Icelandic

German: Schlachter (1951)

Job

27

1Og Job hélt áfram að flytja ræðu sína og mælti:
1Und Hiob setzte seine Rede fort und sprach:
2Svo sannarlega sem Guð lifir, sá er svipt hefir mig rétti mínum, og hinn Almáttki, er hryggt hefir sálu mína:
2So wahr Gott lebt, der mir mein Recht entzogen, und der Allmächtige, der meine Seele betrübt hat:
3meðan lífsönd er í mér og andi Guðs í nösum mínum,
3Solange noch mein Odem in mir ist und der Hauch Gottes in meiner Nase,
4skulu varir mínar ekki tala ranglæti og tunga mín ekki mæla svik.
4sollen meine Lippen nichts Verkehrtes reden und meine Zunge keine Lüge aussprechen.
5Fjarri sé mér að játa, að þér hafið rétt að mæla. Þar til er ég gef upp andann, læt ég ekki taka frá mér sakleysi mitt.
5Ferne sei es von mir, daß ich euch Recht gebe, ich werde mir meine Unschuld nicht nehmen lassen bis an mein Ende!
6Ég held fast í réttlæti mitt og sleppi því ekki, hjarta mitt átelur mig ekki fyrir neinn daga minna.
6Ich habe an meiner Gerechtigkeit festgehalten und werde sie nicht loslassen, mein Gewissen straft mich über keinen meiner Tage;
7Fyrir óvini mínum fari eins og hinum óguðlega og fyrir mótstöðumanni mínum eins og hinum rangláta.
7mein Feind aber müsse verurteilt werden und meine Widersacher Unrecht haben.
8Því að hvaða von hefir guðlaus maður, þegar skorið er á þráðinn, þá er Guð hrífur burt líf hans?
8Denn was für eine Hoffnung hat der Frevler, wenn Gott ihn abschneidet, wenn er ihm seine Seele entzieht?
9Ætli Guð heyri óp hans, þá er neyð kemur yfir hann?
9Wird Gott sein Geschrei erhören, wenn Not über ihn kommt?
10Eða getur hann haft yndi af hinum Almáttka, hrópað til Guðs, hvenær sem vera skal?
10Hätte er seine Lust an dem Allmächtigen, so würde er Gott allezeit anrufen.
11Ég vil fræða yður um hönd Guðs, eigi leyna því, er hinn Almáttki hefir í hyggju.
11Ich will euch über Gottes Hand belehren und, was es mit dem Allmächtigen für eine Bewandtnis hat, euch nicht verhehlen.
12Sjá, þér hafið allir séð það sjálfir, hví farið þér þá með slíka heimsku?
12Siehe, ihr alle habt es ja gesehen (warum redet ihr so unnütze Worte)?
13Þetta er hlutskipti óguðlegs manns hjá Guði, arfleifð ofbeldismanns, sú er hann fær frá hinum Almáttka:
13Das ist das Teil, das der gottlose Mensch von Gott, und dies das Erbe, das die Tyrannen vom Allmächtigen erhalten:
14Eignist hann mörg börn, þá er það handa sverðinu, og afkvæmi hans mettast eigi af brauði.
14Wenn seine Kinder sich mehren, so ist's für das Schwert, und seine Nachkommenschaft hat nicht Brot genug.
15Þeir af fólki hans er af komast, verða jarðaðir af drepsóttinni, og ekkjur þeirra halda engan harmagrát.
15Seine Entronnenen sinken durch die Pest ins Grab, und ihre Witwen beweinen sie nicht.
16Þegar hann hrúgar saman silfri eins og sandi og hleður saman klæðum sem leir,
16Wenn er schon Geld zusammenscharrt wie Staub und Kleider zusammenhäuft wie Kot,
17þá hleður hann þeim saman, en hinn réttláti klæðist þeim, og silfrinu deilir hinn saklausi.
17so bringt er sie zwar zusammen, aber der Gerechte wird sie anziehen, und in das Geld werden sich die Unschuldigen teilen.
18Hann hefir byggt hús sitt eins og köngulló og svo sem skála, er varðmaður reisir sér.
18Er baut sein Haus wie die Motte und wie ein Hüttlein, das der Hüter macht.
19Ríkur leggst hann til hvíldar _ hann gjörir það eigi oftar, hann lýkur upp augunum, og þá er allt farið.
19Reich legt er sich hin und tut es nicht wieder; in einem Augenblick ist er dahin:
20Skelfingar ná honum eins og vatnaflaumur, um nótt hrífur stormurinn hann burt.
20Schrecken ergreift ihn wie eine Wasserflut, der Sturmwind führt ihn über Nacht davon.
21Austanvindurinn hefur hann á loft, svo að hann þýtur áfram, og feykir honum burt af stað hans.
21Ein Ostwind ergreift ihn, und er fährt dahin, er rafft ihn von seiner Stätte hinweg.
22Vægðarlaust sendir hann skeyti sín á hann, fyrir hendi hans flýr hann í skyndi _þá skella menn saman lófum yfir honum og blístra hann burt frá bústað hans.
22Schonungslos schleudert Er Geschosse nach ihm, eiligst muß er fliehen vor seiner Hand.
23þá skella menn saman lófum yfir honum og blístra hann burt frá bústað hans.
23Man klatscht mit den Händen über ihn und zischt ihn aus an seinem Ort.