¹Heyr, spekin kallar og hyggnin lætur raust sína gjalla.

¹¿NO clama la sabiduría, Y da su voz la inteligencia?

²Uppi á hæðunum við veginn, þar sem göturnar kvíslast _ stendur hún.

²En los altos cabezos, junto al camino, A las encrucijadas de las veredas se para;

³Við hliðin, þar sem gengið er út úr borginni, þar sem gengið er inn um dyrnar, kallar hún hátt:

³En el lugar de las puertas, á la entrada de la ciudad, A la entrada de las puertas da voces:

⁴Til yðar, menn, tala ég, og raust mín hljómar til mannanna barna.

⁴Oh hombres, á vosotros clamo; Y mi voz es á los hijos de los hombres.

⁵Þér óreyndu, lærið hyggindi, og þér heimskingjar, lærið skynsemi.

⁵Entended, simples, discreción; Y vosotros, locos, entrad en cordura.

⁶Hlýðið á, því að ég tala það sem göfuglegt er, og varir mínar tjá það sem rétt er.

⁶Oid, porque hablaré cosas excelentes; Y abriré mis labios para cosas rectas.

⁷Því að sannleika mælir gómur minn og guðleysi er viðbjóður vörum mínum.

⁷Porque mi boca hablará verdad, Y la impiedad abominan mis labios.

⁸Einlæg eru öll orð munns míns, í þeim er ekkert fals né fláræði.

⁸En justicia son todas las razones de mi boca; No hay en ellas cosa perversa ni torcida.

⁹Öll eru þau einföld þeim sem skilning hefir, og blátt áfram fyrir þann sem hlotið hefir þekkingu.

⁹Todas ellas son rectas al que entiende, Y razonables á los que han hallado sabiduría.

¹⁰Takið á móti ögun minni fremur en á móti silfri og fræðslu fremur en úrvals gulli.

¹⁰Recibid mi enseñanza, y no plata; Y ciencia antes que el oro escogido.

¹¹Því að viska er betri en perlur, og engir dýrgripir jafnast á við hana.

¹¹Porque mejor es la sabiduría que las piedras preciosas; Y todas las cosas que se pueden desear, no son de comparar con ella.

¹²Ég, spekin, er handgengin hyggindunum og ræð yfir ráðdeildarsamri þekking.

¹²Yo, la sabiduría, habito con la discreción, Y hallo la ciencia de los consejos.

¹³Að óttast Drottin er að hata hið illa, drambsemi og ofdramb og illa breytni og fláráðan munn _ það hata ég.

¹³El temor de Jehová es aborrecer el mal; La soberbia y la arrogancia, y el mal camino Y la boca perversa, aborrezco.

¹⁴Mín er ráðspekin og framkvæmdarsemin, ég er hyggnin, minn er krafturinn.

¹⁴Conmigo está el consejo y el ser; Yo soy la inteligencia; mía es la fortaleza.

¹⁵Fyrir mína hjálp ríkja konungarnir og úrskurða höfðingjarnir réttvíslega.

¹⁵Por mí reinan los reyes, Y los príncipes determinan justicia.

¹⁶Fyrir mína hjálp stjórna stjórnendurnir og tignarmennin _ allir valdsmenn á jörðu.

¹⁶Por mí dominan los príncipes, Y todos los gobernadores juzgan la tierra.

¹⁷Ég elska þá sem mig elska, og þeir sem leita mín, finna mig.

¹⁷Yo amo á los que me aman; Y me hallan los que madrugando me buscan.

¹⁸Auður og heiður eru hjá mér, ævagamlir fjármunir og réttlæti.

¹⁸Las riquezas y la honra están conmigo; Sólidas riquezas, y justicia.

¹⁹Ávöxtur minn er betri en gull og gimsteinar og eftirtekjan eftir mig betri en úrvals silfur.

¹⁹Mejor es mi fruto que el oro, y que el oro refinado; Y mi rédito mejor que la plata escogida.

²⁰Ég geng á götu réttlætisins, á stigum réttarins miðjum,

²⁰Por vereda de justicia guiaré, Por en medio de sendas de juicio;

²¹til þess að gefa þeim sanna auðlegð, er elska mig, og fylla forðabúr þeirra.

²¹Para hacer heredar á mis amigos el ser, Y que yo hincha sus tesoros.

²²Drottinn skóp mig í upphafi vega sinna, á undan öðrum verkum sínum, fyrir alda öðli.

²²Jehová me poseía en el principio de su camino, Ya de antiguo, antes de sus obras.

²³Frá eilífð var ég sett til valda, frá upphafi, áður en jörðin var til.

²³Eternalmente tuve el principado, desde el principio, Antes de la tierra.

²⁴Ég fæddist áður en hafdjúpin urðu til, þá er engar vatnsmiklar lindir voru til.

²⁴Antes de los abismos fuí engendrada; Antes que fuesen las fuentes de las muchas aguas.

²⁵Áður en fjöllunum var hleypt niður, á undan hæðunum fæddist ég,

²⁵Antes que los montes fuesen fundados, Antes de los collados, era yo engendrada:

²⁶áður en hann skapaði völl og vengi og fyrstu moldarkekki jarðríkis.

²⁶No había aún hecho la tierra, ni las campiñas, Ni el principio del polvo del mundo.

²⁷Þegar hann gjörði himininn, þá var ég þar, þegar hann setti hvelfinguna yfir hafdjúpið,

²⁷Cuando formaba los cielos, allí estaba yo; Cuando señalaba por compás la sobrefaz del abismo;

²⁸þegar hann festi skýin uppi, þegar uppsprettur hafdjúpsins komust í skorður,

²⁸Cuando afirmaba los cielos arriba, Cuando afirmaba las fuentes del abismo;

²⁹þegar hann setti hafinu takmörk, til þess að vötnin færu eigi lengra en hann bauð, þegar hann festi undirstöður jarðar.

²⁹Cuando ponía á la mar su estatuto, Y á las aguas, que no pasasen su mandamiento; Cuando establecía los fundamentos de la tierra;

³⁰Þá stóð ég honum við hlið sem verkstýra, og ég var yndi hans dag hvern, leikandi mér fyrir augliti hans alla tíma,

³⁰Con él estaba yo ordenándolo todo; Y fuí su delicia todos los días, Teniendo solaz delante de él en todo tiempo.

³¹leikandi mér á jarðarkringlu hans, og hafði yndi mitt af mannanna börnum.

³¹Huélgome en la parte habitable de su tierra; Y mis delicias son con los hijos de los hombres.

³²Og nú, þér yngismenn, hlýðið mér, því að sælir eru þeir, sem varðveita vegu mína.

³²Ahora pues, hijos, oidme: Y bienaventurados los que guardaren mis caminos.

³³Hlýðið á aga, svo að þér verðið vitrir, og látið hann eigi sem vind um eyrun þjóta.

³³Atended el consejo, y sed sabios, Y no lo menospreciéis.

³⁴Sæll er sá maður, sem hlýðir mér, sem vakir daglega við dyr mínar og geymir dyrastafa minna.

³⁴Bienaventurado el hombre que me oye, Velando á mis puertas cada día, Guardando los umbrales de mis entradas.

³⁵Því að sá sem mig finnur, finnur lífið og hlýtur blessun af Drottni.En sá sem missir mín, skaðar sjálfan sig. Allir þeir, sem hata mig, elska dauðann.

³⁵Porque el que me hallare, hallará la vida, Y alcanzará el favor de Jehová.

³⁶En sá sem missir mín, skaðar sjálfan sig. Allir þeir, sem hata mig, elska dauðann.

³⁶Mas el que peca contra mí, defrauda su alma: Todos los que me aborrecen, aman la muerte.