1Þá svaraði Job og sagði:
1A odpowiadając Ijob rzekł:
2Hversu lengi ætlið þér að angra sál mína og mylja mig sundur með orðum?
2Dokądże trapić będziecie duszę moję, a nacierać na mię mowami swemi?
3Þér hafið þegar smánað mig tíu sinnum, þér skammist yðar ekki fyrir að misþyrma mér.
3Już dziesięćkroć zawstydziliście mię, i nie wstydże was, że się tak zatwardzacie przeciwko mnie?
4Og hafi mér í raun og veru orðið á, þá varðar það mig einan.
4A niech tak będzie, żem zbłądził; przy mnie zostanie błąd mój.
5Ef þér í raun og veru ætlið að hrokast upp yfir mig, þá sannið mér svívirðing mína.
5A jeźli się przeciw mnie wynosicie, a obwiniacie mię pohaóbieniem mojem,
6Kannist þó við, að Guð hafi hallað rétti mínum og umkringt mig með neti sínu.
6Wiedzcież, żeć mię Bóg odwrócił, i siecią swoją obtoczył mię.
7Sjá, ég kalla: Ofbeldi! og fæ ekkert svar, ég kalla á hjálp, en engan rétt er að fá.
7Oto, wołamli o krzywdę, nie bywam wysłuchany; krzyczęli, niemasz sądu.
8Guð hefir girt fyrir veg minn, svo að ég kemst ekki áfram, og stigu mína hylur hann myrkri.
8Drogę moję zagrodził, żebym przejść nie mógł, a na ścieszce mojej ciemności położył.
9Heiðri mínum hefir hann afklætt mig og tekið kórónuna af höfði mér.
9Z sławy mojej złupił mię, i zdjął koronę z głowy mojej.
10Hann brýtur mig niður á allar hliðar, svo að ég fari burt, og slítur upp von mína eins og tré.
10Popsuł mię zewsząd, abym zaginął, a wyrwał jako drzewo nadzieję moję.
11Hann lætur reiði sína bálast gegn mér og telur mig óvin sinn.
11Nadto zapalił się na mię gniew jego, a policzył mię w poczet nieprzyjaciół swoich.
12Skarar hans koma allir saman og leggja braut sína gegn mér og setja herbúðir sínar kringum tjald mitt.
12Przyszły razem hufy jego, i utorowały przeciwko mnie drogę swoję, i obległy w około namiot mój.
13Bræður mína hefir hann gjört mér fráhverfa, og vinir mínir vilja eigi framar við mér líta.
13Braci moich odemnie oddalił, a znajomi moi stronią odemnie.
14Skyldmenni mín láta ekki sjá sig, og kunningjar mínir hafa gleymt mér.
14Opuścili mię bliscy moi, a znajomi moi zapomnieli mię.
15Skjólstæðingar húss míns og þernur mínar álíta mig aðkomumann, og ég er orðinn útlendingur í augum þeirra.
15Komornicy domu mego, i służebnice moje mają mię za obcego, cudzoziemcem stałem się w oczach ich.
16Kalli ég á þjón minn, svarar hann ekki, ég verð að sárbæna hann með munni mínum.
16Wołamli na sługę mego, nie ozywa mi się, chociaż go proszę ustami memi.
17Andi minn er konu minni framandlegur, og bræður mínir forðast mig.
17Tchem moim brzydzi się żona moja, choć proszę przez synów żywota mego.
18Jafnvel börnin fyrirlíta mig, standi ég upp, spotta þau mig.
18I najlichsi pogardzają mną, a gdy powstaję, urągają mi.
19Alla mína alúðarvini stuggar við mér, og þeir sem ég elskaði, hafa snúist á móti mér.
19Brzydzą się mną wszyscy najwierniejsi moi, a którychem umiłował, stali mi się przeciwnymi.
20Bein mín límast við hörund mitt og hold, og ég hefi sloppið með tannholdið eitt.
20Do skóry mojej, jako do ciała mego przyschła kość moja; skóra tylko została około zębów moich.
21Aumkið mig, aumkið mig, vinir mínir, því að hönd Guðs hefir lostið mig.
21Zmiłujcie się nademną, zmiłujcie się nademną, wy przyjaciele moi! bo ręka Boża dotknęła mię.
22Hví ofsækið þér mig eins og Guð og verðið eigi saddir á holdi mínu?
22Czemuż mię prześladujecie, jako Bóg, a ciała mego nie możecie się nasycić?
23Ó að orð mín væru skrifuð upp, ó að þau væru skráð í bók
23Oby teraz napisane były słowa moje! oby je na księgach wyrysowano!
24með járnstíl og blýi, að eilífu höggvin í klett!
24Oby rylcem żelaznym i ołowiem na wieczną pamiątkę na kamieniu wydrążone były!
25Ég veit, að lausnari minn lifir, og hann mun síðastur ganga fram á foldu.
25Aczci ja wiem, iż Odkupiciel mój żyje, a iż w ostateczny dzieó nad prochem stanie.
26Og eftir að þessi húð mín er sundurtætt og allt hold er af mér, mun ég líta Guð.
26A choć ta skóra moja roztoczona będzie, przecież w ciele mojem oglądam Boga;
27Ég mun líta hann mér til góðs, já, augu mín sjá hann, og það eigi sem andstæðing, _ hjartað brennur af þrá í brjósti mér!
27Którego ja sam oglądam, i oczy moje ujrzą go, a nie inny; choć zniszczały nerki moje we wnętrznościach moich.
28Þegar þér segið: ,,Vér skulum ofsækja hann, rót ógæfunnar er hjá honum sjálfum að finna!``þá hræðist ógn sverðsins, því að sverðið er refsing syndar. Þá munuð þér komast að raun um, að til er dómur.
28Przeczże nie mówicie: Czemuż go prześladujemy? gdyż się przy mnie znajduje grunt dobrej sprawy.
29þá hræðist ógn sverðsins, því að sverðið er refsing syndar. Þá munuð þér komast að raun um, að til er dómur.
29Ulęknijcie się sami miecza, bo pomsta nieprawości jest miecz; a wiedzcie, że będzie sąd.