¹Son minn, gef gaum að speki minni, hneig eyra þitt að hyggindum mínum,

¹HIJO mío, está atento á mi sabiduría, Y á mi inteligencia inclina tu oído;

²til þess að þú megir varðveita mannvit og varir þínar geymi þekkingu.

²Para que guardes consejo, Y tus labios conserven la ciencia.

³Því að hunangsseimur drýpur af vörum lauslátrar konu, og gómur hennar er hálli en olía.

³Porque los labios de la extraña destilan miel, Y su paladar es más blando que el aceite;

⁴En að síðustu er hún beiskari en malurt, beitt eins og tvíeggjað sverð.

⁴Mas su fin es amargo como el ajenjo, Agudo como cuchillo de dos filos.

⁵Fætur hennar ganga niður til dauðans, spor hennar liggja til Heljar.

⁵Sus pies descienden á la muerte; Sus pasos sustentan el sepulcro:

⁶Til þess að hún hitti ekki leið lífsins, eru brautir hennar á reiki, og hún veit ekki hvert hún fer.

⁶Sus caminos son instables; no los conocerás, Si no considerares el camino de vida.

⁷Heyrið mig því, synir, og víkið eigi frá orðum munns míns.

⁷Ahora pues, hijos, oidme, Y no os apartéis de las razones de mi boca.

⁸Legg leið þína langt frá henni og kom þú ekki nálægt húsdyrum hennar,

⁸Aleja de ella tu camino, Y no te acerques á la puerta de su casa;

⁹svo að þú gefir ekki öðrum æskublóma þinn og ár þín grimmum manni,

⁹Porque no des á los extraños tu honor, Y tus años á cruel;

¹⁰svo að útlendir menn mettist ekki af eigum þínum og aflafé þitt lendi ekki í annarlegu húsi,

¹⁰Porque no se harten los extraños de tu fuerza, Y tus trabajos estén en casa del extraño;

¹¹og þú andvarpir að lokum, þá er líkami þinn og hold veslast upp,

¹¹Y gimas en tus postrimerías, Cuando se consumiere tu carne y tu cuerpo,

¹²og segir: ,,Hversu hefi ég hatað aga og hjarta mitt fyrirlitið umvöndun!

¹²Y digas: ­Cómo aborrecí el consejo, Y mi corazón menospreció la reprensión;

¹³að ég skyldi ekki hlýða raustu kennara minna og hneigja eyra mitt til þeirra, er fræddu mig!

¹³Y no oí la voz de los que me adoctrinaban, Y á los que me enseñaban no incliné mi oído!

¹⁴Við sjálft lá, að ég hefði ratað í mestu ógæfu á miðju dómþingi safnaðarins.``

¹⁴Casi en todo mal he estado, En medio de la sociedad y de la congregación.

¹⁵Drekk þú vatn úr vatnsþró þinni og rennandi vatn úr brunni þínum.

¹⁵Bebe el agua de tu cisterna, Y los raudales de tu pozo.

¹⁶Eiga lindir þínar að flóa út á götuna, lækir þínir út á torgin?

¹⁶Derrámense por de fuera tus fuentes, En las plazas los ríos de aguas.

¹⁷Þér einum skulu þær tilheyra og engum óviðkomandi með þér.

¹⁷Sean para ti solo, Y no para los extraños contigo.

¹⁸Uppspretta þín sé blessuð, og gleð þig yfir festarmey æsku þinnar,

¹⁸Sea bendito tu manantial; Y alégrate con la mujer de tu mocedad.

¹⁹elsku-hindinni, yndis-gemsunni. Brjóst hennar gjöri þig ætíð drukkinn, og ást hennar fjötri þig ævinlega.

¹⁹Como cierva amada y graciosa corza, Sus pechos te satisfagan en todo tiempo; Y en su amor recréate siempre.

²⁰En hví skyldir þú, son minn, láta léttúðarkonu töfra þig, og faðma barm lauslátrar konu?

²⁰¿Y por qué, hijo mío, andarás ciego con la ajena, Y abrazarás el seno de la extraña?

²¹Því að vegir sérhvers manns blasa við Drottni, og allar brautir hans gjörir hann sléttar.

²¹Pues que los caminos del hombre están ante los ojos de Jehová, Y él considera todas sus veredas.

²²Misgjörðir hins óguðlega fanga hann, og hann verður veiddur í snörur synda sinna.Hann mun deyja vegna skorts á aga og kollsteypast vegna sinnar miklu heimsku.

²²Prenderán al impío sus propias iniquidades, Y detenido será con las cuerdas de su pecado.

²³Hann mun deyja vegna skorts á aga og kollsteypast vegna sinnar miklu heimsku.

²³El morirá por falta de corrección; Y errará por la grandeza de su locura.