¹Kanto de suprenirado. Al Vi mi levas miajn okulojn, Ho Vi, kiu sidas en la cxielo!

¹Mano akys pakeltos į Tave, kuris gyveni danguose.

²Jen kiel la okuloj de sklavoj estas direktitaj al la mano de iliaj sinjoroj, Kiel la okuloj de sklavino al la mano de sxia sinjorino, Tiel niaj okuloj estas direktitaj al la Eternulo, nia Dio, GXis Li korfavoros nin.

²Kaip žiūri tarnai į ranką savo valdovo, tarnaitė­į ranką valdovės, taip mūsų akys žvelgia į Viešpatį, mūsų Dievą, laukdamos Jo pasigailėjimo.

³Korfavoru nin, ho Eternulo, korfavoru nin; CXar ni suferis suficxe da malestimo.

³Pasigailėk mūsų, Viešpatie, pasigailėk mūsų, nes per daug paniekinti esame!

⁴Tute plenigxis nia animo De la insultado de arogantuloj, De la malhonorado de fieruloj.

⁴Per ilgai mūsų siela varginama pašaipa turtuolių ir panieka išdidžiųjų.