¹By the rivers of Babylon, there we sat down; yea, we wept when we remembered Zion.

¹ در کنار رودخانه‌های بابل نشستیم و به یاد صهیون گریه کردیم.

²We hanged our harps upon the willows in the midst thereof.

² آلات موسیقی خود را بر شاخه‌های درختان بید آویختیم.

³For there they that carried us away captive required of us a song; and they that made us wail [required] mirth, [saying,] Sing us [one] of the songs of Zion.

³ زیرا کسانی‌که ما را به اسارت برده بودند، از ما خواستند تا برایشان یکی از سرودهای صهیون را بخوانیم و آنها را سرگرم کنیم.

⁴How should we sing a song of Jehovah's upon a foreign soil?

⁴ امّا چگونه می‌توانستیم سرود خداوند را در دیار بیگانه بسراییم؟

⁵If I forget thee, Jerusalem, let my right hand forget [its skill];

⁵ ای اورشلیم، اگر تو را فراموش کنم، دست راستم خشک گردد تا دیگر نتوانم چنگ بنوازم.

⁶If I do not remember thee, let my tongue cleave to my palate: if I prefer not Jerusalem above my chief joy.

⁶ اگر تو را ای اورشلیم، به یاد نیاورم و تو را بر همهٔ شادی‌ها ترجیح ندهم، زبانم به کامم بچسبد و لال شوم.

⁷Remember, O Jehovah, against the sons of Edom, the day of Jerusalem; who said, Lay [it] bare, Lay [it] bare, down to its foundation!

⁷ خداوندا، به یادآور، روزی را که اَدومیان اورشلیم را تسخیر کردند و فریاد می‌زدند: «آن را با خاک یکسان کنید.»

⁸Daughter of Babylon, who art to be laid waste, happy he that rendereth unto thee that which thou hast meted out to us.

⁸ ای بابل، تو ویران خواهی شد. خوشا به حال کسی‌که آن چه تو بر سر ما آوردی، بر سر خودت بیاورد. خوشا به حال کسی‌که کودکان تو را بگیرد و آنها را به صخره‌ها بکوبد.

⁹Happy he that taketh and dasheth thy little ones against the rock.

⁹ خوشا به حال کسی‌که کودکان تو را بگیرد و آنها را به صخره‌ها بکوبد.