¹Do we begin again to commend ourselves? or do we need, as some, commendatory letters to you, or [commendatory] from you?

¹Erum vér nú aftur teknir að mæla með sjálfum oss? Eða mundum vér þurfa, eins og sumir, meðmælabréf til yðar eða frá yður?

²*Ye* are our letter, written in our hearts, known and read of all men,

²Þér eruð vort bréf, ritað á hjörtu vor, þekkt og lesið af öllum mönnum.

³being manifested to be Christ's epistle ministered by us, written, not with ink, but [the] Spirit of [the] living God; not on stone tables, but on fleshy tables of [the] heart.

³Þér sýnið ljóslega, að þér eruð bréf Krists, sem vér höfum unnið að, ekki skrifað með bleki, heldur með anda lifanda Guðs, ekki á steinspjöld, heldur á hjartaspjöld úr holdi.

⁴And such confidence have we through the Christ towards God:

⁴En þetta traust höfum vér til Guðs fyrir Krist.

⁵not that we are competent of ourselves to think anything as of ourselves, but our competency [is] of God;

⁵Ekki svo, að vér séum sjálfir hæfir og eitthvað komi frá oss sjálfum, heldur er hæfileiki vor frá Guði,

⁶who has also made us competent, [as] ministers of [the] new covenant; not of letter, but of spirit. For the letter kills, but the Spirit quickens.

⁶sem hefur gjört oss hæfa til að vera þjóna nýs sáttmála, ekki bókstafs, heldur anda. Því að bókstafurinn deyðir, en andinn lífgar.

⁷(But if the ministry of death, in letters, graven in stones, began with glory, so that the children of Israel could not fix their eyes on the face of Moses, on account of the glory of his face, [a glory] which is annulled;

⁷En ef þjónusta dauðans, sem letruð var og höggvin á steina, kom fram í dýrð, svo að Ísraelsmenn gátu ekki horft framan í Móse vegna ljómans af ásýnd hans, sem þó varð að engu,

⁸how shall not rather the ministry of the Spirit subsist in glory?

⁸hversu miklu fremur mun þá þjónusta andans koma fram í dýrð?

⁹For if the ministry of condemnation [be] glory, much rather the ministry of righteousness abounds in glory.

⁹Ef þjónustan, sem sakfellir, var dýrleg, þá er þjónustan, sem réttlætir, enn þá miklu auðugri að dýrð.

¹⁰For also that [which was] glorified is not glorified in this respect, on account of the surpassing glory.

¹⁰Í þessu efni verður jafnvel það, sem áður var dýrlegt, ekki dýrlegt í samanburði við hina yfirgnæfandi dýrð.

¹¹For if that annulled [was introduced] with glory, much rather that which abides [subsists] in glory.

¹¹Því að ef það, sem að engu verður, kom fram með dýrð, þá hlýtur miklu fremur hið varanlega að koma fram í dýrð.

¹²Having therefore such hope, we use much boldness:

¹²Þar eð vér nú höfum slíka von, þá komum vér fram með mikilli djörfung

¹³and not according as Moses put a veil on his own face, so that the children of Israel should not fix their eyes on the end of that annulled.

¹³og gjörum ekki eins og Móse, sem setti skýlu fyrir andlit sér, til þess að Ísraelsmenn skyldu ekki horfa á endalok ljóma þess, sem var að hverfa.

¹⁴But their thoughts have been darkened, for unto this day the same veil remains in reading the old covenant, unremoved, which in Christ is annulled.

¹⁴En hugur þeirra varð forhertur. Því allt til þessa dags hvílir sama skýlan yfir upplestri hins gamla sáttmála og henni hefur ekki verið svipt burt, því að aðeins í Kristi hverfur hún.

¹⁵But unto this day, when Moses is read, the veil lies upon their heart.

¹⁵Já, allt til þessa dags hvílir skýla yfir hjörtum þeirra, hvenær sem Móse er lesinn.

¹⁶But when it shall turn to [the] Lord, the veil is taken away.)

¹⁶En ,,þegar einhver snýr sér til Drottins, verður skýlan burtu tekin.``

¹⁷Now the Lord is the Spirit, but where the Spirit of [the] Lord [is, there is] liberty.

¹⁷Drottinn er andinn, og þar sem andi Drottins er, þar er frelsi.En allir vér, sem með óhjúpuðu andliti endurspeglum dýrð Drottins, ummyndumst til hinnar sömu myndar, frá dýrð til dýrðar. Þetta gjörir andi Drottins.

¹⁸But *we* all, looking on the glory of the Lord, with unveiled face, are transformed according to the same image from glory to glory, even as by [the] Lord [the] Spirit.

¹⁸En allir vér, sem með óhjúpuðu andliti endurspeglum dýrð Drottins, ummyndumst til hinnar sömu myndar, frá dýrð til dýrðar. Þetta gjörir andi Drottins.