1بیائید خداوند را ستایش کنیم و برای صخرۀ نجات خود آواز شادمانی سر دهیم.
1O come, let us sing unto the LORD: let us make a joyful noise to the rock of our salvation.
2به حضور او با حمد بیائیم و با سرودهای شادمانی او را ستایش کنیم.
2Let us come before his presence with thanksgiving, and make a joyful noise unto him with psalms.
3زیرا خداوند، خدای بزرگ است و پادشاه عظیم بر تمامی خدایان.
3For the LORD is a great God, and a great King above all gods.
4نشیب های زمین در دست وی است و فراز کوههای بلند از او.
4In his hand are the deep places of the earth: the strength of the hills is his also.
5بحرها به او تعلق دارد، او آن ها را بوجود آورد و دستهای وی زمین خشک را شکل داد.
5The sea is his, and he made it: and his hands formed the dry land.
6بیائید عبادت و سجده نمائیم و بحضور آفرینندۀ خود، خداوند زانو زنیم.
6O come, let us worship and bow down: let us kneel before the LORD our maker.
7زیرا که او خدای ما است و ما قوم برگزیده و گلۀ دست او می باشیم! ای کاش امروز آواز او را می شنیدید!
7For he is our God; and we are the people of his pasture, and the sheep of his hand. To day if ye will hear his voice,
8«دل خود را سخت مسازید، مانند روزهای امتحان در بیابان مریبه و مسا.
8Harden not your heart, as in the provocation, and as in the day of temptation in the wilderness:
9در آنجا پدران شما مرا امتحان کردند و باوجودی که اعمال مرا دیده بودند، باز هم مرا آزمودند.
9When your fathers tempted me, proved me, and saw my work.
10مدت چهل سال از آن قوم بیزار بودم و گفتم: «قوم گمراه دل هستند که طریق های مرا نشناختند.»پس در غضب خود قسم خوردم، که به آرامیِ من داخل نخواهند شد.»
10Forty years long was I grieved with this generation, and said, It is a people that do err in their heart, and they have not known my ways:
11پس در غضب خود قسم خوردم، که به آرامیِ من داخل نخواهند شد.»
11Unto whom I sware in my wrath that they should not enter into my rest.