1Þá svaraði Elífas frá Teman og mælti:
1Laj Elifaz, Temán xtenamit, quixye re laj Job:
2Munt þú taka því illa, þótt maður dirfist að yrða á þig? Og þó, hver fær orða bundist?
2—Cui cßaßru takaye âcue, mâre incßaß tâcuulak châcuu. Abanan incßaß naru nak incßaß nakaye âcue li cßaßru nakacßoxla.
3Sjá, þú hefir áminnt marga, og magnþrota hendur hefir þú styrkt.
3Lâat catcßutuc lix yâlal chiruheb nabal ut caqßue xcacuilal xchßôleb li incßaß cauheb xchßôl.
4Þann sem hrasaði, reistu orð þín á fætur, og hnígandi hnén gjörðir þú stöðug.
4Lâat caqßue xcacuil xchßôleb li ac tßaneqßueb re. Ut caqßue xnaßlebeb li yôqueb chi chßinânc xchßôl.
5En nú, þegar það kemur yfir þig, gefst þú upp, þegar það nær þér sjálfum, missir þú móðinn.
5¿Cßaßut nak incßaß nacacßojob âchßôl lâat nak xchal li raylal saß âbên? Ut, ¿cßaßut nak nacatxucuac?
6Er ekki guðhræðsla þín athvarf þitt og þitt grandvara líferni von þín?
6¿Ma incßaß ta biß tîc âchßôl lâat chiru li Dios? Ut, ¿ma mâcuaßat ta biß aj cßanjel chiru? ¿Ma mâcuaßat ta biß jun cuînk châbil ânaßleb? ¿Cßaßut nak incßaß cßojcßo âchßôl riqßuin li Dios?
7Hugsaðu þig um: Hver er sá, er farist hafi saklaus, og hvar hefir hinum réttvísu verið tortímt?
7Cßoxlan caßchßinak. ¿Ma cuan ta biß junak tîc xchßôl tâsachekß ru xban li raylal? Eb li tîqueb xchßôleb incßaß nequeßsacheß ru.
8Að því, er ég hefi séð: Þeir sem plægðu rangindi og sáðu óhamingju, þeir einir hafa uppskorið það.
8Lâin ninqßue retal nak li ani naxbânu mâusilal, mâusilal ajcuiß naxcßul.
9Fyrir andgusti Guðs fórust þeir, fyrir reiðiblæstri hans urðu þeir að engu.
9Li Dios naxqßueheb chi sachc. Xban xjoskßil li Dios, naxsacheb ru chi junaj cua.
10Öskur ljónsins og rödd óargadýrsins, _ tennur ljónshvolpanna eru brotnar sundur.
10Usta teßxjap re xbaneb xjoskßil, joß nak nequeßxjap re li cakcoj, li Dios târisi lix cuanquileb ut tixsacheb ru re nak teßxcanab xjapbal reheb.
11Ljónið ferst, af því að það vantar bráð, og hvolpar ljónynjunnar tvístrast.
11Teßcâmk chi incßaß teßxbânu li cßaßru nequeßxcßoxla xbânunquil joß nak nequeßcam li cakcoj chi incßaß nequeßxchap lix tibeb. Ut eb li ralal xcßajoleb teßxchaßchaßi ribeb yalak bar.
12En til mín laumaðist orð, og eyra mitt nam óminn af því _
12Xcßulun jun li esilal cuiqßuin. Chanchan xoleßxhasba saß inxic.
13í heilabrotunum, sem nætursýnirnar valda, þá er þungur svefnhöfgi er fallinn yfir mennina.
13Chi kßek nak ac yôqueb chi cuârc chixjunileb li cristian, quinmatqßue jun li matcß kßaxal xiu xiu.
14Ótti kom yfir mig og hræðsla, svo að öll bein mín nötruðu.
14Quichal jun inxiu ut ninsicsot xincana. Nasicsot chixjunil intibel xban inxiu.
15Og vindgustur straukst fram hjá andliti mínu, hárin risu á líkama mínum.
15Quicuecßa nak quinumeß jun li ikß saß xnakß cuu, ut quixakli li cuismal xban inxiu.
16Þarna stóð það _ útlitið þekkti ég ekki _, einhver mynd fyrir augum mínum, ég heyrði ymjandi rödd:
16Quixakli jun chicuu, abanan incßaß quicuil ani. Mâcßaß na-ecßan. Junpât na chic nak quicuabi jun xyâb cux quixye,
17,,Er maðurinn réttlátur fyrir Guði, nokkur mannkind hrein fyrir skapara sínum?
17¿Ma kßaxal tîc ta biß xchßôl li cuînk chiru li Dios? ¿Ma kßaxal tzßakal ta biß re ru lix yußam chiru li Dios li quiyîban re?
18Sjá, þjónum sínum treystir hann ekki, og hjá englum sínum finnur hann galla,
18Incßaß, xban nak li Dios incßaß naxcßojob xchßôl saß xbêneb li ángel li cuanqueb saß choxa, xban nak naxnau nak cuanqueb xpaltil.
19hvað þá hjá þeim, sem búa í leirhúsum, þeim sem eiga rót sína að rekja til moldarinnar, sem marðir eru sundur sem mölur væri.
19¿Ma tojaß ta chic riqßuin li cuînk tixcßojob xchßôl li Dios? Li cuînk kßaxal kßun xchßôl xban nak chßochß oquenak ut teßosokß joß nak na-osoß li cab xban li cßâms.
20Milli morguns og kvelds eru þeir molaðir sundur, án þess að menn gefi því gaum, tortímast þeir gjörsamlega.Tjaldstaginu er kippt upp, þeir deyja, og það í vanhyggju sinni.``
20Li cristian mâre yoßyôk chiru li ekßela ut chiru li ecuu mâ anihak chic. Ac x-osoß. Tâcâmk chi junaj cua ut mâ ani chic tâpatzßok re.¿Ma incßaß ta biß tâosokß lix chßinaßusal nak tâcâmk? Tâcâmk chi toj mâjiß naxtau xnaßleb”, chan li yô chak chi âtinac.
21Tjaldstaginu er kippt upp, þeir deyja, og það í vanhyggju sinni.``
21¿Ma incßaß ta biß tâosokß lix chßinaßusal nak tâcâmk? Tâcâmk chi toj mâjiß naxtau xnaßleb”, chan li yô chak chi âtinac.