¹But on the morrow of the sabbath, very early indeed in the morning, they came to the tomb, bringing the aromatic spices which they had prepared.

¹En í afturelding fyrsta dag vikunnar komu þær til grafarinnar með ilmsmyrslin, sem þær höfðu búið.

²And they found the stone rolled away from the sepulchre.

²Þær sáu þá, að steininum hafði verið velt frá gröfinni,

³And when they had entered they found not the body of the Lord Jesus.

³og þegar þær stigu inn, fundu þær ekki líkama Drottins Jesú.

⁴And it came to pass as they were in perplexity about it, that behold, two men suddenly stood by them in shining raiment.

⁴Þær skildu ekkert í þessu, en þá brá svo við, að hjá þeim stóðu tveir menn í leiftrandi klæðum.

⁵And as they were filled with fear and bowed their faces to the ground, they said to them, Why seek ye the living one among the dead?

⁵Þær urðu mjög hræddar og hneigðu andlit til jarðar. En þeir sögðu við þær: ,,Hví leitið þér hins lifanda meðal dauðra?

⁶He is not here, but is risen: remember how he spoke to you, being yet in Galilee,

⁶Hann er ekki hér, hann er upp risinn. Minnist þess, hvernig hann talaði við yður, meðan hann var enn í Galíleu.

⁷saying, The Son of man must be delivered up into the hands of sinners, and be crucified, and rise the third day.

⁷Hann sagði, að Mannssonurinn skyldi framseldur verða í hendur syndugra manna og krossfestur, en rísa upp á þriðja degi.``

⁸And they remembered his words;

⁸Og þær minntust orða hans,

⁹and, returning from the sepulchre, related all these things to the eleven and to all the rest.

⁹sneru frá gröfinni og kunngjörðu allt þetta þeim ellefu og öllum hinum.

¹⁰Now it was Mary of Magdala, and Johanna, and Mary the [mother] of James, and the others with them, who told these things to the apostles.

¹⁰Þessar konur voru þær María Magdalena, Jóhanna og María móðir Jakobs og hinar, sem voru með þeim. Þær sögðu postulunum frá þessu.

¹¹And their words appeared in their eyes as an idle tale, and they disbelieved them.

¹¹En þeir töldu orð þeirra markleysu eina og trúðu þeim ekki.

¹²But Peter, rising up, ran to the sepulchre, and stooping down he sees the linen clothes lying there alone, and went away home, wondering at what had happened.

¹²Pétur stóð þó upp og hljóp til grafarinnar, skyggndist inn og sá þar líkklæðin ein. Fór hann heim síðan og undraðist það, sem við hafði borið.

¹³And behold, two of them were going on the same day to a village distant sixty stadia from Jerusalem, called Emmaus;

¹³Tveir þeirra fóru þann sama dag til þorps nokkurs, sem er um sextíu skeiðrúm frá Jerúsalem og heitir Emmaus.

¹⁴and they conversed with one another about all these things which had taken place.

¹⁴Þeir ræddu sín á milli um allt þetta, sem gjörst hafði.

¹⁵And it came to pass as they conversed and reasoned, that Jesus himself drawing nigh, went with them;

¹⁵Þá bar svo við, er þeir voru að tala saman og ræða þetta, að Jesús sjálfur nálgaðist þá og slóst í för með þeim.

¹⁶but their eyes were holden so as not to know him.

¹⁶En augu þeirra voru svo haldin, að þeir þekktu hann ekki.

¹⁷And he said to them, What discourses are these which pass between you as ye walk, and are downcast?

¹⁷Og hann sagði við þá: ,,Hvað er það, sem þið ræðið svo mjög á göngu ykkar?`` Þeir námu staðar, daprir í bragði,

¹⁸And one [of them], named Cleopas, answering said to him, Thou sojournest alone in Jerusalem, and dost not know what has taken place in it in these days?

¹⁸og annar þeirra, Kleófas að nafni, sagði við hann: ,,Þú ert víst sá eini aðkomumaður í Jerúsalem, sem veist ekki, hvað þar hefur gjörst þessa dagana.``

¹⁹And he said to them, What things? And they said to him, The things concerning Jesus the Nazaraean, who was a prophet mighty in deed and word before God and all the people;

¹⁹Hann spurði: ,,Hvað þá?`` Þeir svöruðu: ,,Þetta um Jesú frá Nasaret, sem var spámaður, máttugur í verki og orði fyrir Guði og öllum lýð,

²⁰and how the chief priests and our rulers delivered him up to [the] judgment of death and crucified him.

²⁰hvernig æðstu prestar og höfðingjar vorir framseldu hann til dauðadóms og krossfestu hann.

²¹But *we* had hoped that *he* was [the one] who is about to redeem Israel. But then, besides all these things, it is now, to-day, the third day since these things took place.

²¹Vér vonuðum, að hann væri sá, er leysa mundi Ísrael. En nú er þriðji dagur síðan þetta bar við.

²²And withal, certain women from amongst us astonished us, having been very early at the sepulchre,

²²Þá hafa og konur nokkrar úr vorum hóp gjört oss forviða. Þær fóru árla til grafarinnar,

²³and, not having found his body, came, saying that they also had seen a vision of angels, who say that he is living.

²³en fundu ekki líkama hans og komu og sögðust enda hafa séð engla í sýn, er sögðu hann lifa.

²⁴And some of those with us went to the sepulchre, and found it so, as the women also had said, but him they saw not.

²⁴Nokkrir þeirra, sem með oss voru, fóru til grafarinnar og fundu allt eins og konurnar höfðu sagt, en hann sáu þeir ekki.``

²⁵And *he* said to them, O senseless and slow of heart to believe in all that the prophets have spoken!

²⁵Þá sagði hann við þá: ,,Ó, þér heimskir og tregir í hjarta til þess að trúa öllu því, sem spámennirnir hafa talað!

²⁶Ought not the Christ to have suffered these things and to enter into his glory?

²⁶Átti ekki Kristur að líða þetta og ganga svo inn í dýrð sína?``

²⁷And having begun from Moses and from all the prophets, he interpreted to them in all the scriptures the things concerning himself.

²⁷Og hann byrjaði á Móse og öllum spámönnunum og útlagði fyrir þeim það, sem um hann er í öllum ritningunum.

²⁸And they drew near to the village where they were going, and *he* made as though he would go farther.

²⁸Þeir nálguðust nú þorpið, sem þeir ætluðu til, en hann lét sem hann vildi halda lengra.

²⁹And they constrained him, saying, Stay with us, for it is toward evening and the day is declining. And he entered in to stay with them.

²⁹Þeir lögðu þá fast að honum og sögðu: ,,Vertu hjá oss, því að kvölda tekur og degi hallar.`` Og hann fór inn til að vera hjá þeim.

³⁰And it came to pass as he was at table with them, having taken the bread, he blessed, and having broken it, gave it to them.

³⁰Og svo bar við, er hann sat til borðs með þeim, að hann tók brauðið, þakkaði Guði, braut það og fékk þeim.

³¹And their eyes were opened, and they recognised him. And he disappeared from them.

³¹Þá opnuðust augu þeirra, og þeir þekktu hann, en hann hvarf þeim sjónum.

³²And they said to one another, Was not our heart burning in us as he spoke to us on the way, [and] as he opened the scriptures to us?

³²Og þeir sögðu hvor við annan: ,,Brann ekki hjartað í okkur, meðan hann talaði við okkur á veginum og lauk upp fyrir okkur ritningunum?``

³³And rising up the same hour, they returned to Jerusalem. And they found the eleven, and those with them, gathered together,

³³Þeir stóðu samstundis upp og fóru aftur til Jerúsalem. Þar fundu þeir þá ellefu og þá, er með þeim voru, saman komna,

³⁴saying, The Lord is indeed risen and has appeared to Simon.

³⁴og sögðu þeir: ,,Sannarlega er Drottinn upp risinn og hefur birst Símoni.``

³⁵And they related what [had happened] on the way, and how he was made known to them in the breaking of bread.

³⁵Hinir sögðu þá frá því, sem við hafði borið á veginum, og hvernig þeir höfðu þekkt hann, þegar hann braut brauðið.

³⁶And as they were saying these things, he himself stood in their midst, and says to them, Peace [be] unto you.

³⁶Nú voru þeir að tala um þetta, og þá stendur hann sjálfur meðal þeirra og segir við þá: ,,Friður sé með yður!``

³⁷But they, being confounded and being frightened, supposed they beheld a spirit.

³⁷En þeir skelfdust og urðu hræddir og hugðust sjá anda.

³⁸And he said to them, Why are ye troubled? and why are thoughts rising in your hearts?

³⁸Hann sagði við þá: ,,Hví eruð þér óttaslegnir og hvers vegna vakna efasemdir í hjarta yðar?

³⁹behold my hands and my feet, that it is *I* myself. Handle me and see, for a spirit has not flesh and bones as ye see me having.

³⁹Lítið á hendur mínar og fætur, að það er ég sjálfur. Þreifið á mér, og gætið að. Ekki hefur andi hold og bein eins og þér sjáið að ég hef.``

⁴⁰And having said this he shewed them his hands and his feet.

⁴⁰Þegar hann hafði þetta mælt, sýndi hann þeim hendur sínar og fætur.

⁴¹But while they yet did not believe for joy, and were wondering, he said to them, Have ye anything here to eat?

⁴¹Enn gátu þeir ekki trúað fyrir fögnuði og voru furðu lostnir. Þá sagði hann við þá: ,,Hafið þér hér nokkuð til matar?``

⁴²And they gave him part of a broiled fish and of a honeycomb;

⁴²Þeir fengu honum stykki af steiktum fiski,

⁴³and he took it and ate before them.

⁴³og hann tók það og neytti þess frammi fyrir þeim.

⁴⁴And he said to them, These [are] the words which I spoke to you while I was yet with you, that all that is written concerning me in the law of Moses and prophets and psalms must be fulfilled.

⁴⁴Og hann sagði við þá: ,,Þessi er merking orða minna, sem ég talaði við yður, meðan ég var enn meðal yðar, að rætast ætti allt það, sem um mig er ritað í lögmáli Móse, spámönnunum og sálmunum.``

⁴⁵Then he opened their understanding to understand the scriptures,

⁴⁵Síðan lauk hann upp huga þeirra, að þeir skildu ritningarnar.

⁴⁶and said to them, Thus it is written, and thus it behoved the Christ to suffer, and to rise from among the dead the third day;

⁴⁶Og hann sagði við þá: ,,Svo er skrifað, að Kristur eigi að líða og rísa upp frá dauðum á þriðja degi,

⁴⁷and that repentance and remission of sins should be preached in his name to all the nations beginning at Jerusalem.

⁴⁷og að prédika skuli í nafni hans öllum þjóðum iðrun til fyrirgefningar synda og byrja í Jerúsalem.

⁴⁸And *ye* are witnesses of these things.

⁴⁸Þér eruð vottar þessa.

⁴⁹And behold, I send the promise of my Father upon you; but do ye remain in the city till ye be clothed with power from on high.

⁴⁹Sjá, ég sendi fyrirheit föður míns yfir yður, en verið þér kyrrir í borginni, uns þér íklæðist krafti frá hæðum.``

⁵⁰And he led them out as far as Bethany, and having lifted up his hands, he blessed them.

⁵⁰Síðan fór hann með þá út í nánd við Betaníu, hóf upp hendur sínar og blessaði þá.

⁵¹And it came to pass as he was blessing them, he was separated from them and was carried up into heaven.

⁵¹En það varð, meðan hann var að blessa þá, að hann skildist frá þeim og var upp numinn til himins.En þeir féllu fram og tilbáðu hann og sneru aftur til Jerúsalem með miklum fögnuði.

⁵²And *they*, having done him homage, returned to Jerusalem with great joy,

⁵²En þeir féllu fram og tilbáðu hann og sneru aftur til Jerúsalem með miklum fögnuði.

⁵³and were continually in the temple praising and blessing God.