1Davíðssálmur. Minningarljóð.
1En salme av David; til ihukommelse.
2Drottinn, refsa mér ekki í reiði þinni og tyfta mig ekki í gremi þinni.
2Herre, straff mig ikke i din vrede, og tukt mig ikke i din harme!
3Örvar þínar standa fastar í mér, og hönd þín liggur þungt á mér.
3For dine piler har rammet mig, og din hånd er falt tungt på mig.
4Enginn heilbrigður blettur er á líkama mínum sakir reiði þinnar, ekkert heilt í beinum mínum sakir syndar minnar.
4Det er intet friskt i mitt kjød for din vredes skyld, det er ingen fred i mine ben for min synds skyld.
5Misgjörðir mínar ganga mér yfir höfuð, sem þung byrði eru þær mér of þungar orðnar.
5For mine misgjerninger går over mitt hode, som en tung byrde er de mig for tunge.
6Ódaun leggur af sárum mínum, rotnun er í þeim sakir heimsku minnar.
6Mine bylder lukter ille, de råtner for min dårskaps skyld.
7Ég er beygður og mjög bugaður, ráfa um harmandi daginn langan.
7Jeg er kroket, aldeles nedbøiet; hele dagen går jeg i sørgeklær.
8Lendar mínar eru fullar bruna, og enginn heilbrigður blettur er á líkama mínum.
8For mine lender er fulle av brand, og det er intet friskt i mitt kjød.
9Ég er lémagna og kraminn mjög, kveina af angist hjartans.
9Jeg er kold og stiv og aldeles knust, jeg hyler for mitt hjertes stønnen.
10Drottinn, öll mín þrá er þér kunn og andvörp mín eru eigi hulin þér.
10Herre, for ditt åsyn er all min lengsel, og mitt sukk er ikke skjult for dig.
11Hjarta mitt berst ákaft, kraftur minn er þrotinn, jafnvel ljós augna minna er horfið mér.
11Mitt hjerte slår heftig, min kraft har sviktet mig, og mine øines lys, endog det er borte for mig.
12Ástvinir mínir og kunningjar hörfa burt fyrir kröm minni, og frændur mínir standa fjarri.
12Mine venner og mine frender holder sig i avstand fra min plage, og mine nærmeste står langt borte.
13Þeir er sitja um líf mitt, leggja snörur fyrir mig, þeir er leita mér meins, mæla skaðræði og hyggja á svik allan liðlangan daginn.
13Og de som står mig efter livet, setter snarer, og de som søker min ulykke, taler om undergang, og på svik tenker de den hele dag.
14En ég er sem daufur, ég heyri það ekki, og sem dumbur, er eigi opnar munninn,
14Og jeg er som en døv, jeg hører ikke, og som en stum, som ikke later op sin munn.
15ég er sem maður er eigi heyrir og engin andmæli eru í munni hans.
15Ja, jeg er som en mann som ikke hører, og som ikke har motsigelse i sin munn.
16Því að á þig, Drottinn, vona ég, þú munt svara mér, Drottinn minn og Guð minn,
16For til dig, Herre, står mitt håp; du skal svare, Herre min Gud!
17því að ég segi: ,,Lát þá eigi hlakka yfir mér, eigi hælast um af því, að mér skriðni fótur.``
17For jeg sier: De vil ellers glede sig over mig; når min fot vakler, ophøier de sig over mig.
18Því að ég er að falli kominn, og þjáningar mínar eru mér æ fyrir augum.
18For jeg er nær ved å falle, og min smerte er alltid for mig.
19Ég játa misgjörð mína, harma synd mína,
19For jeg bekjenner min misgjerning, jeg sørger over min synd.
20og þeir sem án saka eru óvinir mínir, eru margir, fjölmargir þeir er hata mig að ástæðulausu.
20Og mine fiender lever, er mektige, og mange er de som hater mig uten årsak.
21Þeir gjalda mér gott með illu, sýna mér fjandskap, af því ég legg stund á það sem gott er.Yfirgef mig ekki, Drottinn, Guð minn, ver ekki fjarri mér, [ (Psalms 38:23) skunda til liðs við mig, Drottinn, þú hjálp mín. ]
21Og de som gjengjelder godt med ondt, står mig imot, fordi jeg jager efter det gode.
22Yfirgef mig ekki, Drottinn, Guð minn, ver ekki fjarri mér, [ (Psalms 38:23) skunda til liðs við mig, Drottinn, þú hjálp mín. ]
22Forlat mig ikke, Herre! Min Gud, vær ikke langt borte fra mig!
23Skynd dig å hjelpe mig, Herre, min frelse!