1Son minn, varðveit þú orð mín og geym þú hjá þér boðorð mín.
1HIJO mío, guarda mis razones, Y encierra contigo mis mandamientos.
2Varðveit þú boðorð mín, og þá munt þú lifa, og áminning mína eins og sjáaldur auga þíns.
2Guarda mis mandamientos, y vivirás; Y mi ley como las niñas de tus ojos.
3Bind þau á fingur þína, skrifa þau á spjald hjarta þíns.
3Lígalos á tus dedos; Escríbelos en la tabla de tu corazón.
4Seg við spekina: ,,Þú ert systir mín!`` og kallaðu skynsemina vinkonu,
4Di á la sabiduría: Tú eres mi hermana; Y á la inteligencia llama parienta:
5svo að þær varðveiti þig fyrir léttúðarkonu, fyrir blíðmálugri konu sem annar á.
5Para que te guarden de la mujer ajena, Y de la extraña que ablanda sus palabras.
6Út um gluggann á húsi mínu, út um grindurnar skimaði ég
6Porque mirando yo por la ventana de mi casa, Por mi celosía,
7og sá þar meðal sveinanna ungan og vitstola mann.
7Vi entre los simples, Consideré entre los jóvenes, Un mancebo falto de entendimiento,
8Hann gekk á strætinu nálægt horni einu og fetaði leiðina að húsi hennar,
8El cual pasaba por la calle, junto á la esquina de aquella, E iba camino de su casa,
9í rökkrinu, að kveldi dags, um miðja nótt og í niðdimmu.
9A la tarde del día, ya que oscurecía, En la oscuridad y tiniebla de la noche.
10Gekk þá kona í móti honum, búin sem portkona og undirförul í hjarta _
10Y he aquí, una mujer que le sale al encuentro Con atavío de ramera, astuta de corazón,
11hávær er hún og óhemjuleg, fætur hennar tolla aldrei heima,
11Alborotadora y rencillosa, Sus pies no pueden estar en casa;
12hún er ýmist á götunum eða á torgunum, og situr um menn hjá hverju horni _,
12Unas veces de fuera, ó bien por las plazas, Acechando por todas las esquinas.
13hún þrífur í hann og kyssir hann og segir við hann, ósvífin í bragði:
13Y traba de él, y bésalo; Desvergonzó su rostro, y díjole:
14,,Ég átti að greiða heillafórn, í dag hefi ég goldið heit mitt.
14Sacrificios de paz había prometido, Hoy he pagado mis votos;
15Fyrir því fór ég út til móts við þig, til þess að leita þín, og hefi nú fundið þig.
15Por tanto he salido á encontrarte, Buscando diligentemente tu rostro, y te he hallado.
16Ég hefi búið rúm mitt ábreiðum, marglitum ábreiðum úr egypsku líni.
16Con paramentos he ataviado mi cama, Recamados con cordoncillo de Egipto.
17Myrru, alóe og kanel hefi ég stökkt á hvílu mína.
17He sahumado mi cámara Con mirra, áloes, y cinamomo.
18Kom þú, við skulum drekka okkur ástdrukkin fram á morgun, gamna okkur með blíðuhótum.
18Ven, embriaguémonos de amores hasta la mañana; Alegrémonos en amores.
19Því að maðurinn minn er ekki heima, hann er farinn í langferð.
19Porque el marido no está en casa, Hase ido á un largo viaje:
20Peningapyngjuna tók hann með sér, hann kemur ekki heim fyrr en í tunglfylling.``
20El saco de dinero llevó en su mano; El día señalado volverá á su casa.
21Hún tældi hann með sínum áköfu fortölum, ginnti hann með kjassmælum sínum.
21Rindiólo con la mucha suavidad de sus palabras, Obligóle con la blandura de sus labios.
22Hann fer rakleiðis á eftir henni, eins og naut gengur fram á blóðvöllinn, og eins og hjörtur, sem anar í netið,
22Vase en pos de ella luego, Como va el buey al degolladero, Y como el loco á las prisiones para ser castigado;
23uns örin fer í gegnum lifur hans, eins og fuglinn hraðar sér í snöruna, og veit ekki, að líf hans er í veði.
23Como el ave que se apresura al lazo, Y no sabe que es contra su vida, Hasta que la saeta traspasó su hígado.
24Og nú, þér yngismenn, hlýðið á mig og gefið gaum að orðum munns míns.
24Ahora pues, hijos, oidme, Y estad atentos á las razones de mi boca.
25Lát eigi hjarta þitt teygjast á vegu hennar, villst eigi inn á stigu hennar.
25No se aparte á sus caminos tu corazón; No yerres en sus veredas.
26Því að margir eru þeir, sem hún hefir sært til ólífis, og mesti grúi allir þeir, sem hún hefir myrt.Hús hennar er helvegur, er liggur niður til heimkynna dauðans.
26Porque á muchos ha hecho caer heridos; Y aun los más fuertes han sido muertos por ella.
27Hús hennar er helvegur, er liggur niður til heimkynna dauðans.
27Caminos del sepulcro son su casa, Que descienden á las cámaras de la muerte.