1הלא צבא לאנוש על ארץ וכימי שכיר ימיו׃
1Ni li vojna služba človekovo življenje na zemlji in dnevi njegovi enaki dnevom najemnikovim?
2כעבד ישאף צל וכשכיר יקוה פעלו׃
2Kakor si suženj želi sence in kakor najemnik pričakuje mezde:
3כן הנחלתי לי ירחי שוא ולילות עמל מנו לי׃
3tako sem dobil v delež mesece ničemurnosti in trudapolne noči so mi odmenjene.
4אם שכבתי ואמרתי מתי אקום ומדד ערב ושבעתי נדדים עדי נשף׃
4Kadar ležem, pravim: Kdaj vstanem? A večer se vleče prepočasno in dosita mi je premetavanja po postelji do svita.
5לבש בשרי רמה וגיש עפר עורי רגע וימאס׃
5Moje meso je oblečeno s črvadjo in prašno skorjo, koža se mi grbanči in iznova prepušča gnoj.
6ימי קלו מני ארג ויכלו באפס תקוה׃
6Dnevi moji so hitrejši nego tkalčev čolnek in minevajo brez nade.
7זכר כי רוח חיי לא תשוב עיני לראות טוב׃
7Pomni, da je življenje moje sapa! Ne bo zopet sreče gledalo moje oko.
8לא תשורני עין ראי עיניך בי ואינני׃
8Ne bo me gledalo oko tistega, ki me vidi; obrneš li oči svoje vame, ne bo me več!
9כלה ענן וילך כן יורד שאול לא יעלה׃
9Kakor oblak gine in izgine, tako ne pride več gori, kdor stopi v šeol [T. j. kraj, kjer bivajo duše mrtvih, država smrti, smrtno kraljestvo.];
10לא ישוב עוד לביתו ולא יכירנו עוד מקמו׃
10ne vrne se več v hišo svojo, ne pozna ga več kraj njegov.
11גם אני לא אחשך פי אדברה בצר רוחי אשיחה במר נפשי׃
11Zato ne morem tudi jaz braniti ustom svojim, govoril bom v duha svojega stiski, žaloval v duše svoje bridkosti.
12הים אני אם תנין כי תשים עלי משמר׃
12Sem li mar morje ali pošast morska, da si postavil stražo zoper mene?
13כי אמרתי תנחמני ערשי ישא בשיחי משכבי׃
13Kadar si rečem: Postelja moja me potolaži, ležišče moje mi pomore trpeti žalovanje:
14וחתתני בחלמות ומחזינות תבעתני׃
14tedaj me strašiš s sanjami in s prikaznimi me spravljaš v trepet,
15ותבחר מחנק נפשי מות מעצמותי׃
15da voli duša moja zadušenje in bi rajši bil mrtev nego suho okostje.
16מאסתי לא לעלם אחיה חדל ממני כי הבל ימי׃
16Zamrzelo mi je življenje – ne hotel bi živeti vekomaj. Odnehaj! kajti kakor sapa so dnevi moji.
17מה אנוש כי תגדלנו וכי תשית אליו לבך׃
17Kaj je človek, da ga toliko ceniš in da ga imaš v mislih
18ותפקדנו לבקרים לרגעים תבחננו׃
18in ga vsako jutro obiskuješ in vsak hip izkušaš?
19כמה לא תשעה ממני לא תרפני עד בלעי רקי׃
19Kako dolgo se ne ozreš stran od mene, ne odnehaš, da požrem svojo slino?
20חטאתי מה אפעל לך נצר האדם למה שמתני למפגע לך ואהיה עלי למשא׃
20Ako sem grešil, kaj morem storiti tebi, o opazovalec ljudi! Zakaj si me postavil za cilj svojim pšicam, da sem postal breme samemu sebi?Zakaj ne odpustiš prestopka mojega in ne odpraviš krivice moje? Kajti sedaj ležem v prah, in če me boš iskal jutri, me ne bode.
21ומה לא תשא פשעי ותעביר את עוני כי עתה לעפר אשכב ושחרתני ואינני׃
21Zakaj ne odpustiš prestopka mojega in ne odpraviš krivice moje? Kajti sedaj ležem v prah, in če me boš iskal jutri, me ne bode.