1Viska kvennanna reisir húsið, en fíflskan rífur það niður með höndum sínum.
1LA mujer sabia edifica su casa: Mas la necia con sus manos la derriba.
2Sá sem framgengur í hreinskilni sinni, óttast Drottin, en sá sem fer krókaleiðir, fyrirlítur hann.
2El que camina en su rectitud teme á Jehová: Mas el pervertido en sus caminos lo menosprecia.
3Í munni afglapans er vöndur á hroka hans, en varir hinna vitru varðveita þá.
3En la boca del necio está la vara de la soberbia: Mas los labios de los sabios los guardarán.
4Þar sem engin naut eru, þar er jatan tóm, en fyrir kraft uxans fæst mikill ágóði.
4Sin bueyes el granero está limpio: Mas por la fuerza del buey hay abundancia de pan.
5Sannorður vottur lýgur ekki, en falsvottur fer með lygar.
5El testigo verdadero no mentirá: Mas el testigo falso hablará mentiras.
6Spottarinn leitar visku, en finnur ekki, en hyggnum manni er þekkingin auðfengin.
6Busca el escarnecedor la sabiduría, y no la halla: Mas la sabiduría al hombre entendido es fácil.
7Gakk þú burt frá heimskum manni, og þú hefir ekki kynnst þekkingar-vörum.
7Vete de delante del hombre necio, Porque en él no advertirás labios de ciencia.
8Viska hins kæna er í því fólgin, að hann skilur veg sinn, en fíflska heimskingjanna er svik.
8La ciencia del cuerdo es entender su camino: Mas la indiscreción de los necios es engaño.
9Afglaparnir gjöra gys að sektarfórnum, en meðal hreinskilinna er velþóknun.
9Los necios se mofan del pecado: Mas entre los rectos hay favor.
10Hjartað eitt þekkir kvöl sína, og jafnvel í gleði þess getur enginn annar blandað sér.
10El corazón conoce la amargura de su alma; Y extraño no se entrometerá en su alegría.
11Hús óguðlegra mun eyðileggjast, en tjald hreinskilinna mun blómgast.
11La casa de los impíos será asolada: Mas florecerá la tienda de los rectos.
12Margur vegurinn virðist greiðfær, en endar þó á helslóðum.
12Hay camino que al hombre parece derecho; Empero su fin son caminos de muerte.
13Jafnvel þótt hlegið sé, kennir hjartað til, og endir gleðinnar er tregi.
13Aun en la risa tendrá dolor el corazón; Y el término de la alegría es congoja.
14Rangsnúið hjarta mettast af vegum sínum svo og góður maður af verkum sínum.
14De sus caminos será harto el apartado de razón: Y el hombre de bien estará contento del suyo.
15Einfaldur maður trúir öllu, en kænn maður athugar fótmál sín.
15El simple cree á toda palabra: Mas el avisado entiende sus pasos.
16Vitur maður óttast hið illa og forðast það, en heimskinginn er framhleypinn og ugglaus.
16El sabio teme, y se aparta del mal: Mas el necio se arrebata, y confía.
17Uppstökkur maður fremur fíflsku, en hrekkvís maður verður hataður.
17El que presto se enoja, hará locura: Y el hombre malicioso será aborrecido.
18Einfeldningarnir erfa fíflsku, en vitrir menn krýnast þekkingu.
18Los simples heredarán necedad: Mas los cuerdos se coronarán de sabiduría.
19Hinir vondu verða að lúta hinum góðu, og hinir óguðlegu að standa við dyr réttlátra.
19Los malos se inclinarán delante de los buenos, Y los impíos á las puertas del justo.
20Fátæklingurinn verður hvimleiður jafnvel vini sínum, en ríkismanninn elska margir.
20El pobre es odioso aun á su amigo: Pero muchos son los que aman al rico.
21Sá sem fyrirlítur vin sinn, drýgir synd, en sæll er sá, sem miskunnar sig yfir hina voluðu.
21Peca el que menosprecia á su prójimo: Mas el que tiene misericordia de los pobres, es bienaventurado.
22Vissulega villast þeir, er ástunda illt, en ást og trúfesti ávinna þeir sér, er gott stunda.
22¿No yerran los que piensan mal? Misericordia empero y verdad alcanzarán los que piensan bien.
23Af öllu striti fæst ágóði, en munnfleiprið eitt leiðir aðeins til skorts.
23En toda labor hay fruto: Mas la palabra de los labios solamente empobrece.
24Vitrum mönnum er auður þeirra kóróna, en fíflska heimskingjanna er og verður fíflska.
24Las riquezas de los sabios son su corona: Mas es infatuación la insensatez de los necios.
25Sannorður vottur frelsar líf, en sá sem fer með lygar, er svikari.
25El testigo verdadero libra las almas: Mas el engañoso hablará mentiras.
26Í ótta Drottins er öruggt traust, og synir slíks manns munu athvarf eiga.
26En el temor de Jehová está la fuerte confianza; Y esperanza tendrán sus hijos.
27Ótti Drottins er lífslind til þess að forðast snörur dauðans.
27El temor de Jehová es manantial de vida, Para apartarse de los lazos de la muerte.
28Fólksmergðin er prýði konungsins, en mannaskorturinn steypir höfðingjanum.
28En la multitud de pueblo está la gloria del rey: Y en la falta de pueblo la flaqueza del príncipe.
29Sá sem er seinn til reiði, er ríkur að skynsemd, en hinn bráðlyndi sýnir mikla fíflsku.
29El que tarde se aira, es grande de entendimiento: Mas el corto de espíritu engrandece el desatino.
30Rósamt hjarta er líf líkamans, en ástríða er eitur í beinum.
30El corazón apacible es vida de las carnes: Mas la envidia, pudrimiento de huesos.
31Sá sem kúgar snauðan mann, óvirðir þann er skóp hann, en sá heiðrar hann, er miskunnar sig yfir fátækan.
31El que oprime al pobre, afrenta á su Hacedor: Mas el que tiene misericordia del pobre, lo honra.
32Hinn óguðlegi fellur á illsku sinni, en hinum réttláta er ráðvendnin athvarf.
32Por su maldad será lanzado el impío: Mas el justo en su muerte tiene esperanza.
33Í hjarta hyggins manns heldur viskan kyrru fyrir, en á meðal heimskingja gerir hún vart við sig.
33En el corazón del cuerdo reposa la sabiduría; Y es conocida en medio de los necios.
34Réttlætið hefur upp lýðinn, en syndin er þjóðanna skömm.Vitur þjónn hlýtur hylli konungsins, en sá hefir reiði hans, sem skammarlega breytir.
34La justicia engrandece la nación: Mas el pecado es afrenta de las naciones.
35Vitur þjónn hlýtur hylli konungsins, en sá hefir reiði hans, sem skammarlega breytir.
35La benevolencia del rey es para con el ministro entendido: Mas su enojo contra el que lo avergüenza.