1Pli bona estas seka peco da pano, sed kun trankvileco, Ol domo plena de viando, kun malpaco.
1Parem kuiv paluke rahus kui kojatäis ohvriliha riiuga.
2Sagxa sklavo regos super filo hontinda, Kaj dividos heredon kune kun fratoj.
2Tark sulane valitseb häbitu perepoja üle ning jagab pärisosa nagu üks vendadest.
3Fandujo estas por argxento, kaj forno por oro; Sed la korojn esploras la Eternulo.
3Sulatuspott on hõbeda ja ahi kulla jaoks, aga Issand katsub südamed läbi.
4Malbonfaranto obeas malbonajn busxojn; Malveremulo atentas malpian langon.
4Kurjategija paneb tähele nurjatuid huuli, petis kuulab kurjakuulutavat keelt.
5Kiu mokas malricxulon, tiu ofendas lian Kreinton; Kiu gxojas pri ies malfelicxo, tiu ne restos sen puno.
5Kes kehva pilkab, teotab tema Loojat, ei jää karistuseta, kes tunneb rõõmu teise õnnetusest.
6Nepoj estas krono por maljunuloj; Kaj gloro por infanoj estas iliaj gepatroj.
6Lapselapsed on vanade kroon ja laste uhkuseks on nende vanemad.
7Al malsagxulo ne konvenas alta parolado, Kaj ankoraux malpli al nobelo mensogado.
7Selge jutt ei sobi rumalale, veel vähem siis vale kõne vürstile.
8Donaco estas juvelo en la okuloj de sia mastro; Kien ajn li sin turnos, li sukcesos.
8Meelehea on andja silmis nagu võlukivi: kuhu ta iganes pöördub, seal on tal edu.
9Kiu kovras kulpon, tiu sercxas amikecon; Sed kiu reparolas pri la afero, tiu disigas amikojn.
9Kes üleastumise kinni katab, otsib armastust, aga kes seda meelde tuletab, lahutab ennast sõbrast.
10Pli efikas riprocxo cxe sagxulo, Ol cent batoj cxe malsagxulo.
10Noomitus mõjub arukale rohkem kui sada hoopi albile.
11Malbonulo sercxas nur ribelon; Sed terura sendato estos sendita kontraux lin.
11Õel inimene püüab aina vastu hakata, ent temale läkitatakse kallale julm käskjalg.
12Pli bone estas renkonti ursinon, al kiu estas rabitaj gxiaj infanoj, Ol malsagxulon kun lia malsagxeco.
12Pigemini tulgu mehele vastu karu, kellelt pojad on röövitud, kui alp oma rumalusega.
13Kiu redonas malbonon por bono, El ties domo ne malaperos malbono.
13Kes head kurjaga tasub, selle kojast ei lahku õnnetus.
14La komenco de malpaco estas kiel liberigo de akvo; Antaux ol gxi tro vastigxis, forlasu la malpacon.
14Kes alustab tüli, päästab otsekui vee valla: seepärast jäta järele, enne kui puhkeb riid!
15Kiu pravigas malvirtulon, kaj kiu malpravigas virtulon, Ambaux estas abomenajxo por la Eternulo.
15Õela õigeks- ja õige hukkamõistja - need mõlemad on Issanda meelest jäledad.
16Por kio servas mono en la mano de malsagxulo? CXu por acxeti sagxon, kiam li prudenton ne havas?
16Mis kasu on rahast albi käes, kui tal ei ole soovi omandada tarkust?
17En cxiu tempo amiko amas, Kaj li farigxas frato en mizero.
17Tõeline sõber armastab igal ajal ja hädas tuleb ilmsiks, kes on vend.
18Homo malsagxa donas manon en manon, Kaj garantias por sia proksimulo.
18Arutu on inimene, kes kätt lööb, kes hakkab käendajaks oma ligimese ees.
19Kiu amas malpacon, tiu amas pekon; Kiu tro alte levas sian pordon, tiu sercxas pereon.
19Kes armastab tüli, armastab üleastumist; kes teeb oma ukse kõrgeks, otsib hukatust.
20Malica koro ne trovos bonon; Kaj kiu havas negxustan langon, tiu enfalos en malfelicxon.
20Kel valelik süda, ei leia õnne, ja kes oma keelega keerutab, langeb õnnetusse.
21Kiu naskas malsagxulon, tiu havas cxagrenon; Kaj patro de malprudentulo ne havos gxojon.
21Alp on meelehärmiks oma sünnitajale ja rumala isa ei tunne rõõmu.
22GXoja koro estas saniga; Kaj malgxoja spirito sekigas la ostojn.
22Rõõmus süda toob head tervenemist, aga rõhutud vaim kuivatab luudki.
23Kasxitajn donacojn akceptas malvirtulo, Por deklini la vojon de la justeco.
23Õel võtab põuest vastu meelehead, et teha kõveraks õiguse teid.
24Antaux la vizagxo de prudentulo estas sagxo; Sed la okuloj de malsagxulo estas en la fino de la tero.
24Arukal on tarkus näo ees, aga albi silmad sihivad maailma otsa.
25Filo malsagxa estas cxagreno por sia patro, Kaj malgxojo por sia patrino.
25Alp poeg on kurvastuseks isale ja meelekibeduseks oma sünnitajale.
26Ne estas bone suferigi virtulon, Nek bati noblulon, kiu agas juste.
26Ei ole hea karistada õiget ega peksta õilsat tema õigluse pärast.
27Kiu sxparas siajn vortojn, tiu estas prudenta; Kaj trankvilanimulo estas homo sagxa.
27Kes oma sõnu peatab, on arukas, ja mõistlik mees on külmavereline.
28Ecx malsagxulo, se li silentas, estas rigardata kiel sagxulo; Kaj kiel prudentulo, se li tenas fermita sian busxon.
28Isegi rumalat peetakse targaks, kui ta vaikib, ja mõistlikuks, kui ta oma huuled kinni peab.