¹Og Elíhú hélt áfram og sagði:

¹Y AÑADIO Eliú, y dijo:

²Haf þolinmæði við mig enn stutta stund, að ég megi fræða þig, því að enn má margt segja Guði til varnar.

²Espérame un poco, y enseñarte he; Porque todavía tengo razones en orden á Dios.

³Ég ætla að sækja þekking mína langar leiðir og sanna, að skapari minn hafi á réttu að standa.

³Tomaré mi noticia de lejos, Y atribuiré justicia á mi Hacedor.

⁴Því að vissulega fer ég eigi með ósannindi, maður með fullkominni þekking stendur frammi fyrir þér.

⁴Porque de cierto no son mentira mis palabras; Contigo está el que es íntegro en sus conceptos.

⁵Sjá, Guð er voldugur, þó fyrirlítur hann engan, voldugur að andans krafti.

⁵He aquí que Dios es grande, mas no desestima á nadie; Es poderoso en fuerza de sabiduría.

⁶Hann viðheldur ekki lífi hins óguðlega, en veitir hinum voluðu rétt þeirra.

⁶No otorgará vida al impío, Y á los afligidos dará su derecho.

⁷Hann hefir ekki augun af hinum réttláta, og hjá konungum í hásætinu lætur hann þá sitja að eilífu, til þess að þeir séu hátt upp hafnir.

⁷No quitará sus ojos del justo; Antes bien con los reyes los pondrá en solio para siempre, Y serán ensalzados.

⁸Og þótt þeir verði viðjum reyrðir, veiddir í snörur eymdarinnar,

⁸Y si estuvieren prendidos en grillos, Y aprisionados en las cuerdas de aflicción,

⁹og hann setur þeim fyrir sjónir gjörðir þeirra og afbrot þeirra að þeir breyttu drambsamlega,

⁹El les dará á conocer la obra de ellos, Y que prevalecieron sus rebeliones.

¹⁰og hann opnar eyru þeirra fyrir umvönduninni og segir að þeir skuli snúa sér frá ranglæti, _

¹⁰Despierta además el oído de ellos para la corrección, Y díce les que se conviertan de la iniquidad.

¹¹ef þeir þá hlýða og þjóna honum, þá eyða þeir dögum sínum í velgengni og árum sínum í unaði.

¹¹Si oyeren, y le sirvieren, Acabarán sus días en bien, y sus años en deleites.

¹²En hlýði þeir ekki, þá farast þeir fyrir skotvopnum, gefa upp andann í vanhyggju sinni.

¹²Mas si no oyeren, serán pasados á cuchillo, Y perecerán sin sabiduría.

¹³Því að vonskufullir í hjarta ala þeir með sér reiði, hrópa eigi á hjálp, þegar hann fjötrar þá.

¹³Empero los hipócritas de corazón lo irritarán más, Y no clamarán cuando él los atare.

¹⁴Önd þeirra deyr í æskublóma og líf þeirra eins og hórsveina.

¹⁴Fallecerá el alma de ellos en su mocedad, Y su vida entre los sodomitas.

¹⁵En hann frelsar hinn bágstadda með bágindum hans og opnar eyru þeirra með þrengingunni.

¹⁵Al pobre librará de su pobreza, Y en la aflicción despertará su oído.

¹⁶Einnig þig ginnir hann út úr gini neyðarinnar út á víðlendi, þar sem engin þrengsli eru, og það sem kemur á borð þitt, er fullt af feiti.

¹⁶Asimismo te apartaría de la boca de la angustia A lugar espacioso, libre de todo apuro; Y te asentará mesa llena de grosura.

¹⁷En ef þú vinnur til dóms hins óguðlega, þá munu dómur og réttur hremma þig.

¹⁷Mas tú has llenado el juicio del impío, En vez de sustentar el juicio y la justicia.

¹⁸Lát því eigi reiðina ginna þig til spotts, og lát eigi stærð lausnargjaldsins tæla þig.

¹⁸Por lo cual teme que en su ira no te quite con golpe, El cual no puedas apartar de ti con gran rescate.

¹⁹Mun hróp þitt koma þér úr nauðunum eða nokkur áreynsla krafta þinna?

¹⁹¿Hará él estima de tus riquezas, ni del oro, Ni de todas las fuerzas del poder?

²⁰Þráðu eigi nóttina, þá er þjóðir sópast burt af stöðvum sínum.

²⁰No anheles la noche, En que desaparecen los pueblos de su lugar.

²¹Gæt þín, snú þér eigi að ranglæti, því að það kýst þú heldur en að líða.

²¹Guárdate, no tornes á la iniquidad; Pues ésta escogiste más bien que la aflicción.

²²Sjá, Guð er háleitur í framkvæmdum máttar síns, hver er slíkur kennari sem hann?

²²He aquí que Dios es excelso con su potencia; ¿Qué enseñador semejante á él?

²³Hver hefir fyrirskipað honum veg hans, og hver dirfist að segja: ,,Þú hefir gjört rangt``?

²³¿Quién le ha prescrito su camino? ¿Y quién le dirá: Iniquidad has hecho?

²⁴Minnstu þess, að þú vegsamir verk hans, það er mennirnir syngja um lofkvæði.

²⁴Acuérdate de engrandecer su obra, La cual contemplan los hombres.

²⁵Allir menn horfa með fögnuði á það, dauðlegur maðurinn lítur það úr fjarska.

²⁵Los hombres todos la ven; Mírala el hombre de lejos.

²⁶Já, Guð er mikill og vér þekkjum hann ekki, tala ára hans órannsakanleg.

²⁶He aquí, Dios es grande, y nosotros no le conocemos; Ni se puede rastrear el número de sus años.

²⁷Því að hann dregur upp vatnsdropana og lætur ýra úr þoku sinni,

²⁷El reduce las gotas de las aguas, Al derramarse la lluvia según el vapor;

²⁸regnið, sem skýin láta niður streyma, drjúpa yfir marga menn.

²⁸Las cuales destilan las nubes, Goteando en abundancia sobre los hombres.

²⁹Og hver skilur útbreiðslu skýjanna og dunurnar í tjaldi hans?

²⁹¿Quién podrá tampoco comprender la extensión de las nubes, Y el sonido estrepitoso de su pabellón?

³⁰Sjá, hann breiðir ljós sitt út kringum sig og hylur djúp hafsins.

³⁰He aquí que sobre él extiende su luz, Y cobija con ella las raíces de la mar.

³¹Því að með því dæmir hann þjóðirnar, með því veitir hann fæðu í ríkum mæli.

³¹Bien que por esos medios castiga á los pueblos, A la multitud da comida.

³²Hendur sínar hylur hann ljósi og býður því út gegn fjandmanni sínum.Þruma hans boðar komu hans, hans sem lætur reiði sína geisa gegn ranglætinu.

³²Con las nubes encubre la luz, Y mándale no brillar, interponiendo aquéllas.

³³Þruma hans boðar komu hans, hans sem lætur reiði sína geisa gegn ranglætinu.

³³Tocante á ella anunciará el trueno, su compañero, Que hay acumulación de ira sobre el que se eleva.