1ای خداوند، با دشمنان من دشمنی نما و جنگ کن با کسانی که با من می جنگند.
1Plead my cause, O LORD, with them that strive with me: fight against them that fight against me.
2سپر و زره را بگیر و برای کمک من برخیز.
2Take hold of shield and buckler, and stand up for mine help.
3نیزه و شمشیر را بر ضد تعقیب کنندگانم بلند کن و مرا از نجات جانم مطمئن ساز.
3Draw out also the spear, and stop the way against them that persecute me: say unto my soul, I am thy salvation.
4آنانی که قصد جان مرا دارند، شرمنده و رسوا شوند و کسانی که بدخواه من هستند، شکست خورده و خجل گردند.
4Let them be confounded and put to shame that seek after my soul: let them be turned back and brought to confusion that devise my hurt.
5مثل کاه در برابر باد باشند و فرشتۀ خداوند آن ها را براند.
5Let them be as chaff before the wind: and let the angel of the LORD chase them.
6راه شان تاریک و لغزنده گردد و فرشتۀ خداوند در تعقیب شان باشد.
6Let their way be dark and slippery: and let the angel of the LORD persecute them.
7زیرا دام خود را بی سبب برای من گسترده و برای جان من بی جهت چاه کنده اند.
7For without cause have they hid for me their net in a pit, which without cause they have digged for my soul.
8پس بلای ناگهانی بر سر شان بیاید و به دامی که برای من نهاده اند، خود شان گرفتار شوند و هلاک گردند.
8Let destruction come upon him at unawares; and let his net that he hath hid catch himself: into that very destruction let him fall.
9آنگاه جان من در خداوند شادمانی می کند و بخاطر نجاتی که او می دهد خوشحال می گردد.
9And my soul shall be joyful in the LORD: it shall rejoice in his salvation.
10با تمام وجودم می گویم: «ای خداوند، کیست مانند تو که شخص ضعیف را از دست زورمندان برهاند و مسکین و بینوا را از دست تاراجگران؟»
10All my bones shall say, LORD, who is like unto thee, which deliverest the poor from him that is too strong for him, yea, the poor and the needy from him that spoileth him?
11شاهدان بی رحم بر ضد من برخاسته و مرا به کاری که نکرده ام متهم می سازند.
11False witnesses did rise up; they laid to my charge things that I knew not.
12در مقابل نیکی هایم به من بدی می کنند و جان مرا می رنجانند.
12They rewarded me evil for good to the spoiling of my soul.
13و اما من، وقتی آن ها بیمار بودند لباس ماتم پوشیدم، جان خود را با روزه رنج دادم و برای شان دعا و زاری نمودم.
13But as for me, when they were sick, my clothing was sackcloth: I humbled my soul with fasting; and my prayer returned into mine own bosom.
14مانند کسی که برای یک دوست و برادر خود غصه کند و یا مانند کسی که در غم مادر خود نوحه کند، برای شان ماتم گرفتم.
14I behaved myself as though he had been my friend or brother: I bowed down heavily, as one that mourneth for his mother.
15اما وقتی که من در زحمت افتادم، آن ها شاد و خندان دَورم جمع شدند و همچون آدم های پست مرا مسخره کردند و حتی آنانی که نمی شناختم از بدرفتاری با من دست بر نداشتند.
15But in mine adversity they rejoiced, and gathered themselves together: yea, the abjects gathered themselves together against me, and I knew it not; they did tear me, and ceased not:
16مثل بدکارانی در ضیافت ریاکارانۀ شان، دندانهای خود را جهت من بهم می سائیدند.
16With hypocritical mockers in feasts, they gnashed upon me with their teeth.
17ای خداوند، تا به کی نظاره گر خواهی بود؟ جانم را از شر آن ها خلاص کن و یگانۀ مرا از دست شیران درنده.
17Lord, how long wilt thou look on? rescue my soul from their destructions, my darling from the lions.
18آنگاه در میان جماعت بزرگ ترا ستایش نموده و در جمع مردم ترا سپاس خواهم گفت.
18I will give thee thanks in the great congregation: I will praise thee among much people.
19نگذار آنانی که بی جهت دشمن من اند، بر من سرافرازی نمایند و آنانی که بی سبب از من متنفرند مسخره ام کنند.
19Let not them that are mine enemies wrongfully rejoice over me: neither let them wink with the eye that hate me without a cause.
20زیرا سخن آن ها با من از روی صلح نیست و با سخنان ریاکارانه بر ضد کسانی که عاجز و آرامند توطئه می چینند.
20For they speak not peace: but they devise deceitful matters against them that are quiet in the land.
21آن ها مرا متهم ساخته می گویند: «ها ها، ما به چشم خود دیدیم»
21Yea, they opened their mouth wide against me, and said, Aha, aha, our eye hath seen it.
22ای خداوند، تو از همه چیز آگاهی، پس سکوت مفرما. ای خداوند از من دور مباش.
22This thou hast seen, O LORD: keep not silence: O Lord, be not far from me.
23ای خداوند و ای خدای من، برخیز و از من دفاع کن و به داد من برس.
23Stir up thyself, and awake to my judgment, even unto my cause, my God and my Lord.
24ای خداوند، خدای من، موافق عدالت خود در مورد من داوری کن و نگذار که بر من سرافرازی کنند.
24Judge me, O LORD my God, according to thy righteousness; and let them not rejoice over me.
25مگذار که آن ها در دل خود بگویند: «ما به آرزوی خود رسیدیم و او را برباد کردیم.»
25Let them not say in their hearts, Ah, so would we have it: let them not say, We have swallowed him up.
26آنانی که از بدبختی من شادند، شرمنده و خوار شوند و کسانی که بر من سرافرازی می کنند، سرافگنده و رسوا گردند.
26Let them be ashamed and brought to confusion together that rejoice at mine hurt: let them be clothed with shame and dishonour that magnify themselves against me.
27اما آنانی که خواهان حق من هستند شادمان و خوشحال گردیده و پیوسته بگویند: «خداوند بزرگ است که خواستار سلامتی و سعادت خدمتگزار خود می باشد»آنگاه زبان من عدالت تو را بیان می کند و ستایش تو را تمامیِ روز.
27Let them shout for joy, and be glad, that favour my righteous cause: yea, let them say continually, Let the LORD be magnified, which hath pleasure in the prosperity of his servant.
28آنگاه زبان من عدالت تو را بیان می کند و ستایش تو را تمامیِ روز.
28And my tongue shall speak of thy righteousness and of thy praise all the day long.