است و خوشا به حال آن قوم که خداوند، خدای ایشان است.

¹⁵Happy is that people, that is in such a case: yea, happy is that people, whose God is the LORD.