¹Eins og snjór um sumar og eins og regn um uppskeru, eins illa á sæmd við heimskan mann.

¹COMO la nieve en el verano, y la lluvia en la siega, Así conviene al necio la honra.

²Eins og spörfugl flögrar, eins og svala flýgur, eins er um óverðskuldaða formæling _ hún verður eigi að áhrínsorðum.

²Como el gorrión en su vagar, y como la golondrina en su vuelo, Así la maldición sin causa nunca vendrá.

³Svipan hæfir hestinum og taumurinn asnanum _ en vöndurinn baki heimskingjanna.

³El látigo para el caballo, y el cabestro para el asno, Y la vara para la espalda del necio.

⁴Svara þú ekki heimskingjanum eftir fíflsku hans, svo að þú verðir ekki honum jafn.

⁴Nunca respondas al necio en conformidad á su necedad, Para que no seas tú también como él.

⁵Svara þú heimskingjanum eftir fíflsku hans, svo að hann haldi ekki, að hann sé vitur.

⁵Responde al necio según su necedad, Porque no se estime sabio en su opinión.

⁶Sá höggur af sér fæturna og fær að súpa á ranglæti, sem sendir orð með heimskingja.

⁶Como el que se corta los pies y bebe su daño, Así es el que envía algo por mano de un necio.

⁷Eins og lærleggir hins lama hanga máttlausir, svo er spakmæli í munni heimskingjanna.

⁷Alzar las piernas del cojo. Así es el proverbio en la boca del necio.

⁸Sá sem sýnir heimskum manni sæmd, honum fer eins og þeim, er bindur stein í slöngvu.

⁸Como quien liga la piedra en la honda, Así hace el que al necio da honra.

⁹Eins og þyrnir, sem stingst upp í höndina á drukknum manni, svo er spakmæli í munni heimskingjanna.

⁹Espinas hincadas en mano del embriagado, Tal es el proverbio en la boca de los necios.

¹⁰Eins og skytta, sem hæfir allt, svo er sá sem leigir heimskingja, og sá er leigir vegfarendur.

¹⁰El grande cría todas las cosas; y da la paga al insensato, Y la da á los transgresores.

¹¹Eins og hundur, sem snýr aftur til spýju sinnar, svo er heimskingi, sem endurtekur fíflsku sína.

¹¹Como perro que vuelve á su vómito, Así el necio que repite su necedad.

¹²Sjáir þú mann, sem þykist vitur, þá er meiri von um heimskingja en hann.

¹²¿Has visto hombre sabio en su opinión? Más esperanza hay del necio que de él.

¹³Letinginn segir: ,,Óargadýr er á veginum, ljón á götunum.``

¹³Dice el perezoso: El león está en el camino; El león está en las calles.

¹⁴Hurðin snýst á hjörunum og letinginn í hvílu sinni.

¹⁴Las puertas se revuelven en sus quicios: Así el perezoso en su cama.

¹⁵Latur maður dýfir hendinni ofan í skálina, en honum verður þungt um að bera hana aftur upp að munninum.

¹⁵Esconde el perezoso su mano en el seno; Cánsase de tornarla á su boca.

¹⁶Latur maður þykist vitrari en sjö, sem svara hyggilega.

¹⁶A su ver es el perezoso más sabio Que siete que le den consejo.

¹⁷Sá, sem kemst í æsing út af deilu, sem honum kemur ekki við, hann er eins og sá, sem tekur um eyrun á hundi, er hleypur fram hjá.

¹⁷El que pasando se deja llevar de la ira en pleito ajeno, Es como el que toma al perro por las orejas.

¹⁸Eins og óður maður, sem kastar tundurörvum, banvænum skeytum,

¹⁸Como el que enloquece, y echa llamas Y saetas y muerte,

¹⁹eins er sá maður, er svikið hefir náunga sinn og segir síðan: ,,Ég er bara að gjöra að gamni mínu.``

¹⁹Tal es el hombre que daña á su amigo, Y dice: Ciertamente me chanceaba.

²⁰Þegar eldsneytið þrýtur, slokknar eldurinn, og þegar enginn er rógberinn, stöðvast deilurnar.

²⁰Sin leña se apaga el fuego: Y donde no hay chismoso, cesa la contienda.

²¹Eins og kol þarf til glóða og við til elds, svo þarf þrætugjarnan mann til að kveikja deilur.

²¹El carbón para brasas, y la leña para el fuego: Y el hombre rencilloso para encender contienda.

²²Orð rógberans eru eins og sælgæti, og þau læsa sig inn í innstu fylgsni hjartans.

²²Las palabras del chismoso parecen blandas; Mas ellas entran hasta lo secreto del vientre.

²³Eldheitir kossar og illt hjarta, það er sem sorasilfur utan af leirbroti.

²³Como escoria de plata echada sobre el tiesto, Son los labios enardecidos y el corazón malo.

²⁴Með vörum sínum gjörir hatursmaðurinn sér upp vinalæti, en í hjarta sínu hyggur hann á svik.

²⁴Otro parece en los labios al que aborrece; Mas en su interior pone engaño.

²⁵Þegar hann mælir fagurt, þá trú þú honum ekki, því að sjö andstyggðir eru í hjarta hans.

²⁵Cuando hablare amigablemente, no le creas; Porque siete abominaciones hay en su corazón.

²⁶Þótt hatrið hylji sig hræsni, þá verður þó illska þess opinber á dómþinginu.

²⁶Encúbrese el odio con disimulo; Mas su malicia será descubierta en la congregación.

²⁷Sá sem grefur gröf, fellur í hana, og steinninn fellur aftur í fang þeim, er veltir honum.Lygin tunga hatar þá, er hún hefir sundur marið, og smjaðrandi munnur veldur glötun.

²⁷El que cavare sima, caerá en ella: Y el que revuelva la piedra, á él volverá.

²⁸Lygin tunga hatar þá, er hún hefir sundur marið, og smjaðrandi munnur veldur glötun.

²⁸La falsa lengua atormenta al que aborrece: Y la boca lisonjera hace resbaladero.