1Þá svaraði Job og sagði:
1ヨブは答えて言った、
2Ó að gremja mín væri vegin og ógæfa mín lögð á vogarskálar!
2「どうかわたしの憤りが正しく量られ、同時にわたしの災も、はかりにかけられるように。
3Hún er þyngri en sandur hafsins, fyrir því hefi ég eigi taumhald á tungu minni.
3そうすれば、これは海の砂よりも重いに相違ない。それゆえ、わたしの言葉が軽率であったのだ。
4Því að örvar hins Almáttka sitja fastar í mér, og andi minn drekkur í sig eitur þeirra. Ógnir Guðs steðja að mér.
4全能者の矢が、わたしのうちにあり、わたしの霊はその毒を飲み、神の恐るべき軍勢が、わたしを襲い攻めている。
5Rymur skógarasninn yfir grængresinu, eða öskrar nautið yfir fóðri sínu?
5野ろばは、青草のあるのに鳴くであろうか。牛は飼葉の上でうなるであろうか。
6Verður hið bragðlausa etið saltlaust, eða er gott bragð að hvítunni í egginu?
6味のない物は塩がなくて食べられようか。すべりひゆのしるは味があろうか。
7Matur minn fær mér ógleði, mig velgir við að snerta hann.
7わたしの食欲はこれに触れることを拒む。これは、わたしのきらう食物のようだ。
8Ó að ósk mín uppfylltist, og Guð léti von mína rætast!
8どうかわたしの求めるものが獲られるように。どうか神がわたしの望むものをくださるように。
9Ég vildi að Guði þóknaðist að merja mig sundur, rétta út höndina og skera lífsþráð minn sundur!
9どうか神がわたしを打ち滅ぼすことをよしとし、み手を伸べてわたしを断たれるように。
10Þá væri það þó enn huggun mín _ og ég skyldi hoppa af gleði í vægðarlausri kvölinni _ að ég hefi aldrei afneitað orðum hins Heilaga.
10そうすれば、わたしはなお慰めを得、激しい苦しみの中にあっても喜ぶであろう。わたしは聖なる者の言葉を否んだことがないからだ。
11Hver er kraftur minn, að ég skyldi þreyja, og hver verða endalok mín, að ég skyldi vera þolinmóður?
11わたしにどんな力があって、なお待たねばならないのか。わたしにどんな終りがあるので、なお耐え忍ばねばならないのか。
12Er þá kraftur minn kletta kraftur, eða er líkami minn af eiri?
12わたしの力は石の力のようであるのか。わたしの肉は青銅のようであるのか。
13Er ég ekki með öllu hjálparvana og öll frelsun frá mér hrakin?
13まことに、わたしのうちに助けはなく、救われる望みは、わたしから追いやられた。
14Hrelldur maður á heimting á meðaumkun hjá vini sínum, enda þótt hann hætti að óttast hinn Almáttka.
14その友に対するいつくしみをさし控える者は、全能者を恐れることをすてる。
15Bræður mínir brugðust eins og lækur, eins og farvegur lækja, sem flóa yfir,
15わが兄弟たちは谷川のように、過ぎ去る出水のように欺く。
16sem gruggugir eru af ís og snjórinn hverfur ofan í.
16これは氷のために黒くなり、そのうちに雪が隠れる。
17Jafnskjótt og þeir bakast af sólinni, þorna þeir upp, þegar hitnar, hverfa þeir burt af stað sínum.
17これは暖かになると消え去り、暑くなるとその所からなくなる。
18Kaupmannalestirnar beygja af leið sinni, halda upp í eyðimörkina og farast.
18隊商はその道を転じ、むなしい所へ行って滅びる。
19Kaupmannalestir frá Tema skyggndust eftir þeim, ferðamannahópar frá Saba reiddu sig á þá.
19テマの隊商はこれを望み、シバの旅びとはこれを慕う。
20Þeir urðu sér til skammar fyrir vonina, þeir komu þangað og urðu sneyptir.
20彼らはこれにたよったために失望し、そこに来てみて、あわてる。
21Þannig eruð þér nú orðnir fyrir mér, þér sáuð skelfing og skelfdust.
21あなたがたは今わたしにはこのような者となった。あなたがたはわたしの災難を見て恐れた。
22Hefi ég sagt: ,,Færið mér eitthvað og borgið af eigum yðar fyrir mig,
22わたしは言ったことがあるか、『わたしに与えよ』と、あるいは『あなたがたの財産のうちからわたしのために、まいないを贈れ』と、
23frelsið mig úr höndum óvinarins og leysið mig undan valdi kúgarans``?
23あるいは『あだの手からわたしを救い出せ』と、あるいは『しえたげる者の手からわたしをあがなえ』と。
24Fræðið mig, og ég skal þegja, og sýnið mér, í hverju mér hefir á orðið.
24わたしに教えよ、そうすればわたしは黙るであろう。わたしの誤っている所をわたしに悟らせよ。
25Hversu áhrifamikil eru einlægninnar orð, en hvað sanna átölur yðar?
25正しい言葉はいかに力のあるものか。しかしあなたがたの戒めは何を戒めるのか。
26Hafið þér í hyggju að ásaka orð? Ummæli örvilnaðs manns hverfa út í vindinn.
26あなたがたは言葉を戒めうると思うのか。望みの絶えた者の語ることは風のようなものだ。
27Þér munduð jafnvel hluta um föðurleysingjann og selja vin yðar.
27あなたがたは、みなしごのためにくじをひき、あなたがたの友をさえ売り買いするであろう。
28Og nú _ ó að yður mætti þóknast að líta á mig, ég mun vissulega ekki ljúga upp í opið geðið á yður.
28今、どうぞわたしを見られよ、わたしはあなたがたの顔に向かって偽らない。
29Snúið við, fremjið eigi ranglæti, já, snúið við, enn þá hefi ég rétt fyrir mér.Er ranglæti á minni tungu, eða ætli gómur minn greini ekki hvað illt er?
29どうぞ、思いなおせ、まちがってはならない。さらに思いなおせ、わたしの義は、なおわたしのうちにある。わたしの舌に不義があるか。わたしの口は災をわきまえることができぬであろうか。
30Er ranglæti á minni tungu, eða ætli gómur minn greini ekki hvað illt er?
30わたしの舌に不義があるか。わたしの口は災をわきまえることができぬであろうか。