¹Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj sxafaroj;

¹“Dabar juokiasi iš manęs jaunesni už mane, kurių tėvų nebūčiau laikęs prie savo avių bandos šunų.

²Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;

²Kurių rankų stiprumas neturėjo vertės man, jie nesulaukė senatvės.

³Kiuj pro malricxeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;

³Dėl neturto ir bado visai nusilpę, jie bėgdavo į dykumą, tuščią ir apleistą.

⁴Kiuj elsxiras atriplon apud la arbetajxoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.

⁴Jie raudavo dilgėles iš pakrūmių ir kadagių šaknys buvo jų maistas.

⁵El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur sxteliston;

⁵Jie būdavo varomi iš bendruomenės su triukšmu kaip vagys.

⁶En terfendoj cxe la valoj ili logxas, En truoj de la tero kaj de rokoj;

⁶Jie gyveno kalnų pašlaitėse, žemės olose ir ant uolų,

⁷Inter la arbetajxoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektigxas;

⁷rinkdavosi tarp erškėčių ir šūkaudavo krūmuose.

⁸Kiel infanoj de sentauxguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.

⁸Kvailių ir netikėlių vaikai, kuriuos iš krašto išveja.

⁹Kaj nun mi farigxis objekto de ilia mokokanto, Mi farigxis por ili objekto de babilado.

⁹O dabar tapau priežodis jų dainose,

¹⁰Ili abomenas min, malproksimigxas de mi, Ne timas kracxi sur mian vizagxon.

¹⁰jie bjaurisi manimi, traukiasi nuo manęs ir nesidrovi spjauti man į veidą.

¹¹Li malligis mian sxnuron kaj turmentas min, Kaj ili forjxetis antaux mi la bridon.

¹¹Kadangi Jis atleido savo templę ir ištiko mane, jie taip pat nebesivaržo mano akivaizdoje.

¹²Dekstre buboj starigxis, kaj pusxas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraux mi siajn pereigajn vojojn;

¹²Man iš dešinės pakyla gauja, stumia mane nuo kelio ir siekia mane sunaikinti.

¹³Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;

¹³Jie išardo mano taką, apsunkina mano nelaimę, jie neturi pagalbininko.

¹⁴Ili venas kiel tra largxa brecxo, JXetas sin tumulte.

¹⁴Lyg pro plačią spragą įsiveržę, jie neša man pražūtį.

¹⁵Teruroj turnis sin kontraux min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia felicxo.

¹⁵Mane apėmė baimė; jie persekiojo mano sielą kaip vėjas, ir mano laimė praeina kaip debesis.

¹⁶Kaj nun elversxigxas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.

¹⁶Dabar mano siela suvargusi ir mano dienos gausios kančių.

¹⁷En la nokto miaj ostoj traborigxas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.

¹⁷Naktį man kaulus gelia ir skausmai nesiliauja.

¹⁸Kun granda malfacileco demetigxas mia vesto; Premas min la rando de mia cxemizo.

¹⁸Daug jėgų reikia man, kad pasikeisčiau drabužį, jis varžo mane kaip rūbo apykaklė.

¹⁹Oni komparas min kun koto; Mi similigxis al polvo kaj cindro.

¹⁹Jis įmetė mane į purvą, tapau kaip dulkės ir pelenai.

²⁰Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.

²⁰Aš šaukiuosi Tavęs, bet Tu man neatsakai; stoviu, bet Tu nekreipi dėmesio į mane.

²¹Vi farigxis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.

²¹Tu tapai man žiaurus, savo stipria ranka mane prislėgei.

²²Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.

²²Tu pakeli mane vėju ir blaškai, Tu išplėši mano nuosavybę.

²³Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de cxio vivanta.

²³Aš žinau, kad nuvesi mane į mirtį, į namus, skirtus visiems gyviesiems.

²⁴Sed cxu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfelicxo?

²⁴Tačiau Jis neištiesia rankos į kapą, nors jie šaukia pražūdami.

²⁵CXu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfelicxan tempon? CXu mia animo ne afliktigxis pri malricxulo?

²⁵Ar aš neverkiau dėl kenčiančio, nesisielojau dėl vargšo?

²⁶Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.

²⁶Aš ieškojau gero­gavau pikta; laukiau šviesos­atėjo tamsa.

²⁷Miaj internajxoj bolas kaj ne cxesas; Atakis min tempo de mizero.

²⁷Mano viduriai virė ir neturėjo poilsio, pasitiko mane vargo dienos.

²⁸Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi levigxas en la komunumo kaj krias.

²⁸Aš vaikštinėju gedėdamas, nematydamas saulės; stoviu susirinkime ir šaukiu.

²⁹Mi farigxis frato al la sxakaloj Kaj kamarado al la strutoj.

²⁹Aš tapau broliu šakalams ir draugu stručiams.

³⁰Mia hauxto nigrigxis sur mi, Kaj miaj ostoj sekigxis de varmego.

³⁰Mano oda pajuodusi, mano kaulai dega nuo karščio.

³¹Mia harpo farigxis plendilo, Kaj mia fluto farigxis vocxo de plorantoj.

³¹Mano arfa virto rauda, o mano fleita­verkiančiojo balsu”.