¹Difinita estas ja por la homo la limtempo sur la tero, Kaj liaj tagoj estas kiel la tagoj de dungito.

¹Hath not man a life of labour upon earth? and are not his days like the days of a hireling?

²Kiel sklavo, kiu sopiras al ombro, Kaj kiel dungito, kiu atendas sian pagon,

²As a bondman earnestly desireth the shadow, and a hireling expecteth his wages,

³Tiel mi ricevis sorte monatojn vantajn, Kaj noktoj turmentaj estas nombritaj al mi.

³So am I made to possess months of vanity, and wearisome nights are appointed to me.

⁴Kiam mi kusxigxas, mi diras:Kiam mi levigxos? Sed la vespero farigxas longa, kaj mi satigxas de maltrankvileco gxis la tagigxo.

⁴If I lie down, I say, When shall I rise up, and the darkness be gone? and I am full of tossings until the dawn.

⁵Mia korpo estas kovrita de vermoj kaj de pecoj da tero; Mia hauxto krevis kaj putras.

⁵My flesh is clothed with worms and clods of dust; my skin is broken, and suppurates.

⁶Miaj tagoj forflugis pli facile, ol bobeno de teksisto, Kaj pasis, lasinte nenian esperon.

⁶My days are swifter than a weaver's shuttle, and are spent without hope.

⁷Memoru, ke mia vivo estas bloveto, Ke miaj okuloj ne plu revidos bonon;

⁷Remember thou that my life is wind; mine eye shall no more see good.

⁸Ne plu revidos min okulo de vidanto; Vi volos ekrigardi min, sed mi jam ne ekzistos.

⁸The eye of him that hath seen me shall behold me no [more]: thine eyes are upon me, and I am not.

⁹Nubo pasas kaj foriras; Tiel ne plu revenas tiu, kiu iris en SXeolon;

⁹The cloud consumeth and vanisheth away; so he that goeth down to Sheol shall not come up.

¹⁰Li ne plu revenas en sian domon; Lia loko ne plu rekonos lin.

¹⁰He shall return no more to his house, neither shall his place know him again.

¹¹Tial mi ne detenos mian busxon; Mi parolos en la premiteco de mia spirito, Mi plendos en la maldolcxeco de mia animo.

¹¹Therefore I will not restrain my mouth: I will speak in the anguish of my spirit; I will complain in the bitterness of my soul.

¹²CXu mi estas maro aux mara monstro, Ke Vi starigis gardon por mi?

¹²Am I a sea, or a sea-monster, that thou settest a watch over me?

¹³Kiam mi pensas, ke mia lito min konsolos, Ke mia kusxejo plifaciligos mian suferadon,

¹³When I say, My bed shall comfort me, my couch shall ease my complaint;

¹⁴Tiam Vi teruras min per songxoj, Timigas min per vizioj;

¹⁴Then thou scarest me with dreams, and terrifiest me through visions;

¹⁵Kaj mia animo deziras sufokigxon, Miaj ostoj la morton.

¹⁵So that my soul chooseth strangling, death, rather than my bones.

¹⁶Tedis al mi; ne eterne mi vivu; Forlasu min, cxar miaj tagoj estas vantajxo.

¹⁶I loathe it; I shall not live always: let me alone, for my days are a breath.

¹⁷Kio estas homo, ke Vi faras lin granda, Ke Vi zorgas pri li,

¹⁷What is man, that thou makest much of him? and that thou settest thy heart upon him?

¹⁸Ke Vi rememoras lin cxiumatene, Elprovas lin cxiumomente?

¹⁸And that thou visitest him every morning, triest him every moment?

¹⁹Kial Vi ne deturnas Vin de mi, Ne lasas min libera ecx tiom, ke mi povu engluti mian salivon?

¹⁹How long wilt thou not look away from me, nor let me alone till I swallow down my spittle?

²⁰Se mi pekis, kion mi per tio faris al Vi, ho gardanto de la homoj? Kial Vi faris min celo de Viaj atakoj, Ke mi farigxis sxargxo por mi mem?

²⁰Have I sinned, what do I unto thee, thou Observer of men? Why hast thou set me as an object of assault for thee, so that I am become a burden to myself?

²¹Kaj kial Vi ne deprenas mian pekon, ne pardonas mian malbonagon? Jen mi ja baldaux kusxos en la tero; Kaj kiam Vi morgaux sercxos min, mi ne ekzistos.

²¹And why dost not thou forgive my transgression and take away mine iniquity? for now shall I lie down in the dust, and thou shalt seek me early, and I shall not be.