1רוחי חבלה ימי נזעכו קברים לי׃
1Duh moj je raztresen, dnevi mi dotekajo, grobovi me čakajo.
2אם לא התלים עמדי ובהמרותם תלן עיני׃
2Res zasmehljivci so pri meni, in oko moje mora gledati njih bridko žaljenje.
3שימה נא ערבני עמך מי הוא לידי יתקע׃
3Zastavi se, prosim, jamči zame pri sebi! kdo mi sicer v roko udari za poroštvo?
4כי לבם צפנת משכל על כן לא תרמם׃
4Kajti njih srca si zaprl razumu, zato jim ne daš prevladovati.
5לחלק יגיד רעים ועיני בניו תכלנה׃
5Če kdo ponuja prijatelje v plen, otrokom njegovim morajo oči shirati.
6והצגני למשל עמים ותפת לפנים אהיה׃
6On me je tudi postavil v prislovico ljudem, in obraz moj jim je v pljuvanje.
7ותכה מכעש עיני ויצרי כצל כלם׃
7In oko moje je potemnelo od nevolje, in kakor senca je slednji moj ud.
8ישמו ישרים על זאת ונקי על חנף יתערר׃
8Pošteni ostrme ob tem, in nedolžni se ujezi nad bogapozabnikom.
9ויאחז צדיק דרכו וטהר ידים יסיף אמץ׃
9A pravični bo vztrajal na poti svoji, in kdor je čistih rok, bo dobival vedno več moči.
10ואולם כלם תשבו ובאו נא ולא אמצא בכם חכם׃
10Ali vi vsi, le prihajajte zopet sem! modrega vendar ne najdem med vami.
11ימי עברו זמתי נתקו מורשי לבבי׃
11Dnevi moji so minili, načrti so se mi izjalovili, kar sem jih gojil v srcu svojem.
12לילה ליום ישימו אור קרוב מפני חשך׃
12Noč mi izpreminjajo v dan, svetloba, pravijo, je blizu tam, kjer je tema.
13אם אקוה שאול ביתי בחשך רפדתי יצועי׃
13Ako čakam, da dobim v šeolu dom, ako sem si v temoti postlal ležišče,
14לשחת קראתי אבי אתה אמי ואחתי לרמה׃
14ako sem dejal grobu: Oče moj si! in črvadi: Mati si moja in sestra moja!
15ואיה אפו תקותי ותקותי מי ישורנה׃
15kje je potem nada moja? da, nada moja, kdo jo bo gledal?Zaide doli do zapahov šeola, ko bomo vsi vkup počivali v prahu.
16בדי שאל תרדנה אם יחד על עפר נחת׃
16Zaide doli do zapahov šeola, ko bomo vsi vkup počivali v prahu.