¹Son minn, gef gaum að speki minni, hneig eyra þitt að hyggindum mínum,

¹Figliuol mio, sta’ attento alla mia sapienza, inclina l’orecchio alla mia intelligenza,

²til þess að þú megir varðveita mannvit og varir þínar geymi þekkingu.

²affinché tu conservi l’accorgimento, e le tue labbra ritengano la scienza.

³Því að hunangsseimur drýpur af vörum lauslátrar konu, og gómur hennar er hálli en olía.

³Poiché le labbra dell’adultera stillano miele, e la sua bocca è più morbida dell’olio;

⁴En að síðustu er hún beiskari en malurt, beitt eins og tvíeggjað sverð.

⁴ma la fine cui mena è amara come l’assenzio, è acuta come una spada a due tagli.

⁵Fætur hennar ganga niður til dauðans, spor hennar liggja til Heljar.

⁵I suoi piedi scendono alla morte, i suoi passi fan capo al soggiorno dei defunti.

⁶Til þess að hún hitti ekki leið lífsins, eru brautir hennar á reiki, og hún veit ekki hvert hún fer.

⁶Lungi dal prendere il sentiero della vita, le sue vie sono erranti, e non sa dove va.

⁷Heyrið mig því, synir, og víkið eigi frá orðum munns míns.

⁷Or dunque, figliuoli, ascoltatemi, e non vi dipartite dalle parole della mia bocca.

⁸Legg leið þína langt frá henni og kom þú ekki nálægt húsdyrum hennar,

⁸Tieni lontana da lei la tua via, e non t’accostare alla porta della sua casa,

⁹svo að þú gefir ekki öðrum æskublóma þinn og ár þín grimmum manni,

⁹per non dare ad altri il fiore della tua gioventù, e i tuoi anni al tiranno crudele;

¹⁰svo að útlendir menn mettist ekki af eigum þínum og aflafé þitt lendi ekki í annarlegu húsi,

¹⁰perché degli stranieri non si sazino de’ tuoi beni, e le tue fatiche non vadano in casa d’altri;

¹¹og þú andvarpir að lokum, þá er líkami þinn og hold veslast upp,

¹¹perché tu non abbia a gemere quando verrà la tua fine, quando la tua carne e il tuo corpo saran consumati,

¹²og segir: ,,Hversu hefi ég hatað aga og hjarta mitt fyrirlitið umvöndun!

¹²e tu non dica: "Come ho fatto a odiare la correzione, come ha potuto il cuor mio sprezzare la riprensione?

¹³að ég skyldi ekki hlýða raustu kennara minna og hneigja eyra mitt til þeirra, er fræddu mig!

¹³come ho fatto a non ascoltare la voce di chi m’ammaestrava, e a non porger l’orecchio a chi m’insegnava?

¹⁴Við sjálft lá, að ég hefði ratað í mestu ógæfu á miðju dómþingi safnaðarins.``

¹⁴poco mancò che non mi trovassi immerso in ogni male, in mezzo al popolo ed all’assemblea".

¹⁵Drekk þú vatn úr vatnsþró þinni og rennandi vatn úr brunni þínum.

¹⁵Bevi l’acqua della tua cisterna, l’acqua viva del tuo pozzo

¹⁶Eiga lindir þínar að flóa út á götuna, lækir þínir út á torgin?

¹⁶Le tue fonti debbon esse spargersi al di fuori? e i tuoi rivi debbon essi scorrer per le strade?

¹⁷Þér einum skulu þær tilheyra og engum óviðkomandi með þér.

¹⁷Siano per te solo, e non per degli stranieri con te.

¹⁸Uppspretta þín sé blessuð, og gleð þig yfir festarmey æsku þinnar,

¹⁸Sia benedetta la tua fonte, e vivi lieto con la sposa della tua gioventù.

¹⁹elsku-hindinni, yndis-gemsunni. Brjóst hennar gjöri þig ætíð drukkinn, og ást hennar fjötri þig ævinlega.

¹⁹Cerva d’amore, cavriola di grazia, le sue carezze t’inebrino in ogni tempo, e sii del continuo rapito nell’affetto suo.

²⁰En hví skyldir þú, son minn, láta léttúðarkonu töfra þig, og faðma barm lauslátrar konu?

²⁰E perché, figliuol mio, t’invaghiresti d’un’estranea, e abbracceresti il seno della donna altrui?

²¹Því að vegir sérhvers manns blasa við Drottni, og allar brautir hans gjörir hann sléttar.

²¹Ché le vie dell’uomo stan davanti agli occhi dell’Eterno, il quale osserva tutti i sentieri di lui.

²²Misgjörðir hins óguðlega fanga hann, og hann verður veiddur í snörur synda sinna.Hann mun deyja vegna skorts á aga og kollsteypast vegna sinnar miklu heimsku.

²²L’empio sarà preso nelle proprie iniquità, e tenuto stretto dalle funi del suo peccato.

²³Hann mun deyja vegna skorts á aga og kollsteypast vegna sinnar miklu heimsku.

²³Egli morrà per mancanza di correzione, andrà vacillando per la grandezza della sua follia.