1[] Ο δε Ιωβ απεκριθη και ειπεν·
1ויען איוב ויאמר׃
2Ειθε να εζυγιζετο τωοντι η λυπη μου, και η συμφορα μου να ετιθετο ολη ομου εν τη πλαστιγγι.
2לו שקול ישקל כעשי והיתי במאזנים ישאו יחד׃
3Επειδη τωρα ηθελεν εισθαι βαρυτερα υπερ την αμμον της θαλασσης· δια τουτο οι λογοι μου καταπινονται.
3כי עתה מחול ימים יכבד על כן דברי לעו׃
4Διοτι τα βελη του Παντοδυναμου ειναι εντος μου, των οποιων το φαρμακιον εκπινει το πνευμα μου· οι τρομοι του Θεου παραταττονται εναντιον μου.
4כי חצי שדי עמדי אשר חמתם שתה רוחי בעותי אלוה יערכוני׃
5Ογκαται ο αγριος ονος παρα τη χλοη; η μυκαται ο βους παρα τη φατνη αυτου;
5הינהק פרא עלי דשא אם יגעה שור על בלילו׃
6Τρωγεται το ανοστον χωρις αλατος; η υπαρχει γευσις εν τω λευκωματι του ωου;
6היאכל תפל מבלי מלח אם יש טעם בריר חלמות׃
7Τα πραγματα, τα οποια η ψυχη μου απεστρεφετο να εγγιση, εγειναν ως το αηδες φαγητον μου.
7מאנה לנגוע נפשי המה כדוי לחמי׃
8[] Ειθε να απελαμβανον την αιτησιν μου, και να μοι εδιδεν ο Θεος την Επιθυμιαν μου.
8מי יתן תבוא שאלתי ותקותי יתן אלוה׃
9Και να ηθελεν ευδοκησει ο Θεος να με αφανιση· να απολυση την χειρα αυτου και να με κοψη.
9ויאל אלוה וידכאני יתר ידו ויבצעני׃
10Και θελει εισθαι ετι η παρηγορια μου, οτι, και αν καταναλωθω εν τη θλιψει και αυτος δεν με λυπηθη, εγω δεν εκρυψα τους λογους του Αγιου.
10ותהי עוד נחמתי ואסלדה בחילה לא יחמול כי לא כחדתי אמרי קדוש׃
11Ποια η δυναμις μου, ωστε να εγκαρτερω; και ποιον το τελος μου, ωστε να υποφερη η ψυχη μου;
11מה כחי כי איחל ומה קצי כי אאריך נפשי׃
12Μηπως η δυναμις μου ειναι δυναμις λιθων; η η σαρξ μου χαλκος;
12אם כח אבנים כחי אם בשרי נחוש׃
13Μηπως δεν εξελιπεν εν εμοι η βοηθεια μου και απεμακρυνθη απ' εμου η σωτηρια;
13האם אין עזרתי בי ותשיה נדחה ממני׃
14[] Εις τον τεθλιμμενον ελεος πρεπει παρα του φιλου αυτου· αλλ' αυτος εγκατελιπε τον φοβον του Παντοδυναμου.
14למס מרעהו חסד ויראת שדי יעזוב׃
15Οι αδελφοι μου εφερθησαν απατηλως ως χειμαρρος, ως ρευμα χειμαρρων παρηλθον·
15אחי בגדו כמו נחל כאפיק נחלים יעברו׃
16οιτινες θολονονται εκ του παγου, εις τους οποιους διαλυεται η χιων·
16הקדרים מני קרח עלימו יתעלם שלג׃
17οταν θερμανθωσιν, εκλειπουσιν· οταν γεινη θερμοτης, εξαλειφονται απο του τοπου αυτων.
17בעת יזרבו נצמתו בחמו נדעכו ממקומם׃
18Τα ιχνη της πορειας αυτων συστρεφονται· καταντωσιν εις το μηδεν και χανονται·
18ילפתו ארחות דרכם יעלו בתהו ויאבדו׃
19τα πληθη της Θαιμα εθεωρουν, οι συνοδοιποροι της Σεβα περιεμενον αυτους·
19הביטו ארחות תמא הליכת שבא קוו למו׃
20Εψευσθησαν της ελπιδος αυτων· ηλθον εκει και ενετραπησαν.
20בשו כי בטח באו עדיה ויחפרו׃
21Τωρα και σεις εισθε ως αυτοι· ειδετε την πληγην μου και ετρομαξατε.
21כי עתה הייתם לא תראו חתת ותיראו׃
22[] Μηπως εγω ειπα, Φερετε προς εμε; η, Δοτε δωρον εις εμε απο της περιουσιας υμων;
22הכי אמרתי הבו לי ומכחכם שחדו בעדי׃
23η, Ελευθερωσατε με εκ της χειρος του εχθρου; η, Λυτρωσατε με εκ της χειρος των ισχυρων;
23ומלטוני מיד צר ומיד עריצים תפדוני׃
24Διδαξατε με, και εγω θελω σιωπησει· και δειξατε μοι κατα τι εσφαλα.
24הורוני ואני אחריש ומה שגיתי הבינו לי׃
25Ποσον ισχυροι ειναι οι ορθοι λογοι· αλλ' ο ελεγχος σας, τι αποδεικνυει;
25מה נמרצו אמרי ישר ומה יוכיח הוכח מכם׃
26Φανταζεσθε να ελεγξητε λογους, ενω αι ομιλιαι του απηλπισμενου ειναι ως ανεμος;
26הלהוכח מלים תחשבו ולרוח אמרי נאש׃
27Τωοντι, σεις επιπιπτετε επι τον ορφανον, και σκαπτετε λακκον εις τον φιλον σας.
27אף על יתום תפילו ותכרו על ריעכם׃
28Τωρα λοιπον ευαρεστηθητε να εμβλεψητε εις εμε, διοτι εμπροσθεν υμων κειται αν εγω ψευδωμαι.
28ועתה הואילו פנו בי ועל פניכם אם אכזב׃
29Επιστρεψατε, παρακαλω· ας μη γεινη αδικια· ναι, επιστρεψατε παλιν· η δικαιοσυνη μου ειναι εν τουτω.
29שבו נא אל תהי עולה ושבי עוד צדקי בה׃
30Υπαρχει αδικια εν τη γλωσση μου; δεν δυναται ο ουρανισκος μου να διακρινη τα διεφθαρμενα;
30היש בלשוני עולה אם חכי לא יבין הוות׃