1Pri tio tremas mia koro Kaj saltas de sia loko.
1Sellepärast väriseb minugi süda ja hüppab paigast.
2Auxskultu atente en la bruo Lian vocxon, Kaj la sonojn, kiuj eliras el Lia busxo.
2Kuulge, kuulge tema hääle mürinat ja kõminat, mis tuleb ta suust!
3Sub la tutan cxielon Li kurigas tion, Kaj Sian lumon al la randoj de la tero.
3Selle ta päästab lahti kogu taeva alla ja oma välgu maailma äärteni.
4Post gxi ekbruas la tondro; Li tondras per Sia majesta vocxo, Kaj oni ne povas tion haltigi, kiam auxdigxas Lia vocxo.
4Selle taga möirgab tema hääl: ta müristab oma võimsa häälega ega peata välke, kui tema häält kuuldub.
5Mirinde tondras Dio per Sia vocxo; Li faras ion grandan, sed ne konatan.
5Jumal müristab oma häälega imepärasel viisil, ta teeb suuri tegusid, mida meie ei mõista.
6Al la negxo Li diras:Falu sur la teron; Ankaux al la pluvego, al Siaj fortaj pluvegoj.
6Sest ta ütleb lumele: 'Lange maa peale!' ja vihmasabin ning vihmavaling on tema tugevus.
7Sur la manon de cxiu homo Li metas sigelon, Por ke cxiuj homoj sciu Lian faron.
7Ta paneb siis igamehe käe kinni otsekui pitseriga, et kõik inimesed tunneksid ta tegu.
8La sovagxa besto iras en sian kavon Kaj restas en sia logxejo.
8Siis läheb metsloom oma peidupaika ja jääb oma pessa.
9El la sudo venas ventego, Kaj de la nordo venas malvarmo.
9Lõunakambrist tuleb tuulispea ja põhjatuulega külm.
10De la spiro de Dio venas frosto, Kaj vasta akvo farigxas kvazaux fandajxo.
10Jumala hingusest tekib jää ja tardub veepind.
11La nubojn Li pezigas per akvo, Kaj nubo dissxutas Lian lumon.
11Ta koormab ka pilvi niiskusega, pilved pilluvad tema välku.
12Li direktas ilin cxirkauxen, kien Li volas, Por ke ili plenumu cxion, kion Li ordonas al ili, sur la tero:
12Need rändavad ringi tema juhtimisel, et teha kõike, mida ta neil käsib maailmas ja maa peal,
13CXu por puno de ia lando, CXu por favorkorajxo Li ilin direktas.
13olgu vitsana, kui ta maale tarvis, olgu armuna, kui ta seda osutab.
14Atentu tion, Ijob; Staru, kaj konsideru la miraklojn de Dio.
14Kuule seda, Iiob, peatu ja pane tähele Jumala imetegusid!
15CXu vi scias, kiamaniere Dio agigas ilin Kaj aperigas lumon el Sia nubo?
15Kas sa mõistad, kuidas Jumal annab neile käsu ja laseb oma pilvest välgu sähvatada?
16CXu vi komprenas, cxe la distiro de nubo, La miraklojn de Tiu, kiu estas la plej perfekta en la sciado?
16Kas sa mõistad pilvede sõudu, ülima tarkuse imetegu?
17Kiamaniere viaj vestoj varmigxas, Kiam la tero kvietigxas de sude?
17Sina, kellel riided kuumavad, kui ta lõunatuulega suigutab maad,
18CXu vi povas etendi kun Li la cxielon, Firman kiel fandita spegulo?
18kas sa koos temaga laotad pilvekatet, vastupidavat nagu valatud peeglit?
19Sciigu al ni, kion ni devas diri al Li; Mi nenion povas elkonjekti pro mallumo.
19Õpeta meid, mida me peaksime temale ütlema; pimeduse tõttu ei saa me millestki aru.
20CXu estos rakontita al Li tio, kion mi parolas? Se iu parolos, li pereos.
20Kas peaks temale jutustatama, et mina tahan rääkida? Kui keegi kõneleb, kas seda siis temale teada antakse?
21Nun oni ne povas rigardi la lumon, kiu hele lumas en la cxielo, Kiam la vento pasas kaj purigas gxin.
21Kui nüüd ei nähta valgust, mis hiilgab pilvedes, siis puhub tuul ja toob selguse.
22De norde venas oro; CXirkaux Dio estas terura brilo.
22Põhja poolt tuleb kuldne hiilgus - Jumala ümber on hirmuäratav aupaiste.
23La Plejpotenculon ni ne povas kompreni. Li estas granda en forto, justo, kaj vero; Li neniun premas.
23Kõigevägevam - temani me ei jõua, tema on suur jõult ja rikas õiglusest, tema ei riku õigust.
24Tial respektegas Lin la homoj; Kaj Li atentas neniun el la sagxuloj.
24Seepärast peavad inimesed teda kartma, tema ei vaata kedagi, kes on enese meelest tark.'