¹Já, yfir þessu titrar hjarta mitt og hrökkur upp úr stað sínum.

¹これがためにわが心もまたわななき、その所からとび離れる。

²Heyrið, heyrið drunur raddar hans og hvininn, sem út fer af munni hans.

²聞け、神の声のとどろきを、またその口から出るささやきを。

³Undir öllum himninum lætur hann eldinguna þjóta og leiftur sitt út á jaðra jarðarinnar.

³彼はこれを天が下に放ち、その光を地のすみずみまで至らせられる。

⁴Á eftir því kemur öskrandi skrugga, hann þrumar með sinni tignarlegu raust og heldur eldingunum ekki aftur, þá er raust hans lætur til sín heyra.

⁴その後、声とどろき、彼はそのいかめしい声をもって鳴り渡られる。その声の聞える時、彼はいなずまを引きとめられない。

⁵Guð þrumar undursamlega með raust sinni, hann sem gjörir mikla hluti, er vér eigi skiljum.

⁵神はその驚くべき声をもって鳴り渡り、われわれの悟りえない大いなる事を行われる。

⁶Því að hann segir við snjóinn: ,,Fall þú á jörðina,`` og eins við hellirigninguna og hennar dynjandi helliskúrir.

⁶彼は雪に向かって『地に降れ』と命じ、夕立ちおよび雨に向かって『強く降れ』と命じられる。

⁷Hann innsiglar hönd sérhvers manns, til þess að allir menn viðurkenni verk hans.

⁷彼はすべての人の手を封じられる。これはすべての人にみわざを知らせるためである。

⁸Þá fara villidýrin í fylgsni sín og hvílast í bælum sínum.

⁸その時、獣は穴に入り、そのほらにとどまる。

⁹Stormurinn kemur úr forðabúrinu og kuldinn af norðanvindunum.

⁹つむじ風はそのへやから、寒さは北風から来る。

¹⁰Fyrir andgust Guðs verður ísinn til, og víð vötnin eru lögð í læðing.

¹⁰神のいぶきによって氷が張り、広々とした水は凍る。

¹¹Hann hleður skýin vætu, tvístrar leifturskýi sínu víðsvegar.

¹¹彼は濃い雲に水気を負わせ、雲はそのいなずまを散らす。

¹²En það snýst í allar áttir, eftir því sem hann leiðir það, til þess að það framkvæmi allt það er hann býður því, á yfirborði allrar jarðarinnar.

¹²これは彼の導きによってめぐる。彼の命じるところをことごとく世界のおもてに行うためである。

¹³Hann lætur því ljósta niður, hvort sem það er til hirtingar eða til að vökva jörðina eða til að blessa hana.

¹³神がこれらをこさせるのは、懲しめのため、あるいはその地のため、あるいはいつくしみのためである。

¹⁴Hlýð þú á þetta, Job, stattu kyrr og gef gaum að dásemdum Guðs.

¹⁴ヨブよ、これを聞け、立って神のくすしきみわざを考えよ。

¹⁵Skilur þú, hvernig Guð felur þeim hlutverk þeirra og lætur leiftur skýja sinna skína?

¹⁵あなたは知っているか、神がいかにこれらに命じて、その雲の光を輝かされるかを。

¹⁶Skilur þú, hvernig skýin svífa, dásemdir hans, sem fullkominn er að vísdómi,

¹⁶あなたは知っているか、雲のつりあいと、知識の全き者のくすしきみわざを。

¹⁷þú, sem fötin hitna á, þá er jörðin mókir í sunnanmollu?

¹⁷南風によって地が穏やかになる時、あなたの着物が熱くなることを。

¹⁸Þenur þú út með honum heiðhimininn, sem fastur er eins og steyptur spegill?

¹⁸あなたは鋳た鏡のように堅い大空を、彼のように張ることができるか。

¹⁹Kenn oss, hvað vér eigum að segja við hann! Vér megnum ekkert fram að færa fyrir myrkri.

¹⁹われわれが彼に言うべき事をわれわれに教えよ、われわれは暗くて、言葉をつらねることはできない。

²⁰Á að segja honum, að ég ætli að tala? Eða hefir nokkur sagt, að hann óski að verða gjöreyddur?

²⁰わたしは語ることがあると彼に告げることができようか、人は滅ぼされることを望むであろうか。

²¹Og nú sjá menn að sönnu ekki ljósið, sem skín skært að skýjabaki, en vindurinn þýtur áfram og sópar skýjunum burt.

²¹光が空に輝いているとき、風過ぎて空を清めると、人々はその光を見ることができない。

²²Gullið kemur úr norðri, um Guð lykur ógurlegur ljómi.

²²北から黄金のような輝きがでてくる。神には恐るべき威光がある。

²³Vér náum eigi til hins Almáttka, til hans, sem er mikill að mætti. En réttinn og hið fulla réttlæti vanrækir hann ekki.Fyrir því óttast mennirnir hann, en hann lítur ekki við neinum sjálfbirgingum.

²³全能者は――われわれはこれを見いだすことができない。彼は力と公義とにすぐれ、正義に満ちて、これを曲げることはない。それゆえ、人々は彼を恐れる。彼はみずから賢いと思う者を顧みられない」。

²⁴Fyrir því óttast mennirnir hann, en hann lítur ekki við neinum sjálfbirgingum.

²⁴それゆえ、人々は彼を恐れる。彼はみずから賢いと思う者を顧みられない」。