¹If I speak with the tongues of men and of angels, but have not love, I am become sounding brass or a clanging cymbal.

¹İnsanların ve meleklerin diliyle konuşsam, ama sevgim olmasa, ses çıkaran bakırdan ya da çınlayan zilden farkım kalmaz.

²And if I have prophecy, and know all mysteries and all knowledge, and if I have all faith, so as to remove mountains, but have not love, I am nothing.

²Peygamberlikte bulunabilsem, bütün sırları bilsem, her bilgiye sahip olsam, dağları yerinden oynatacak kadar büyük imanım olsa, ama sevgim olmasa, bir hiçim.

³And if I shall dole out all my goods in food, and if I deliver up my body that I may be burned, but have not love, I profit nothing.

³Varımı yoğumu sadaka olarak dağıtsam, bedenimi yakılmak üzere teslim etsem, ama sevgim olmasa, bunun bana hiçbir yararı olmaz.

⁴Love has long patience, is kind; love is not emulous [of others]; love is not insolent and rash, is not puffed up,

⁴Sevgi sabırlıdır, sevgi şefkatlidir. Sevgi kıskanmaz, övünmez, böbürlenmez.

⁵does not behave in an unseemly manner, does not seek what is its own, is not quickly provoked, does not impute evil,

⁵Sevgi kaba davranmaz, kendi çıkarını aramaz, kolay kolay öfkelenmez, kötülüğün hesabını tutmaz.

⁶does not rejoice at iniquity but rejoices with the truth,

⁶Sevgi haksızlığa sevinmez, gerçek olanla sevinir.

⁷bears all things, believes all things, hopes all things, endures all things.

⁷Sevgi her şeye katlanır, her şeye inanır, her şeyi umut eder, her şeye dayanır.

⁸Love never fails; but whether prophecies, they shall be done away; or tongues, they shall cease; or knowledge, it shall be done away.

⁸Sevgi asla son bulmaz. Ama peygamberlikler ortadan kalkacak, diller sona erecek, bilgi ortadan kalkacaktır.

⁹For we know in part, and we prophesy in part:

⁹Çünkü bilgimiz de peygamberliğimiz de sınırlıdır.

¹⁰but when that which is perfect has come, that which is in part shall be done away.

¹⁰Ne var ki, yetkin olan geldiğinde sınırlı olan ortadan kalkacaktır.

¹¹When I was a child, I spoke as a child, I felt as a child, I reasoned as a child; when I became a man, I had done with what belonged to the child.

¹¹Çocukken çocuk gibi konuşur, çocuk gibi anlar, çocuk gibi düşünürdüm. Yetişkin biri olunca çocukça davranışları bıraktım.

¹²For we see now through a dim window obscurely, but then face to face; now I know partially, but then I shall know according as I also have been known.

¹²Şimdi her şeyi aynadaki silik görüntü gibi görüyoruz, ama o zaman yüz yüze görüşeceğiz. Şimdi bilgim sınırlıdır, ama o zaman bilindiğim gibi tam bileceğim.

¹³And now abide faith, hope, love; these three things; and the greater of these [is] love.

¹³İşte kalıcı olan üç şey vardır: İman, umut, sevgi. Bunların en üstünü de sevgidir.