¹Þá svaraði Job og sagði:

¹そこでヨブは答えて言った、

²Hversu lengi ætlið þér að angra sál mína og mylja mig sundur með orðum?

²「あなたがたはいつまでわたしを悩まし、言葉をもってわたしを打ち砕くのか。

³Þér hafið þegar smánað mig tíu sinnum, þér skammist yðar ekki fyrir að misþyrma mér.

³あなたがたはすでに十度もわたしをはずかしめ、わたしを悪くあしらってもなお恥じないのか。

⁴Og hafi mér í raun og veru orðið á, þá varðar það mig einan.

⁴たといわたしが、まことにあやまったとしても、そのあやまちは、わたし自身にとどまる。

⁵Ef þér í raun og veru ætlið að hrokast upp yfir mig, þá sannið mér svívirðing mína.

⁵もしあなたがたが、まことにわたしに向かって高ぶり、わたしの恥を論じるならば、

⁶Kannist þó við, að Guð hafi hallað rétti mínum og umkringt mig með neti sínu.

⁶『神がわたしをしえたげ、その網でわたしを囲まれたのだ』と知るべきだ。

⁷Sjá, ég kalla: Ofbeldi! og fæ ekkert svar, ég kalla á hjálp, en engan rétt er að fá.

⁷見よ、わたしが『暴虐』と叫んでも答えられず、助けを呼び求めても、さばきはない。

⁸Guð hefir girt fyrir veg minn, svo að ég kemst ekki áfram, og stigu mína hylur hann myrkri.

⁸彼はわたしの道にかきをめぐらして、越えることのできないようにし、わたしの行く道に暗やみを置かれた。

⁹Heiðri mínum hefir hann afklætt mig og tekið kórónuna af höfði mér.

⁹彼はわたしの栄えをわたしからはぎ取り、わたしのこうべから冠を奪い、

¹⁰Hann brýtur mig niður á allar hliðar, svo að ég fari burt, og slítur upp von mína eins og tré.

¹⁰四方からわたしを取りこわして、うせさせ、わたしの望みを木のように抜き去り、

¹¹Hann lætur reiði sína bálast gegn mér og telur mig óvin sinn.

¹¹わたしに向かって怒りを燃やし、わたしを敵のひとりのように思われた。

¹²Skarar hans koma allir saman og leggja braut sína gegn mér og setja herbúðir sínar kringum tjald mitt.

¹²その軍勢がいっせいに来て、塁を築いて攻め寄せ、わたしの天幕のまわりに陣を張った。

¹³Bræður mína hefir hann gjört mér fráhverfa, og vinir mínir vilja eigi framar við mér líta.

¹³彼はわたしの兄弟たちをわたしから遠く離れさせられた。わたしを知る人々は全くわたしに疎遠になった。

¹⁴Skyldmenni mín láta ekki sjá sig, og kunningjar mínir hafa gleymt mér.

¹⁴わたしの親類および親しい友はわたしを見捨て、

¹⁵Skjólstæðingar húss míns og þernur mínar álíta mig aðkomumann, og ég er orðinn útlendingur í augum þeirra.

¹⁵わたしの家に宿る者はわたしを忘れ、わたしのはしためらはわたしを他人のように思い、わたしは彼らの目に他国人となった。

¹⁶Kalli ég á þjón minn, svarar hann ekki, ég verð að sárbæna hann með munni mínum.

¹⁶わたしがしもべを呼んでも、彼は答えず、わたしは口をもって彼に請わなければならない。

¹⁷Andi minn er konu minni framandlegur, og bræður mínir forðast mig.

¹⁷わたしの息はわが妻にいとわれ、わたしは同じ腹の子たちにきらわれる。

¹⁸Jafnvel börnin fyrirlíta mig, standi ég upp, spotta þau mig.

¹⁸わらべたちさえもわたしを侮り、わたしが起き上がれば、わたしをあざける。

¹⁹Alla mína alúðarvini stuggar við mér, og þeir sem ég elskaði, hafa snúist á móti mér.

¹⁹親しい人々は皆わたしをいみきらい、わたしの愛した人々はわたしにそむいた。

²⁰Bein mín límast við hörund mitt og hold, og ég hefi sloppið með tannholdið eitt.

²⁰わたしの骨は皮と肉につき、わたしはわずかに歯の皮をもってのがれた。

²¹Aumkið mig, aumkið mig, vinir mínir, því að hönd Guðs hefir lostið mig.

²¹わが友よ、わたしをあわれめ、わたしをあわれめ、神のみ手がわたしを打ったからである。

²²Hví ofsækið þér mig eins og Guð og verðið eigi saddir á holdi mínu?

²²あなたがたは、なにゆえ神のようにわたしを責め、わたしの肉をもって満足しないのか。

²³Ó að orð mín væru skrifuð upp, ó að þau væru skráð í bók

²³どうか、わたしの言葉が、書きとめられるように。どうか、わたしの言葉が、書物にしるされるように。

²⁴með járnstíl og blýi, að eilífu höggvin í klett!

²⁴鉄の筆と鉛とをもって、ながく岩に刻みつけられるように。

²⁵Ég veit, að lausnari minn lifir, og hann mun síðastur ganga fram á foldu.

²⁵わたしは知る、わたしをあがなう者は生きておられる、後の日に彼は必ず地の上に立たれる。

²⁶Og eftir að þessi húð mín er sundurtætt og allt hold er af mér, mun ég líta Guð.

²⁶わたしの皮がこのように滅ぼされたのち、わたしは肉を離れて神を見るであろう。

²⁷Ég mun líta hann mér til góðs, já, augu mín sjá hann, og það eigi sem andstæðing, _ hjartað brennur af þrá í brjósti mér!

²⁷しかもわたしの味方として見るであろう。わたしの見る者はこれ以外のものではない。わたしの心はこれを望んでこがれる。

²⁸Þegar þér segið: ,,Vér skulum ofsækja hann, rót ógæfunnar er hjá honum sjálfum að finna!``þá hræðist ógn sverðsins, því að sverðið er refsing syndar. Þá munuð þér komast að raun um, að til er dómur.

²⁸あなたがたがもし『われわれはどうして彼を責めようか』と言い、また『事の根源は彼のうちに見いだされる』と言うならば、つるぎを恐れよ、怒りはつるぎの罰をきたらすからだ。これによって、あなたがたは、さばきのあることを知るであろう」。

²⁹þá hræðist ógn sverðsins, því að sverðið er refsing syndar. Þá munuð þér komast að raun um, að til er dómur.

²⁹つるぎを恐れよ、怒りはつるぎの罰をきたらすからだ。これによって、あなたがたは、さばきのあることを知るであろう」。