¹ויען איוב ויאמר׃

¹A Job odgovori in reče:

²עד אנה תוגיון נפשי ותדכאונני במלים׃

²Doklej hočete žaliti dušo mojo in me tlačiti z besedami?

³זה עשר פעמים תכלימוני לא תבשו תהכרו לי׃

³Desetkrat ste me že zasramovali, in vas ni sram, da me tolikanj žalite!

⁴ואף אמנם שגיתי אתי תלין משוגתי׃

⁴Ako sem pa res kriv, krivda moja ostaja pri meni.

⁵אם אמנם עלי תגדילו ותוכיחו עלי חרפתי׃

⁵Če pa se res hočete veličati zoper mene in mi očitati sramoto mojo:

⁶דעו אפו כי אלוה עותני ומצודו עלי הקיף׃

⁶vedite, da me je Bog okrivičil in me obdal z mrežo svojo.

⁷הן אצעק חמס ולא אענה אשוע ואין משפט׃

⁷Glej, vpijem: Sila se mi godi! a nihče me ne sliši, kličem za pomoč, pa ni sodbe zame.

⁸ארחי גדר ולא אעבור ועל נתיבותי חשך ישים׃

⁸Zagradil mi je pot, da ne morem preiti, in steze moje je zavil v temino.

⁹כבודי מעלי הפשיט ויסר עטרת ראשי׃

⁹Slekel me je moje slave in venec mi je snel z glave.

¹⁰יתצני סביב ואלך ויסע כעץ תקותי׃

¹⁰Na vseh straneh me je podrl, da ginem, in izruval je kakor drevo upanje moje.

¹¹ויחר עלי אפו ויחשבני לו כצריו׃

¹¹Storil je, da zoper mene plamti srd njegov in šteje me med nasprotnike svoje.

¹²יחד יבאו גדודיו ויסלו עלי דרכם ויחנו סביב לאהלי׃

¹²Čete njegove so hkrati pridrle in napravile svojo pot zoper mene, in raztaborile so se okrog šatora mojega.

¹³אחי מעלי הרחיק וידעי אך זרו ממני׃

¹³Brate moje je oddalil od mene, in znanci moji so se mi docela odtujili.

¹⁴חדלו קרובי ומידעי שכחוני׃

¹⁴Odtegujejo se mi bližnji sorodniki moji in zaupniki moji so me pozabili.

¹⁵גרי ביתי ואמהתי לזר תחשבני נכרי הייתי בעיניהם׃

¹⁵Gostači hiše moje in dekle moje me štejejo za tujca, inostranec sem postal v njih očeh.

¹⁶לעבדי קראתי ולא יענה במו פי אתחנן לו׃

¹⁶Kličem hlapca svojega, a ne da mi odgovora, z usti svojimi ga milo moram prositi.

¹⁷רוחי זרה לאשתי וחנתי לבני בטני׃

¹⁷Dih moj se gnusi ženi moji in smrad moj matere moje otrokom.

¹⁸גם עוילים מאסו בי אקומה וידברו בי׃

¹⁸Celo deca me zaničuje; ko hočem vstati, govore zoper mene.

¹⁹תעבוני כל מתי סודי וזה אהבתי נהפכו בי׃

¹⁹Mrzé me vsi, ki sem se ž njimi srčno družil, in katere sem ljubil, so se obrnili zoper mene.

²⁰בעורי ובבשרי דבקה עצמי ואתמלטה בעור שני׃

²⁰Kosti mi lepé na koži in mesu, komaj zobrnice so mi ostale.

²¹חנני חנני אתם רעי כי יד אלוה נגעה בי׃

²¹Usmilite se me, usmilite se me, prijatelji moji, kajti roka Božja me je zadela.

²²למה תרדפני כמו אל ומבשרי לא תשבעו׃

²²Zakaj me preganjate kakor Bog mogočni in se ne morete nasititi mesa mojega?

²³מי יתן אפו ויכתבון מלי מי יתן בספר ויחקו׃

²³O da bi se zapisale besede moje, o da bi se začrtale v knjigo!

²⁴בעט ברזל ועפרת לעד בצור יחצבון׃

²⁴Da bi jih v skalo vsekali z železnim pisalom in s svincem zalili za vekomaj!

²⁵ואני ידעתי גאלי חי ואחרון על עפר יקום׃

²⁵A jaz vem, da živi Odrešenik moj, in On, ki je poslednji, se postavi nad prahom;

²⁶ואחר עורי נקפו זאת ומבשרי אחזה אלוה׃

²⁶in ko bo za kožo mojo to telo strto, vendar bom gledal iz svojega mesa Boga,

²⁷אשר אני אחזה לי ועיני ראו ולא זר כלו כליתי בחקי׃

²⁷ki ga jaz sam bom gledal sebi v dobro, in ga bodo videle moje oči, in ne bodem mu tujec. Obisti moje koprne v meni.

²⁸כי תאמרו מה נרדף לו ושרש דבר נמצא בי׃

²⁸Ako govorite, kako ga bomo preganjali! češ, da se je korenina hudobne stvari našla v meni,bojte se meča! kajti meč bo maščeval krivice, da bi vedeli, da je sodba.

²⁹גורו לכם מפני חרב כי חמה עונות חרב למען תדעון שדין׃

²⁹bojte se meča! kajti meč bo maščeval krivice, da bi vedeli, da je sodba.