¹Þá svaraði Job og sagði:

¹ヨブは答えて言った、

²Ó að gremja mín væri vegin og ógæfa mín lögð á vogarskálar!

²「どうかわたしの憤りが正しく量られ、同時にわたしの災も、はかりにかけられるように。

³Hún er þyngri en sandur hafsins, fyrir því hefi ég eigi taumhald á tungu minni.

³そうすれば、これは海の砂よりも重いに相違ない。それゆえ、わたしの言葉が軽率であったのだ。

⁴Því að örvar hins Almáttka sitja fastar í mér, og andi minn drekkur í sig eitur þeirra. Ógnir Guðs steðja að mér.

⁴全能者の矢が、わたしのうちにあり、わたしの霊はその毒を飲み、神の恐るべき軍勢が、わたしを襲い攻めている。

⁵Rymur skógarasninn yfir grængresinu, eða öskrar nautið yfir fóðri sínu?

⁵野ろばは、青草のあるのに鳴くであろうか。牛は飼葉の上でうなるであろうか。

⁶Verður hið bragðlausa etið saltlaust, eða er gott bragð að hvítunni í egginu?

⁶味のない物は塩がなくて食べられようか。すべりひゆのしるは味があろうか。

⁷Matur minn fær mér ógleði, mig velgir við að snerta hann.

⁷わたしの食欲はこれに触れることを拒む。これは、わたしのきらう食物のようだ。

⁸Ó að ósk mín uppfylltist, og Guð léti von mína rætast!

⁸どうかわたしの求めるものが獲られるように。どうか神がわたしの望むものをくださるように。

⁹Ég vildi að Guði þóknaðist að merja mig sundur, rétta út höndina og skera lífsþráð minn sundur!

⁹どうか神がわたしを打ち滅ぼすことをよしとし、み手を伸べてわたしを断たれるように。

¹⁰Þá væri það þó enn huggun mín _ og ég skyldi hoppa af gleði í vægðarlausri kvölinni _ að ég hefi aldrei afneitað orðum hins Heilaga.

¹⁰そうすれば、わたしはなお慰めを得、激しい苦しみの中にあっても喜ぶであろう。わたしは聖なる者の言葉を否んだことがないからだ。

¹¹Hver er kraftur minn, að ég skyldi þreyja, og hver verða endalok mín, að ég skyldi vera þolinmóður?

¹¹わたしにどんな力があって、なお待たねばならないのか。わたしにどんな終りがあるので、なお耐え忍ばねばならないのか。

¹²Er þá kraftur minn kletta kraftur, eða er líkami minn af eiri?

¹²わたしの力は石の力のようであるのか。わたしの肉は青銅のようであるのか。

¹³Er ég ekki með öllu hjálparvana og öll frelsun frá mér hrakin?

¹³まことに、わたしのうちに助けはなく、救われる望みは、わたしから追いやられた。

¹⁴Hrelldur maður á heimting á meðaumkun hjá vini sínum, enda þótt hann hætti að óttast hinn Almáttka.

¹⁴その友に対するいつくしみをさし控える者は、全能者を恐れることをすてる。

¹⁵Bræður mínir brugðust eins og lækur, eins og farvegur lækja, sem flóa yfir,

¹⁵わが兄弟たちは谷川のように、過ぎ去る出水のように欺く。

¹⁶sem gruggugir eru af ís og snjórinn hverfur ofan í.

¹⁶これは氷のために黒くなり、そのうちに雪が隠れる。

¹⁷Jafnskjótt og þeir bakast af sólinni, þorna þeir upp, þegar hitnar, hverfa þeir burt af stað sínum.

¹⁷これは暖かになると消え去り、暑くなるとその所からなくなる。

¹⁸Kaupmannalestirnar beygja af leið sinni, halda upp í eyðimörkina og farast.

¹⁸隊商はその道を転じ、むなしい所へ行って滅びる。

¹⁹Kaupmannalestir frá Tema skyggndust eftir þeim, ferðamannahópar frá Saba reiddu sig á þá.

¹⁹テマの隊商はこれを望み、シバの旅びとはこれを慕う。

²⁰Þeir urðu sér til skammar fyrir vonina, þeir komu þangað og urðu sneyptir.

²⁰彼らはこれにたよったために失望し、そこに来てみて、あわてる。

²¹Þannig eruð þér nú orðnir fyrir mér, þér sáuð skelfing og skelfdust.

²¹あなたがたは今わたしにはこのような者となった。あなたがたはわたしの災難を見て恐れた。

²²Hefi ég sagt: ,,Færið mér eitthvað og borgið af eigum yðar fyrir mig,

²²わたしは言ったことがあるか、『わたしに与えよ』と、あるいは『あなたがたの財産のうちからわたしのために、まいないを贈れ』と、

²³frelsið mig úr höndum óvinarins og leysið mig undan valdi kúgarans``?

²³あるいは『あだの手からわたしを救い出せ』と、あるいは『しえたげる者の手からわたしをあがなえ』と。

²⁴Fræðið mig, og ég skal þegja, og sýnið mér, í hverju mér hefir á orðið.

²⁴わたしに教えよ、そうすればわたしは黙るであろう。わたしの誤っている所をわたしに悟らせよ。

²⁵Hversu áhrifamikil eru einlægninnar orð, en hvað sanna átölur yðar?

²⁵正しい言葉はいかに力のあるものか。しかしあなたがたの戒めは何を戒めるのか。

²⁶Hafið þér í hyggju að ásaka orð? Ummæli örvilnaðs manns hverfa út í vindinn.

²⁶あなたがたは言葉を戒めうると思うのか。望みの絶えた者の語ることは風のようなものだ。

²⁷Þér munduð jafnvel hluta um föðurleysingjann og selja vin yðar.

²⁷あなたがたは、みなしごのためにくじをひき、あなたがたの友をさえ売り買いするであろう。

²⁸Og nú _ ó að yður mætti þóknast að líta á mig, ég mun vissulega ekki ljúga upp í opið geðið á yður.

²⁸今、どうぞわたしを見られよ、わたしはあなたがたの顔に向かって偽らない。

²⁹Snúið við, fremjið eigi ranglæti, já, snúið við, enn þá hefi ég rétt fyrir mér.Er ranglæti á minni tungu, eða ætli gómur minn greini ekki hvað illt er?

²⁹どうぞ、思いなおせ、まちがってはならない。さらに思いなおせ、わたしの義は、なおわたしのうちにある。わたしの舌に不義があるか。わたしの口は災をわきまえることができぬであろうか。

³⁰Er ranglæti á minni tungu, eða ætli gómur minn greini ekki hvað illt er?

³⁰わたしの舌に不義があるか。わたしの口は災をわきまえることができぬであろうか。