¹Þá svaraði Job og sagði:

¹ヨブは答えて言った、

²Vissulega, ég veit að það er svo, og hvernig ætti maðurinn að hafa rétt fyrir sér gagnvart Guði?

²「まことにわたしは、その事のそのとおりであることを知っている。しかし人はどうして神の前に正しくありえようか。

³Þóknist honum að deila við hann, getur hann ekki svarað einni spurningu af þúsund.

³よし彼と争おうとしても、千に一つも答えることができない。

⁴Hann er vitur í hjarta og máttkur að afli _ hver þrjóskaðist gegn honum og sakaði eigi? _

⁴彼は心賢く、力強くあられる。だれが彼にむかい、おのれをかたくなにして、栄えた者があるか。

⁵Hann sem flytur fjöll, svo að þau vita ekki af, hann sem kollvarpar þeim í reiði sinni,

⁵彼は、山を移されるが、山は知らない。彼は怒りをもって、これらをくつがえされる。

⁶hann sem hrærir jörðina úr stað, svo að stoðir hennar leika á reiðiskjálfi,

⁶彼が、地を震い動かしてその所を離れさせられると、その柱はゆらぐ。

⁷hann sem býður sólinni, og hún rennur ekki upp, og setur innsigli fyrir stjörnurnar,

⁷彼が日に命じられると、日は出ない。彼はまた星を閉じこめられる。

⁸hann sem þenur út himininn aleinn, og gengur á háöldum sjávarins,

⁸彼はただひとり天を張り、海の波を踏まれた。

⁹hann sem skóp Vagnstirnið og Óríon, Sjöstjörnuna og forðabúr sunnanvindsins,

⁹彼は北斗、オリオン、プレアデスおよび南の密室を造られた。

¹⁰hann sem gjörir mikla hluti og órannsakanlega og dásemdarverk, er eigi verða talin,

¹⁰彼が大いなる事をされることは測りがたく、不思議な事をされることは数知れない。

¹¹sjá, hann gengur fram hjá mér, en ég sé hann ekki, hann strýkst fram hjá, en ég verð hans ekki var.

¹¹見よ、彼がわたしのかたわらを通られても、わたしは彼を見ない。彼は進み行かれるが、わたしは彼を認めない。

¹²Þegar hann þrífur til, hver vill þá aftra honum, hver vill segja við hann: ,,Hvað gjörir þú?``

¹²見よ、彼が奪い去られるのに、だれが彼をはばむことができるか。だれが彼にむかって『あなたは何をするのか』と言うことができるか。

¹³Guð heldur ekki aftur reiði sinni, bandamenn hafdrekans beygðu sig undir hann.

¹³神はその怒りをやめられない。ラハブを助ける者どもは彼のもとにかがんだ。

¹⁴Hversu miklu síður mundi ég þá geta svarað honum, geta valið orð mín gagnvart honum,

¹⁴どうしてわたしは彼に答え、言葉を選んで、彼と議論することができよう。

¹⁵ég sem ekki mætti svara, þótt ég hefði rétt fyrir mér, heldur verð að beiðast miskunnar af dómara mínum.

¹⁵たといわたしは正しくても答えることができない。わたしを責められる者にあわれみを請わなければならない。

¹⁶Þótt ég kallaði og hann svaraði mér, þá mundi ég ekki trúa, að hann hlustaði á mig.

¹⁶たといわたしが呼ばわり、彼がわたしに答えられても、わたしの声に耳を傾けられたとは信じない。

¹⁷Miklu fremur mundi hann hvæsa á mig í stormviðri og margfalda sár mín án saka,

¹⁷彼は大風をもってわたしを撃ち砕き、ゆえなく、わたしに多くの傷を負わせ、

¹⁸aldrei leyfa mér að draga andann, heldur metta mig beiskri kvöl.

¹⁸わたしに息をつかせず、苦い物をもってわたしを満たされる。

¹⁹Sé um kraft að ræða, er mátturinn hans, sé um rétt að ræða, hver vill þá stefna honum?

¹⁹力の争いであるならば、彼を見よ、さばきの事であるならば、だれが彼を呼び出すことができよう。

²⁰Þótt ég hefði rétt fyrir mér, þá mundi munnur minn sakfella mig, þótt ég væri saklaus, mundi hann koma á mig sektinni.

²⁰たといわたしは正しくても、わたしの口はわたしを罪ある者とする。たといわたしは罪がなくても、彼はわたしを曲った者とする。

²¹Saklaus er ég, ég hirði ekkert um líf mitt, ég virði að vettugi tilveru mína!

²¹わたしは罪がない、しかしわたしは自分を知らない。わたしは自分の命をいとう。

²²Mér stendur á sama um það. Fyrir því segi ég: hann tortímir jafnt saklausum sem óguðlegum.

²²皆同一である。それゆえ、わたしは言う、『彼は罪のない者と、悪しき者とを共に滅ぼされるのだ』と。

²³Þegar svipan deyðir snögglega, þá gjörir hann gys að örvænting hinna saklausu.

²³災がにわかに人を殺すような事があると、彼は罪のない者の苦難をあざ笑われる。

²⁴Jörðin er gefin í vald hinna óguðlegu, hann byrgir fyrir andlitið á dómendum hennar. Sé það ekki hann _ hver þá?

²⁴世は悪人の手に渡されてある。彼はその裁判人の顔をおおわれる。もし彼でなければ、これはだれのしわざか。

²⁵Dagar mínir voru skjótari en hraðboði, liðu svo hjá, að þeir litu enga hamingju.

²⁵わたしの日は飛脚よりも速く、飛び去って幸を見ない。

²⁶Þeir brunuðu áfram eins og reyrbátar, eins og örn, sem steypir sér niður á æti.

²⁶これは走ること葦舟のごとく、えじきに襲いかかる、わしのようだ。

²⁷Ef ég segi: Ég ætla að gleyma volæði mínu, ég ætla að breyta andlitssvip mínum og vera kátur, _

²⁷たといわたしは『わが嘆きを忘れ、憂い顔をかえて元気よくなろう』と言っても、

²⁸þá hryllir mig við öllum þjáningum mínum, því ég veit þú sýknar mig ekki.

²⁸わたしはわがもろもろの苦しみを恐れる。あなたがわたしを罪なき者とされないことをわたしは知っているからだ。

²⁹Ég á nú að vera sekur, hví skyldi ég þá vera að mæðast til ónýtis?

²⁹わたしは罪ある者とされている。どうして、いたずらに労する必要があるか。

³⁰Þótt ég þvægi mér úr snjó og hreinsaði hendur mínar í lút,

³⁰たといわたしは雪で身を洗い、灰汁で手を清めても、

³¹þá mundir þú dýfa mér ofan í forarvilpu, svo að klæðum mínum byði við mér.

³¹あなたはわたしを、みぞの中に投げ込まれるので、わたしの着物も、わたしをいとうようになる。

³²Guð er ekki maður eins og ég, að ég geti svarað honum, að við getum gengið saman fyrir réttinn.

³²神はわたしのように人ではないゆえ、わたしは彼に答えることができない。われわれは共にさばきに臨むことができない。

³³Enginn er sá, er úr skeri okkar í milli, er lagt geti hönd sína á okkur báða.

³³われわれの間には、われわれふたりの上に手を置くべき仲裁者がない。

³⁴Hann taki vönd sinn frá mér og láti ekki skelfing sína hræða mig,þá vil ég tala og eigi óttast hann, því að svo er mér eigi farið hið innra.

³⁴どうか彼がそのつえをわたしから取り離し、その怒りをもって、わたしを恐れさせられないように。そうすれば、わたしは語って、彼を恐れることはない。わたしはみずからそのような者ではないからだ。

³⁵þá vil ég tala og eigi óttast hann, því að svo er mér eigi farið hið innra.

³⁵そうすれば、わたしは語って、彼を恐れることはない。わたしはみずからそのような者ではないからだ。