1Veist þú tímann, nær steingeiturnar bera? Gefur þú gaum að fæðingarhríðum hindanna?
1(H39-4) ¿Sabes tú el tiempo en que paren las cabras monteses? ¿O miraste tú las ciervas cuando están pariendo?
2Telur þú mánuðina, sem þær ganga með, og veist þú tímann, nær þær bera?
2(H39-5) ¿Contaste tú los meses de su preñez, Y sabes el tiempo cuando han de parir?
3Þær leggjast á knén, fæða kálfa sína, þær losna fljótt við kvalir sínar.
3(H39-6) Encórvanse, hacen salir sus hijos, Pasan sus dolores.
4Kálfar þeirra verða sterkir, vaxa í haganum, fara burt og koma ekki aftur til þeirra.
4(H39-7) Sus hijos están sanos, crecen con el pasto: Salen y no vuelven á ellas.
5Hver hefir látið skógarasnann ganga lausan og hver hefir leyst fjötra villiasnans,
5(H39-8) ¿Quién echó libre al asno montés, y quién soltó sus ataduras?
6sem ég hefi gefið eyðivelli að bústað og saltsléttu að heimkynni?
6(H39-9) Al cual yo puse casa en la soledad, Y sus moradas en lugares estériles.
7Hann hlær að hávaða borgarinnar, hann heyrir ekki köll rekstrarmannsins.
7(H39-10) Búrlase de la multitud de la ciudad: No oye las voces del arriero.
8Það sem hann leitar uppi á fjöllunum, er haglendi hans, og öllu því sem grænt er, sækist hann eftir.
8(H39-11) Lo oculto de los montes es su pasto, Y anda buscando todo lo que está verde.
9Mun vísundurinn vera fús til að þjóna þér eða mun hann standa um nætur við stall þinn?
9(H39-12) ¿Querrá el unicornio servirte á ti, Ni quedar á tu pesebre?
10Getur þú bundið vísundinn með bandinu við plógfarið eða mun hann herfa dalgrundirnar á eftir þér?
10(H39-13) ¿Atarás tú al unicornio con su coyunda para el surco? ¿Labrará los valles en pos de ti?
11Reiðir þú þig á hann, af því að kraftur hans er mikill, og trúir þú honum fyrir arði þínum?
11(H39-14) ¿Confiarás tú en él, por ser grande su fortaleza, Y le fiarás tu labor?
12Treystir þú honum til að flytja sáð þitt heim og til að safna því á þreskivöll þinn?
12(H39-15) ¿Fiarás de él que te tornará tu simiente, Y que la allegará en tu era?
13Strúthænan baðar glaðlega vængjunum, en er nokkurt ástríki í þeim vængjum og flugfjöðrum?
13(H39-16) ¿Diste tú hermosas alas al pavo real, O alas y plumas al avestruz?
14Nei, hún fær jörðinni egg sín og lætur þau hitna í moldinni
14(H39-17) El cual desampara en la tierra sus huevos, Y sobre el polvo los calienta,
15og gleymir, að fótur getur brotið þau og dýr merkurinnar troðið þau sundur.
15(H39-18) Y olvídase de que los pisará el pie, Y que los quebrará bestia del campo.
16Hún er hörð við unga sína, eins og hún ætti þá ekki, þótt fyrirhöfn hennar sé árangurslaus, þá er hún laus við ótta,
16(H39-19) Endurécese para con sus hijos, como si no fuesen suyos, No temiendo que su trabajo haya sido en vano:
17því að Guð synjaði henni um visku og veitti henni enga hlutdeild í hyggindum.
17(H39-20) Porque le privó Dios de sabiduría, Y no le dió inteligencia.
18En þegar hún sveiflar sér í loft upp, þá hlær hún að hestinum og þeim sem á honum situr.
18(H39-21) Luego que se levanta en alto, Búrlase del caballo y de su jinete.
19Gefur þú hestinum styrkleika, klæðir þú makka hans flaksandi faxi?
19(H39-22) ¿Diste tú al caballo la fortaleza? ¿Vestiste tú su cerviz de relincho?
20Lætur þú hann stökkva eins og engisprettu? Fagurlega frýsar hann, en hræðilega!
20(H39-23) ¿Le intimidarás tú como á alguna langosta? El resoplido de su nariz es formidable:
21Hann krafsar upp grundina og kætist af styrkleikanum, hann fer út á móti hertygjunum.
21(H39-24) Escarba la tierra, alégrase en su fuerza, Sale al encuentro de las armas:
22Hann hlær að hræðslunni og skelfist ekki og hopar ekki fyrir sverðinu.
22(H39-25) Hace burla del espanto, y no teme, Ni vuelve el rostro delante de la espada.
23Á baki hans glamrar í örvamælinum, spjót og lensa leiftra.
23(H39-26) Contra él suena la aljaba, El hierro de la lanza y de la pica:
24Með hávaða og harki hendist hann yfir jörðina og eigi verður honum haldið, þá er lúðurinn gellur.
24(H39-27) Y él con ímpetu y furor escarba la tierra, Sin importarle el sonido de la bocina;
25Í hvert sinn er lúðurinn gellur, hvíar hann, og langar leiðir nasar hann bardagann, þrumurödd fyrirliðanna og herópið.
25(H39-28) Antes como que dice entre los clarines: Ea! Y desde lejos huele la batalla, el grito de los capitanes, y la vocería.
26Er það fyrir þín hyggindi að haukurinn lyftir flugfjöðrunum, breiðir út vængi sína í suðurátt?
26(H39-29) ¿Vuela el gavilán por tu industria, Y extiende hacia el mediodía sus alas?
27Er það eftir þinni skipun að örninn flýgur svo hátt og byggir hreiður sitt hátt uppi?
27(H39-30) ¿Se remonta el águila por tu mandamiento, Y pone en alto su nido?
28Á klettunum á hann sér býli og ból, á klettasnösum og fjallatindum.
28(H39-31) Ella habita y está en la piedra, En la cumbre del peñasco y de la roca.
29Þaðan skyggnist hann að æti, augu hans sjá langar leiðir.Og ungar hans svelgja blóð, og hvar sem vegnir menn liggja, þar er hann.
29(H39-32) Desde allí acecha la comida: Sus ojos observan de muy lejos.
30Og ungar hans svelgja blóð, og hvar sem vegnir menn liggja, þar er hann.
30(H39-33) Sus pollos chupan la sangre: Y donde hubiere cadáveres, allí está.