1ای چوپانِ اسرائیل بشنو! ای که قبیلۀ یوسف را مانند گلۀ گوسفند راهنمائی می کنی! ای که بر فراز کروبیان یعنی فرشتگانِ مقرب، جلوس فرموده ای، در جلال و شکوه، خود را نمایان کن!
1Give ear, O Shepherd of Israel, thou that leadest Joseph like a flock; thou that dwellest between the cherubims, shine forth.
2حضور خود را به قبایل افرایم، بنیامین و مَنَسّی بنما، قدرتت را آشکار کن و برای نجات ما بیا.
2Before Ephraim and Benjamin and Manasseh stir up thy strength, and come and save us.
3ای خدا ما را دوباره احیاء کن و نور چهرۀ خود را بر ما بتابان تا نجات یابیم.
3Turn us again, O God, and cause thy face to shine; and we shall be saved.
4ای خداوند، خدای قادر مطلق، تا به کی بر قوم برگزیدۀ خویش غضبناک خواهی بود و دعای بندگانت را نمی شنوی؟
4O LORD God of hosts, how long wilt thou be angry against the prayer of thy people?
5خوراک ایشان را اشک و اندوه ساختی و جام لبریز سرشک را به آن ها نوشانیدی.
5Thou feedest them with the bread of tears; and givest them tears to drink in great measure.
6ما را مورد تمسخر همسایگان ما ساخته ای و دشمنان ما به ما می خندند.
6Thou makest us a strife unto our neighbours: and our enemies laugh among themselves.
7ای خدای قادر مطلق، ما را دوباره احیاء کن و نور چهرۀ خود را بر ما بتابان تا نجات یابیم.
7Turn us again, O God of hosts, and cause thy face to shine; and we shall be saved.
8تو قوم برگزیده ات را همچون تاکِ انگوری از مصر بیرون آوردی، امت ها را بیرون راندی و در جای ایشان آنرا غرس نمودی.
8Thou hast brought a vine out of Egypt: thou hast cast out the heathen, and planted it.
9اطراف آنرا وسعت دادی، پس خوب ریشه دوانیده و زمین را پُر ساخت.
9Thou preparedst room before it, and didst cause it to take deep root, and it filled the land.
10کوهها به سایۀ آن پوشانیده شد و سروهای آزاد تو با شاخه هایش.
10The hills were covered with the shadow of it, and the boughs thereof were like the goodly cedars.
11شاخه های خود را تا به بحر و تا دریای فرات پهن نمود.
11She sent out her boughs unto the sea, and her branches unto the river.
12پس چرا دیوارهایش را شکسته ای که هر رهگذری آن را می چیند؟
12Why hast thou then broken down her hedges, so that all they which pass by the way do pluck her?
13گرازهای جنگل آن را ویران می کنند و حیوانات صحرا آنرا می خورند.
13The boar out of the wood doth waste it, and the wild beast of the field doth devour it.
14ای خدای قادر مطلق، بسوی ما برگرد، از آسمان نظر انداز و ببین و از این تاک تفقد نما،
14Return, we beseech thee, O God of hosts: look down from heaven, and behold, and visit this vine;
15از این نهالی که دست راست تو نشانده است و از آن پسری که برای خویشتن قوی ساخته ای!
15And the vineyard which thy right hand hath planted, and the branch that thou madest strong for thyself.
16چون مثل هیزم در آتش سوخته شده و از خشم روی تو تباه گردیده اند!
16It is burned with fire, it is cut down: they perish at the rebuke of thy countenance.
17پس دست تو بر مرد دست راست تو باشد و بر پسر انسان که او را برای خود قوی ساخته ای.
17Let thy hand be upon the man of thy right hand, upon the son of man whom thou madest strong for thyself.
18آنگاه هیچگاهی از تو رو بر نخواهیم گشتاند. ما را زنده نگهدار تا نام تو را بخوانیم.ای خداوند، خدای قادر مطلق، ما را دوباره احیاء کن و نور چهرۀ خود را بر ما بتابان تا نجات یابیم.
18So will not we go back from thee: quicken us, and we will call upon thy name.
19ای خداوند، خدای قادر مطلق، ما را دوباره احیاء کن و نور چهرۀ خود را بر ما بتابان تا نجات یابیم.
19Turn us again, O LORD God of hosts, cause thy face to shine; and we shall be saved.