1Þá svaraði Job og sagði:
1A odpowiadając Ijob rzekł:
2Hlustið gaumgæfilega á mál mitt, og látið það vera huggun af yðar hendi.
2Słuchajcież z pilnością słów moich, a będzie mi to od was pociechą.
3Unnið mér þess, að ég tali, og þegar ég hefi talað út, þá mátt þú hæða.
3Znoście mię, a ja będę mówił; a gdy domówię, naśmiewajcie się.
4Er ég þá að kvarta yfir mönnum? eða hví skyldi ég ekki vera óþolinmóður?
4Izaż do człowieka obracam narzekanie moje? a ponieważ mam o co, jakoż się niema trapić duch mój?
5Lítið til mín og undrist og leggið hönd á munn!
5Wejrzyjcież na mię, a zdumiewajcie się, a połóżcie rękę na usta wasze.
6Já, þegar ég hugsa um það, skelfist ég, og hryllingur fer um mig allan.
6Bo co sobie wspomnę, tedy się lękam, a strach zdejmuje ciało moje.
7Hvers vegna lifa hinir óguðlegu, verða gamlir, já, magnast að krafti?
7Przeczże niepobożni żyją, starzeją się, i wzmagają się w bogactwa?
8Niðjar þeirra dafna fyrir augliti þeirra hjá þeim og afsprengi þeirra fyrir augum þeirra.
8Nasienie ich trwałe jest przed obliczem ich z nimi, a rodzina ich przed oczyma ich.
9Hús þeirra eru óhult og óttalaus, og hirtingarvöndur Guðs kemur ekki niður á þeim.
9Domy ich bezpieczne od strachu, a niemasz rózgi Bożej nad nimi.
10Boli þeirra kelfir og kemur að gagni, kýr þeirra ber og lætur ekki kálfi.
10Byk ich przypuszczon bywa, a nie traci nasienia; krowa ich rodzi, a nie pomiata.
11Þeir hleypa út börnum sínum eins og lambahjörð, og smásveinar þeirra hoppa og leika sér.
11Wypuszczają maluczkie dziatki swoje jako trzodę, a synowie ich wyskakują.
12Þeir syngja hátt undir með bumbum og gígjum og gleðjast við hljóm hjarðpípunnar.
12Wykrzykają przy bębnie i przy harfie, a weselą się przy głosie muzyki.
13Þeir eyða dögum sínum í velgengni og fara til Heljar í friði,
13Trawią w dobrem dni swoje, a we mgnieniu oka do grobu zstępują.
14og þó sögðu þeir við Guð: ,,Vík frá oss _ að þekkja þína vegu girnumst vér eigi.
14Którzy mawiają Bogu: Odejdź od nas; bo dróg twoich znać nie chcemy.
15Hvað er hinn Almáttki, að vér skyldum dýrka hann, og hvað skyldi það stoða oss að leita hans í bæn?``
15Któż jest Wszechmocny, abyśmy mu służyli? a cóż nam to pomoże, choćbyśmy mu się modlili?
16Sjá, gæfa þeirra er ekki á þeirra valdi, _ ráðlag óguðlegra er fjarri mér.
16Ale oto, dobra ich nie są w rękach ich; przetoż rada niepobożnych daleka jest odemnie.
17Hversu oft slokknar þá á lampa hinna óguðlegu, og hversu oft kemur ógæfa þeirra yfir þá? Hversu oft deilir Guð þeim hlutskiptum í reiði sinni?
17Częstoż pochodnia niepobożnych gaśnie? a zginienie ich przychodzi na nich? Oddziela im Bóg boleści w gniewie swoim.
18Hversu oft verða þeir sem strá fyrir vindi og sem sáðir, er stormurinn feykir burt?
18Stawają się jako plewa przed wiatrem, i jako perz, który wicher porywa.
19,,Guð geymir börnum hans óhamingju hans.`` Endurgjaldi hann honum sjálfum, svo að hann fái að kenna á því!
19Bo Bóg chowa synom jego pomstę jego; nadgradza mu, aby to poczuł.
20Sjái augu sjálfs hans glötun hans, og drekki hann sjálfur af reiði hins Almáttka!
20Oglądają oczy jego nieszczęście swoje, a z popędliwości Wszechmocnego pić będzie.
21Því að hvað hirðir hann um hús sitt eftir dauðann, þegar tala mánaða hans er fullnuð?
21Co za staranie jego o domu jego po nim, gdyż liczba miesięcy jego umniejszona jest?
22Ætla menn að kenna Guði visku eða dæma hinn hæsta?
22Izali Boga kto nauczy umiejętności, gdyż on wysokich sądzi?
23Einn deyr í mestu velgengni, fullkomlega áhyggjulaus og ánægður,
23Ten umiera w doskonałej sile swojej, gdy zewsząd bezpieczny i spokojny jest;
24trog hans eru full af mjólk, og mergurinn í beinum hans er safamikill.
24Gdy piersi jego pełne są mleka, a szpik kości jego odwilża się,
25Og annar deyr með beiskju í huga og hefir aldrei notið hamingjunnar.
25Inny zaś umiera w gorzkości ducha, który nie jadał z uciechą.
26Þeir hvíla báðir í duftinu, og maðkarnir hylja þá.
26Spólnie w prochu leżeć będą, a robaki ich okryją.
27Sjá, ég þekki hugsanir yðar og fyrirætlanir, að beita mig ofbeldi.
27Oto ja znam myśli wasze i zamysły, które przeciwko mnie złośliwie zmyślacie.
28Þegar þér segið: ,,Hvar er hús harðstjórans og hvar er tjaldið, sem hinir óguðlegu bjuggu í?``
28Bo mówicie: Gdzież jest dom książęcy? gdzie namiot przybytków niepobożnych?
29hafið þér þá ekki spurt vegfarendur, _ og sönnunum þeirra munuð þér ekki hafna _
29Izaliście nie pytali podróżnych? a znaków ich izali znać nie chcecie?
30að á degi glötunarinnar er hinum vonda þyrmt, á reiðinnar degi er þeim skotið undan.
30Że w dzieó zatracenia zły zachowany bywa, w dzieó, którego gniew przywiedziony bywa.
31Hver setur honum breytni hans fyrir sjónir? Og þegar hann gjörir eitthvað, hver endurgeldur honum?
31Któż mu oznajmi w oczy drogę jego? a to, co czynił, kto mu odpłaci?
32Og til grafar er hann borinn og vakað er yfir legstaðnum.
32Wszakże i on do grobów zaprowadzony będzie, a w kupie umarłych zawżdy zostanie.
33Moldarhnausar dalsins liggja mjúklega ofan á honum, og eftir honum flykkjast allir menn, eins og óteljandi eru á undan honum farnir.Og hvernig megið þér þá hugga mig með hégóma, og andsvör yðar _ sviksemin ein er eftir!
33Słodnieją mu bryły grobowe, i ciągnie za sobą wszystkich ludzi; a tych, którzy go poprzedzili, niemasz liczby.
34Og hvernig megið þér þá hugga mig með hégóma, og andsvör yðar _ sviksemin ein er eftir!
34Jakoż mię tedy próżno cieszycie, gdyż w odpowiedziach waszych zostaje kłamstwo?