¹Halelúja! Þakkið Drottni, því að hann er góður, því að miskunn hans varir að eilífu.

¹Halleluja! Pris Herren, for han er god, hans miskunnhet varer evindelig.

²Hver getur sagt frá máttarverkum Drottins, kunngjört allan lofstír hans?

²Hvem kan utsi Herrens veldige gjerninger, forkynne all hans pris?

³Sælir eru þeir, sem gæta réttarins, sem iðka réttlæti alla tíma.

³Salige er de som tar vare på det som rett er, den som gjør rettferdighet til enhver tid.

⁴Minnst þú mín, Drottinn, með velþóknun þeirri, er þú hefir á lýð þínum, vitja mín með hjálpræði þínu,

⁴Kom mig i hu, Herre, efter din nåde mot ditt folk, se til mig med din frelse,

⁵að ég megi horfa með unun á hamingju þinna útvöldu, gleðjast yfir gleði þjóðar þinnar, fagna með eignarlýð þínum.

⁵så jeg kan se på dine utvalgtes lykke, glede mig med ditt folks glede, rose mig med din arv!

⁶Vér höfum syndgað ásamt feðrum vorum, höfum breytt illa og óguðlega.

⁶Vi har syndet med våre fedre, vi har gjort ille, vi har vært ugudelige.

⁷Feður vorir í Egyptalandi gáfu eigi gætur að dásemdarverkum þínum, minntust eigi þinnar miklu miskunnar og sýndu Hinum hæsta þrjósku hjá Hafinu rauða.

⁷Våre fedre i Egypten aktet ikke på dine undergjerninger, de kom ikke i hu dine mange nådegjerninger, men var gjenstridige ved havet, ved det Røde Hav.

⁸Þó hjálpaði hann þeim sakir nafns síns til þess að kunngjöra mátt sinn.

⁸Dog frelste han dem for sitt navns skyld, for å kunngjøre sitt velde,

⁹Hann hastaði á Hafið rauða, svo að það þornaði upp, og lét þá ganga um djúpin eins og um eyðimörk.

⁹og han truet det Røde Hav, og det blev tørt, og han lot dem gå gjennem dypene som i en ørken,

¹⁰Hann frelsaði þá af hendi hatursmanna þeirra og leysti þá af hendi óvinanna.

¹⁰og han frelste dem av hans hånd som hatet dem, og forløste dem av fiendens hånd,

¹¹Vötnin huldu fjendur þeirra, ekki einn af þeim komst undan.

¹¹og vannet skjulte deres motstandere, det blev ikke én av dem tilbake.

¹²Þá trúðu þeir orðum hans, sungu honum lof.

¹²Da trodde de på hans ord, de sang hans pris.

¹³En þeir gleymdu fljótt verkum hans, treystu eigi á ráð hans.

¹³Men snart glemte de hans gjerninger, de bidde ikke på hans råd;

¹⁴Þeir fylltust lysting í eyðimörkinni og freistuðu Guðs í öræfunum.

¹⁴men de blev grepet av begjærlighet i ørkenen, og de fristet Gud på det øde sted.

¹⁵Þá veitti hann þeim bæn þeirra og sendi þeim megurð.

¹⁵Da gav han dem det de vilde ha, men sendte tærende sykdom over deres liv.

¹⁶Þá öfunduðust þeir við Móse í herbúðunum, við Aron, hinn heilaga Drottins.

¹⁶Og de blev avindsyke mot Moses i leiren, mot Aron, Herrens hellige.

¹⁷Jörðin opnaðist og svalg Datan og huldi flokk Abírams,

¹⁷Jorden oplot sig og slukte Datan og skjulte Abirams hop,

¹⁸eldur kviknaði í flokki þeirra, loginn brenndi hina óguðlegu.

¹⁸og en ild satte deres hop i brand, en lue brente op de ugudelige.

¹⁹Þeir bjuggu til kálf hjá Hóreb og lutu steyptu líkneski,

¹⁹De gjorde en kalv ved Horeb og tilbad et støpt billede,

²⁰og létu vegsemd sína í skiptum fyrir mynd af uxa, er gras etur.

²⁰og de byttet sin ære* mot billedet av en okse, som eter gress. / {* 5MO 10, 21.}

²¹Þeir gleymdu Guði, frelsara sínum, þeim er stórvirki gjörði í Egyptalandi,

²¹De glemte Gud, sin frelser, som hadde gjort store ting i Egypten,

²²dásemdarverk í landi Kams, óttaleg verk við Hafið rauða.

²²undergjerninger i Kams land, forferdelige ting ved det Røde Hav.

²³Þá hugði hann á að tortíma þeim, ef Móse, hans útvaldi, hefði eigi gengið fram fyrir hann og borið af blakið, til þess að afstýra reiði hans, svo að hann skyldi eigi tortíma.

²³Da sa han at han vilde ødelegge dem, dersom ikke Moses, hans utvalgte, hadde stilt sig i gapet for hans åsyn for å avvende hans vrede fra å ødelegge dem.

²⁴Þeir fyrirlitu hið unaðslega land og trúðu eigi orðum hans.

²⁴Og de foraktet det herlige land, de trodde ikke hans ord,

²⁵Þeir mögluðu í tjöldum sínum og hlýddu eigi á raust Drottins.

²⁵og de knurret i sine telt, de hørte ikke på Herrens røst.

²⁶Þá lyfti hann hendi sinni gegn þeim og sór að láta þá falla í eyðimörkinni,

²⁶Da opløftet han sin hånd og svor at han vilde la dem falle i ørkenen

²⁷tvístra niðjum þeirra meðal þjóðanna og dreifa þeim um löndin.

²⁷og la deres avkom falle iblandt hedningene og sprede dem i landene.

²⁸Þeir dýrkuðu Baal Peór og átu fórnir dauðra skurðgoða.

²⁸Og de bandt sig til Ba'al-Peor og åt av offere til døde*, / {* d.e. de livløse avgudsbilleder.}

²⁹Þeir egndu hann til reiði með athæfi sínu, og braust því út plága meðal þeirra.

²⁹og de vakte harme ved sine gjerninger, og en plage brøt inn iblandt dem.

³⁰En Pínehas gekk fram og skar úr, og þá staðnaði plágan.

³⁰Da stod Pinehas frem og holdt dom, og plagen stanset;

³¹Og honum var reiknað það til réttlætis, frá kyni til kyns, að eilífu.

³¹og det blev regnet ham til rettferdighet fra slekt til slekt evindelig.

³²Þeir reittu hann til reiði hjá Meríba-vötnum, þá fór illa fyrir Móse þeirra vegna,

³²Og de vakte vrede ved Meribas vann, og det gikk Moses ille for deres skyld;

³³því að þeir sýndu þrjósku anda hans, og honum hrutu ógætnisorð af vörum.

³³for de var gjenstridige mot hans* Ånd, og han talte tankeløst med sine leber. / {* d.e. Guds.}

³⁴Þeir eyddu eigi þjóðunum, er Drottinn hafði boðið þeim,

³⁴De ødela ikke de folk som Herren hadde talt til dem om,

³⁵heldur lögðu þeir lag sitt við heiðingjana og lærðu athæfi þeirra.

³⁵men de blandet sig med hedningene og lærte deres gjerninger,

³⁶Þeir dýrkuðu skurðgoð þeirra, og þau urðu þeim að snöru,

³⁶og de tjente deres avguder, og disse blev dem til en snare,

³⁷þeir færðu að fórnum sonu sína og dætur sínar illum vættum

³⁷og de ofret sine sønner og sine døtre til maktene*. / {* d.e. avgudene.}

³⁸og úthelltu saklausu blóði, blóði sona sinna og dætra, er þeir fórnfærðu skurðgoðum Kanaans, svo að landið vanhelgaðist af blóðskuldinni.

³⁸og de utøste uskyldig blod, sine sønners og sine døtres blod, som de ofret til Kana'ans avguder, og landet blev vanhelliget ved blod.

³⁹Þeir saurguðust af verkum sínum og frömdu tryggðrof með athæfi sínu.

³⁹De blev urene ved sine gjerninger og drev hor ved sin adferd.

⁴⁰Þá upptendraðist reiði Drottins gegn lýð hans, og hann fékk viðbjóð á arfleifð sinni.

⁴⁰Da optendtes Herrens vrede mot hans folk, og han fikk avsky for sin arv.

⁴¹Hann gaf þá á vald heiðingjum, og hatursmenn þeirra drottnuðu yfir þeim.

⁴¹Og han gav dem i hedningers hånd, og de som hatet dem, hersket over dem,

⁴²Óvinir þeirra þjökuðu þá, og þeir urðu að beygja sig undir vald þeirra.

⁴²og deres fiender trengte dem, og de blev ydmyket under deres hånd.

⁴³Mörgum sinnum bjargaði hann þeim, en þeir sýndu þrjósku í ráði sínu og urðu að lúta sakir misgjörðar sinnar.

⁴³Mange ganger utfridde han dem; men de var gjenstridige i sine råd, og de sank ned i usseldom for sin misgjernings skyld.

⁴⁴Samt leit hann á neyð þeirra, er hann heyrði kvein þeirra.

⁴⁴Og han så til dem når de var i nød, idet han hørte deres klagerop.

⁴⁵Hann minntist sáttmála síns við þá og aumkaðist yfir þá sakir sinnar miklu miskunnar

⁴⁵Og i sin godhet mot dem kom han sin pakt i hu, og det gjorde ham ondt efter hans store miskunnhet,

⁴⁶og lét þá finna miskunn hjá öllum þeim er höfðu haft þá burt hernumda.

⁴⁶og han lot dem finne barmhjertighet for alle deres åsyn som hadde ført dem i fangenskap.

⁴⁷Hjálpa þú oss, Drottinn, Guð vor, og safna oss saman frá þjóðunum, að vér megum lofa þitt heilaga nafn, víðfrægja lofstír þinn.Lofaður sé Drottinn, Ísraels Guð, frá eilífð til eilífðar. Og allur lýðurinn segi: Amen! Halelúja.

⁴⁷Frels oss, Herre vår Gud, og samle oss fra hedningene til å love ditt hellige navn, rose oss av å kunne prise dig!

⁴⁸Lofaður sé Drottinn, Ísraels Guð, frá eilífð til eilífðar. Og allur lýðurinn segi: Amen! Halelúja.

⁴⁸Lovet være Herren, Israels Gud, fra evighet og til evighet! Og alt folket sier: Amen. Halleluja!