1Þakkið Drottni, ákallið nafn hans, gjörið máttarverk hans kunn meðal þjóðanna!
1Danket dem HERRN, ruft seinen Namen an, macht unter den Völkern seine Taten bekannt!
2Syngið fyrir honum, leikið fyrir honum, talið um öll hans dásemdarverk.
2Singet vor ihm, spielet vor ihm, redet von allen seinen Wundern!
3Hrósið yður af hans helga nafni, hjarta þeirra er leita Drottins gleðjist.
3Rühmet euch seines heiligen Namens! Es freue sich das Herz derer, die den HERRN suchen!
4Leitið Drottins og máttar hans, stundið sífellt eftir augliti hans.
4Fragt nach dem HERRN und nach seiner Macht, suchet sein Angesicht allezeit!
5Minnist dásemdarverka hans, þeirra er hann gjörði, tákna hans og refsidóma munns hans,
5Gedenket seiner Wunder, die er getan, seiner Zeichen und der Urteile seines Mundes!
6þér niðjar Abrahams, þjónar hans, þér synir Jakobs, hans útvöldu.
6O Same Abrahams, seines Knechtes, o ihr Söhne Jakobs, seine Auserkorenen!
7Hann er Drottinn, vor Guð, um víða veröld ganga dómar hans.
7Er, der HERR, ist unser Gott; auf der ganzen Erde gilt sein Recht.
8Hann minnist að eilífu sáttmála síns, orðs þess, er hann hefir gefið þúsundum kynslóða,
8Er gedenkt auf ewig an seinen Bund, an das Wort, das er tausend Geschlechtern befohlen hat;
9sáttmálans, er hann gjörði við Abraham, og eiðs síns við Ísak,
9des Bundes, den er mit Abraham geschlossen, seines Eides, den er Isaak geschworen hat.
10þess er hann setti sem lög fyrir Jakob, eilífan sáttmála fyrir Ísrael,
10Er stellte ihn auf für Jakob als Satzung, für Israel als ewigen Bund,
11þá er hann mælti: Þér mun ég gefa Kanaanland sem erfðahlut yðar.
11da er sprach: «Dir gebe ich das Land Kanaan als euer Erbteil»,
12Þegar þeir voru fámennur hópur, örfáir og bjuggu þar útlendingar,
12da sie noch leicht zu zählen waren, gar wenige und Fremdlinge darin,
13þá fóru þeir frá einni þjóð til annarrar og frá einu konungsríki til annars lýðs.
13und wandern mußten von einem Volk zum andern und von einem Königreich zum andern.
14Hann leið engum að kúga þá og hegndi konungum þeirra vegna.
14Er ließ sie von keinem Menschen bedrücken und züchtigte Könige um ihretwillen:
15,,Snertið eigi við mínum smurðu og gjörið eigi spámönnum mínum mein.``
15«Tastet meine Gesalbten nicht an und tut meinen Propheten kein Leid!»
16Þá er hann kallaði hallæri yfir landið, braut í sundur hverja stoð brauðsins,
16Und er rief eine Hungersnot herbei über das Land und zerschlug jegliche Stütze an Brot.
17þá sendi hann mann á undan þeim, Jósef var seldur sem þræll.
17Er sandte einen Mann vor ihnen her, Joseph ward zum Sklaven verkauft!
18Þeir þjáðu fætur hans með fjötrum, hann var lagður í járn,
18Sie zwangen seinen Fuß in einen Stock; seine Seele geriet in Fesseln;
19allt þar til er orð hans rættust, og orð Drottins létu hann standast raunina.
19bis zur Zeit, da sein Wort eintraf und der Ausspruch des HERRN ihn geläutert hatte.
20Konungur sendi boð og lét hann lausan, drottnari þjóðanna leysti fjötra hans.
20Der König sandte hin und befreite ihn; der die Völker beherrschte, ließ ihn los.
21Hann gjörði hann að herra yfir húsi sínu og að drottnara yfir öllum eigum sínum,
21Er setzte ihn zum Herrn über sein Haus und zum Herrscher über alle seine Güter,
22að hann gæti fjötrað höfðingja eftir vild og kennt öldungum hans speki.
22daß er seine Fürsten nach Belieben binde und seine Ältesten unterweise.
23Síðan kom Ísrael til Egyptalands, Jakob var gestur í landi Kams.
23Da zog Israel nach Ägypten, und Jakob wurde ein Fremdling im Lande Hams.
24Og Guð gjörði lýð sinn mjög mannmargan og lét þá verða fleiri en fjendur þeirra.
24Und er machte sein Volk sehr fruchtbar und ließ es zahlreicher werden als seine Dränger.
25Hann sneri hjörtum Egypta til haturs við lýð sinn, til lævísi við þjóna sína.
25Er wandte ihr Herz, sein Volk zu hassen, arglistig zu handeln an seinen Knechten.
26Hann sendi Móse, þjón sinn, og Aron, er hann hafði útvalið,
26Er sandte Mose, seinen Knecht, Aaron, den er erwählt hatte.
27hann gjörði tákn sín á þeim og undur í landi Kams.
27Die verrichteten seine Zeichen unter ihnen und taten Wunder im Lande Hams.
28Hann sendi sorta og myrkvaði landið, en þeir gáfu orðum hans engan gaum,
28Er sandte Finsternis, und es ward Nacht, damit sie seinen Worten nicht widerstreben möchten.
29hann breytti vötnum þeirra í blóð og lét fiska þeirra deyja,
29Er verwandelte ihre Gewässer in Blut und tötete ihre Fische;
30land þeirra varð kvikt af froskum, alla leið inn í svefnherbergi konungs,
30ihr Land wimmelte von Fröschen bis in die Gemächer ihrer Könige.
31hann bauð, þá komu flugur, mývargur um öll héruð þeirra,
31Er sprach; und es kamen Fliegenschwärme, Mücken in alle ihre Grenzen.
32hann gaf þeim hagl fyrir regn, bálandi eld í land þeirra,
32Er gab ihnen Hagel statt Regen, Feuerflammen auf ihr Land;
33hann laust vínvið þeirra og fíkjutré og braut sundur trén í héruðum þeirra,
33und er schlug ihre Weinstöcke und Feigenbäume und zerbrach die Bäume in ihrem Land.
34hann bauð, þá kom jarðvargur og óteljandi engisprettur,
34Er sprach; da kamen Heuschrecken und Käfer ohne Zahl,
35sem átu upp allar jurtir í landi þeirra og átu upp ávöxtinn af jörð þeirra,
35die fraßen alles Kraut im Lande und verzehrten ihre Feldfrüchte.
36hann laust alla frumburði í landi þeirra, frumgróða alls styrkleiks þeirra.
36Und er schlug alle Erstgeburt in ihrem Lande, alle Erstlinge ihrer Kraft.
37Síðan leiddi hann þá út með silfri og gulli, enginn hrasaði af kynkvíslum hans.
37Aber sie ließ er ausziehen mit Silber und Gold, und es war kein Strauchelnder unter ihren Stämmen.
38Egyptaland gladdist yfir burtför þeirra, því að ótti við þá var fallinn yfir þá.
38gypten war froh, daß sie gingen; denn der Schrecken vor ihnen war auf sie gefallen.
39Hann breiddi út ský sem hlíf og eld til þess að lýsa um nætur.
39Er breitete vor ihnen eine Wolke aus zur Decke und Feuer, um die Nacht zu erleuchten.
40Þeir báðu, þá lét hann lynghæns koma og mettaði þá með himnabrauði.
40Sie forderten; da ließ er Wachteln kommen und sättigte sie mit Himmelsbrot.
41Hann opnaði klett, svo að vatn vall upp, rann sem fljót um eyðimörkina.
41Er öffnete den Felsen; da floß Wasser heraus; es floß ein Bach in der Wüste.
42Hann minntist síns heilaga heits við Abraham þjón sinn
42Denn er gedachte an sein heiliges Wort, an Abraham, seinen Knecht.
43og leiddi lýð sinn út með gleði, sína útvöldu með fögnuði.
43Er ließ sein Volk ausziehen mit Freuden, mit Jubel seine Auserwählten.
44Og hann gaf þeim lönd þjóðanna, það sem þjóðirnar höfðu aflað með striti, fengu þeir til eignar,til þess að þeir skyldu halda lög hans og varðveita lögmál hans. Halelúja.
44Und er gab ihnen die Länder der Heiden; und woran die Völker sich abgemüht hatten, das nahmen sie in Besitz;
45til þess að þeir skyldu halda lög hans og varðveita lögmál hans. Halelúja.
45auf daß sie seine Satzungen halten und seine Lehren bewahren möchten. Hallelujah!