1Kanto de suprenirado. Al Vi mi levas miajn okulojn, Ho Vi, kiu sidas en la cxielo!
1At nimajcual Dios, châcuu lâat nintzßâma intenkßanquil. Lâat li cuancat saß li santil choxa.
2Jen kiel la okuloj de sklavoj estas direktitaj al la mano de iliaj sinjoroj, Kiel la okuloj de sklavino al la mano de sxia sinjorino, Tiel niaj okuloj estas direktitaj al la Eternulo, nia Dio, GXis Li korfavoros nin.
2At Kâcuaß, at kaDios, joß nak eb li môs nequeßxtzßâma xtenkßanquil chiruheb lix patrón, joßcan nak nakatzßâma katenkßanquil châcuu lâat toj retal tâcuuxtâna ku.
3Korfavoru nin, ho Eternulo, korfavoru nin; CXar ni suferis suficxe da malestimo.
3Chacuil taxak xtokßobâl ku, at nimajcual Dios. Chacuuxtâna ku xban nak incßaß chic nakacuy xnumsinquil li raylal li yôqueb xbânunquil ke.Cßajoß nak nocoeßxhob li biomeb ut nocoeßxtzßektâna li nequeßxnimobresi ribeb.
4Tute plenigxis nia animo De la insultado de arogantuloj, De la malhonorado de fieruloj.
4Cßajoß nak nocoeßxhob li biomeb ut nocoeßxtzßektâna li nequeßxnimobresi ribeb.