¹Davíðssálmur.

¹Av David. Til dig, Herre, løfter jeg min sjel.

²Til þín, Drottinn, hef ég sál mína, Guð minn, þér treysti ég. Lát mig eigi verða til skammar, lát eigi óvini mína hlakka yfir mér.

²Min Gud, til dig har jeg satt min lit; la mig ikke bli til skamme, la ikke mine fiender fryde sig over mig!

³Hver sá er á þig vonar, mun eigi heldur verða til skammar, þeir verða til skammar, er ótrúir eru að raunalausu.

³Ja, ingen av dem som bier på dig, skal bli til skamme; de skal bli til skamme som er troløse uten årsak.

⁴Vísa mér vegu þína, Drottinn, kenn mér stigu þína.

⁴Herre, la mig kjenne dine veier, lær mig dine stier!

⁵Lát mig ganga í sannleika þínum og kenn mér, því að þú ert Guð hjálpræðis míns, allan daginn vona ég á þig.

⁵Led mig frem i din trofasthet og lær mig! for du er min frelses Gud, på dig bier jeg hele dagen.

⁶Minnst þú miskunnar þinnar, Drottinn, og kærleiksverka, því að þau eru frá eilífð.

⁶Herre, kom din barmhjertighet i hu og din miskunnhets gjerninger! for de er fra evighet.

⁷Minnst eigi æskusynda minna og afbrota, minnst mín eftir elsku þinni sakir gæsku þinnar, Drottinn.

⁷Kom ikke min ungdoms synder og mine misgjerninger i hu! Kom mig i hu efter din miskunnhet for din godhets skyld, Herre!

⁸Góður og réttlátur er Drottinn, þess vegna vísar hann syndurum veginn.

⁸Herren er god og rettvis; derfor lærer han syndere veien.

⁹Hann lætur hina hrjáðu ganga eftir réttlætinu og kennir hinum þjökuðu veg sinn.

⁹Han leder de saktmodige i det som rett er, og lærer de saktmodige sin vei.

¹⁰Allir vegir Drottins eru elska og trúfesti fyrir þá er gæta sáttmála hans og vitnisburða.

¹⁰Alle Herrens stier er miskunnhet og trofasthet imot dem som holder hans pakt og hans vidnesbyrd.

¹¹Sakir nafns þíns, Drottinn, fyrirgef mér sekt mína, því að hún er mikil.

¹¹For ditt navns skyld, Herre, forlat mig min misgjerning! for den er stor.

¹²Ef einhver óttast Drottin, mun hann kenna honum veg þann er hann á að velja.

¹²Hvem er den mann som frykter Herren? Ham lærer han den vei han skal velge.

¹³Sjálfur mun hann búa við hamingju, og niðjar hans eignast landið.

¹³Hans sjel skal stadig ha det godt, og hans avkom skal arve landet.

¹⁴Drottinn sýnir trúnað þeim er óttast hann, og sáttmála sinn gjörir hann þeim kunnan.

¹⁴Herren har fortrolig samfund med dem som frykter ham, og hans pakt skal bli dem kunngjort.

¹⁵Augu mín mæna ætíð til Drottins, því að hann greiðir fót minn úr snörunni.

¹⁵Mine øine er alltid vendt til Herren, for han drar mine føtter ut av garnet.

¹⁶Snú þér til mín og líkna mér, því að ég er einmana og hrjáður.

¹⁶Vend dig til mig og vær mig nådig! for jeg er enslig og elendig.

¹⁷Angist sturlar hjarta mitt, leið mig úr nauðum mínum.

¹⁷Mitt hjertes angst har de* gjort stor; før mig ut av mine trengsler! / {* d.e. mine fiender.}

¹⁸Lít á eymd mína og armæðu og fyrirgef allar syndir mínar.

¹⁸Se min elendighet og min nød, og forlat mig alle mine synder!

¹⁹Lít á, hversu margir óvinir mínir eru, með rangsleitnishatri hata þeir mig.

¹⁹Se mine fiender, de er mange, og de hater mig med urettferdig hat.

²⁰Varðveit líf mitt og frelsa mig, lát mig eigi verða til skammar, því að hjá þér leita ég hælis.

²⁰Bevar min sjel og redd mig, la mig ikke bli til skamme! for jeg tar min tilflukt til dig.

²¹Lát ráðvendni og hreinskilni gæta mín, því að á þig vona ég.Frelsa Ísrael, ó Guð, úr öllum nauðum hans.

²¹La uskyld og opriktighet verge mig! for jeg bier på dig.

²²Frelsa Ísrael, ó Guð, úr öllum nauðum hans.

²²Forløs, Gud, Israel av alle dets trengsler!