¹Pri tio tremas mia koro Kaj saltas de sia loko.

¹“Dėl to mano širdis dreba ir pasitraukė iš savo vietos.

²Auxskultu atente en la bruo Lian vocxon, Kaj la sonojn, kiuj eliras el Lia busxo.

²Klausykite Jo balso, griaudėjimo, kuris sklinda iš Jo burnos.

³Sub la tutan cxielon Li kurigas tion, Kaj Sian lumon al la randoj de la tero.

³Jis siunčia jį po visą padangę, Jo žaibai iki žemės pakraščių.

⁴Post gxi ekbruas la tondro; Li tondras per Sia majesta vocxo, Kaj oni ne povas tion haltigi, kiam auxdigxas Lia vocxo.

⁴Po to aidi balsas. Jis sugriaudžia savo didybės balsu ir nieko nepasilieka, kai Jo balsas pasigirsta.

⁵Mirinde tondras Dio per Sia vocxo; Li faras ion grandan, sed ne konatan.

⁵Dievas didingai griaudėja savo balsu, Jis daro mums nesuvokiamų dalykų.

⁶Al la negxo Li diras:Falu sur la teron; Ankaux al la pluvego, al Siaj fortaj pluvegoj.

⁶Sniegui Jis įsako snigti, silpnas ir stiprus lietus priklauso nuo Jo.

⁷Sur la manon de cxiu homo Li metas sigelon, Por ke cxiuj homoj sciu Lian faron.

⁷Kad žmonės pažintų Jo darbą, Jis užantspauduoja žmonių rankas.

⁸La sovagxa besto iras en sian kavon Kaj restas en sia logxejo.

⁸Tuomet ir žvėrys slepiasi savo lindynėse.

⁹El la sudo venas ventego, Kaj de la nordo venas malvarmo.

⁹Iš pietų ateina audra, iš šiaurės­šaltis.

¹⁰De la spiro de Dio venas frosto, Kaj vasta akvo farigxas kvazaux fandajxo.

¹⁰Dievo kvapu padaromas ledas, ir platūs vandenys sustingsta.

¹¹La nubojn Li pezigas per akvo, Kaj nubo dissxutas Lian lumon.

¹¹Jis pripildo debesis drėgmės, iš jų sklinda žaibai.

¹²Li direktas ilin cxirkauxen, kien Li volas, Por ke ili plenumu cxion, kion Li ordonas al ili, sur la tero:

¹²Jie plaukia, kur Jis nukreipia, ir vykdo, ką Jis įsako, visuose žemės kraštuose.

¹³CXu por puno de ia lando, CXu por favorkorajxo Li ilin direktas.

¹³Jis tai daro norėdamas sudrausti, palaiminti arba pasigailėti.

¹⁴Atentu tion, Ijob; Staru, kaj konsideru la miraklojn de Dio.

¹⁴Jobai, stebėk ir apsvarstyk Dievo nuostabius darbus.

¹⁵CXu vi scias, kiamaniere Dio agigas ilin Kaj aperigas lumon el Sia nubo?

¹⁵Ar žinai, kaip Dievas juos suvaldo ir parodo savo debesies šviesą?

¹⁶CXu vi komprenas, cxe la distiro de nubo, La miraklojn de Tiu, kiu estas la plej perfekta en la sciado?

¹⁶Ar žinai, kaip debesys laikosi, šitie nuostabūs darbai To, kuris turi tobulą pažinimą?

¹⁷Kiamaniere viaj vestoj varmigxas, Kiam la tero kvietigxas de sude?

¹⁷Ar žinai, kodėl drabužiai įkaista, kai Jis ramina žemę pietų vėju?

¹⁸CXu vi povas etendi kun Li la cxielon, Firman kiel fandita spegulo?

¹⁸Ar tu su Juo ištiesei dangaus skliautą tvirtą kaip veidrodį, iš vario nulietą?

¹⁹Sciigu al ni, kion ni devas diri al Li; Mi nenion povas elkonjekti pro mallumo.

¹⁹Pamokyk mus, ką turime Jam sakyti, nes mes nesusigaudome tamsoje.

²⁰CXu estos rakontita al Li tio, kion mi parolas? Se iu parolos, li pereos.

²⁰Ar bus Jam pranešta, ką kalbu? Jei žmogus kalbėtų, jis būtų prarytas.

²¹Nun oni ne povas rigardi la lumon, kiu hele lumas en la cxielo, Kiam la vento pasas kaj purigas gxin.

²¹Kai debesys uždengia saulę, šviesos nematyti, bet, vėjui papūtus, dangus nuskaidrėja.

²²De norde venas oro; CXirkaux Dio estas terura brilo.

²²Iš šiaurės ateina giedra, o Dievas yra bauginančiai didingas.

²³La Plejpotenculon ni ne povas kompreni. Li estas granda en forto, justo, kaj vero; Li neniun premas.

²³Visagalis mums nepasiekiamas; Jis galingas jėga, tiesa ir teisingumu, Jis neišnaudoja.

²⁴Tial respektegas Lin la homoj; Kaj Li atentas neniun el la sagxuloj.

²⁴Todėl žmonės Jo bijo. Jis nepaiso tų, kurie dedasi išmintingi”.