¹Orðskviðir Salómons Davíðssonar, Ísraels konungs,

¹LOS proverbios de Salomón, hijo de David, rey de Israel:

²til þess að menn kynnist visku og aga, læri að skilja skynsamleg orð,

²Para entender sabiduría y doctrina; Para conocer las razones prudentes;

³til þess að menn fái viturlegan aga, réttlæti, réttvísi og ráðvendni,

³Para recibir el consejo de prudencia, Justicia, y juicio y equidad;

⁴til þess að þeir veiti hinum óreyndu hyggindi, unglingum þekking og aðgætni, _

⁴Para dar sagacidad á los simples, Y á los jóvenes inteligencia y cordura.

⁵hinn vitri hlýðir á og eykur lærdóm sinn, og hinn hyggni nemur hollar lífsreglur _

⁵Oirá el sabio, y aumentará el saber; Y el entendido adquirirá consejo;

⁶til þess að menn skilji orðskviði og líkingamál, orð spekinganna og gátur þeirra.

⁶Para entender parábola y declaración; Palabras de sabios, y sus dichos oscuros.

⁷Ótti Drottins er upphaf þekkingar, visku og aga fyrirlíta afglapar einir.

⁷El principio de la sabiduría es el temor de Jehová: Los insensatos desprecian la sabiduría y la enseñanza.

⁸Hlýð þú, son minn, á áminning föður þíns og hafna eigi viðvörun móður þinnar,

⁸Oye, hijo mío, la doctrina de tu padre, Y no desprecies la dirección de tu madre:

⁹því að þær eru yndislegur sveigur á höfði þér og men um háls þinn.

⁹Porque adorno de gracia serán á tu cabeza, Y collares á tu cuello.

¹⁰Son minn, þegar skálkar ginna þig, þá gegn þeim eigi.

¹⁰Hijo mío, si los pecadores te quisieren engañar, No consientas.

¹¹Þegar þeir segja: ,,Kom með oss! Leggjumst í launsátur til manndrápa, sitjum án saka um saklausan mann,

¹¹Si dijeren: Ven con nosotros, Pongamos asechanzas á la sangre, Acechemos sin motivo al inocente;

¹²gleypum þá lifandi eins og Hel _ með húð og hári, eins og þá sem farnir eru til dánarheima.

¹²Los tragaremos vivos como el sepulcro, Y enteros, como los que caen en sima;

¹³Alls konar dýra muni munum vér eignast, fylla hús vor rændum fjármunum.

¹³Hallaremos riquezas de todas suertes, Henchiremos nuestras casas de despojos;

¹⁴Þú skalt taka jafnan hlut með oss, einn sjóð skulum vér allir hafa`` _

¹⁴Echa tu suerte entre nosotros; Tengamos todos una bolsa:

¹⁵son minn, þá haf ekki samleið við þá, halt fæti þínum frá stigum þeirra.

¹⁵Hijo mío, no andes en camino con ellos; Aparta tu pie de sus veredas:

¹⁶Því að fætur þeirra eru skjótir til ills og fljótir til að úthella blóði.

¹⁶Porque sus pies correrán al mal, E irán presurosos á derramar sangre.

¹⁷Því að til einskis þenja menn út netið í augsýn allra fleygra fugla,

¹⁷Porque en vano se tenderá la red Ante los ojos de toda ave;

¹⁸og slíkir menn sitja um sitt eigið líf, liggja í launsátri fyrir sjálfum sér.

¹⁸Mas ellos á su propia sangre ponen asechanzas, Y á sus almas tienden lazo.

¹⁹Þannig fer öllum þeim, sem fíknir eru í rangfenginn gróða: fíknin verður þeim að fjörlesti.

¹⁹Tales son las sendas de todo el que es dado á la codicia, La cual prenderá el alma de sus poseedores.

²⁰Spekin kallar hátt á strætunum, lætur rödd sína gjalla á torgunum.

²⁰La sabiduría clama de fuera, Da su voz en las plazas:

²¹Hún hrópar á glaummiklum gatnamótum, við borgarhliðin heldur hún tölur sínar:

²¹Clama en los principales lugares de concurso; En las entradas de las puertas de la ciudad dice sus razones:

²²Hversu lengi ætlið þér, fávísir, að elska fávísi og hinir háðgjörnu að hafa yndi af háði og heimskingjarnir að hata þekkingu?

²²¿Hasta cuándo, oh simples, amaréis la simpleza, Y los burladores desearán el burlar, Y los insensatos aborrecerán la ciencia?

²³Snúist til umvöndunar minnar, sjá, ég læt anda minn streyma yfir yður, kunngjöri yður orð mín.

²³Volveos á mi reprensión: He aquí yo os derramaré mi espíritu, Y os haré saber mis palabras.

²⁴En af því að þér færðust undan, þá er ég kallaði, og enginn gaf því gaum, þótt ég rétti út höndina,

²⁴Por cuanto llamé, y no quisisteis: Extendí mi mano, y no hubo quien escuchase;

²⁵heldur létuð öll mín ráð sem vind um eyrun þjóta og skeyttuð eigi umvöndun minni,

²⁵Antes desechasteis todo consejo mío, Y mi reprensión no quisisteis:

²⁶þá mun ég hlæja í ógæfu yðar, draga dár að, þegar skelfingin dynur yfir yður,

²⁶También yo me reiré en vuestra calamidad, Y me burlaré cuando os viniere lo que teméis;

²⁷þegar skelfingin dynur yfir yður eins og þrumuveður og ógæfa yðar nálgast eins og fellibylur, þegar neyð og angist dynja yfir yður.

²⁷Cuando viniere como una destrucción lo que teméis, Y vuestra calamidad llegare como un torbellino; Cuando sobre vosotros viniere tribulación y angustia.

²⁸Þá munu þeir kalla á mig, en ég mun ekki svara, þeir munu leita mín, en ekki finna mig.

²⁸Entonces me llamarán, y no responderé; Buscarme han de mañana, y no me hallarán:

²⁹Vegna þess að þeir hötuðu þekking og aðhylltust ekki ótta Drottins,

²⁹Por cuanto aborrecieron la sabiduría, Y no escogieron el temor de Jehová,

³⁰skeyttu ekki ráðum mínum og smáðu alla umvöndun mína,

³⁰Ni quisieron mi consejo, Y menospreciaron toda reprensión mía:

³¹þá skulu þeir fá að neyta ávaxtar breytni sinnar og mettast af sínum eigin vélræðum.

³¹Comerán pues del fruto de su camino, Y se hartarán de sus consejos.

³²Því að fráhvarf fávísra drepur þá, og uggleysi heimskingjanna tortímir þeim.En sá sem á mig hlýðir, mun búa óhultur, mun vera öruggur og engri óhamingju kvíða.

³²Porque el reposo de los ignorantes los matará, Y la prosperidad de los necios los echará á perder.

³³En sá sem á mig hlýðir, mun búa óhultur, mun vera öruggur og engri óhamingju kvíða.

³³Mas el que me oyere, habitará confiadamente, Y vivirá reposado, sin temor de mal.