1Þá svaraði Job og sagði:
1Eyüp şöyle yanıtladı:
2Hversu lengi ætlið þér að angra sál mína og mylja mig sundur með orðum?
2‹‹Ne zamana dek beni üzecek,Sözlerinizle ezeceksiniz?
3Þér hafið þegar smánað mig tíu sinnum, þér skammist yðar ekki fyrir að misþyrma mér.
3On kez oldu beni aşağılıyor,Hiç utanmadan saldırıyorsunuz.
4Og hafi mér í raun og veru orðið á, þá varðar það mig einan.
4Yanlış yola sapmışsam,Bu benim suçum.
5Ef þér í raun og veru ætlið að hrokast upp yfir mig, þá sannið mér svívirðing mína.
5Kendinizi gerçekten benden üstün görüyor,Utancımı bana karşı kullanıyorsanız,
6Kannist þó við, að Guð hafi hallað rétti mínum og umkringt mig með neti sínu.
6Bilin ki, Tanrı bana haksızlık yaptı,Beni ağıyla kuşattı.
7Sjá, ég kalla: Ofbeldi! og fæ ekkert svar, ég kalla á hjálp, en engan rétt er að fá.
7‹‹İşte, ‹Zorbalık bu!› diye haykırıyorum, ama yanıt yok,Yardım için bağırıyorum, ama adalet yok.
8Guð hefir girt fyrir veg minn, svo að ég kemst ekki áfram, og stigu mína hylur hann myrkri.
8Yoluma set çekti, geçemiyorum,Yollarımı karanlığa boğdu.
9Heiðri mínum hefir hann afklætt mig og tekið kórónuna af höfði mér.
9Üzerimden onurumu soydu,Başımdaki tacı kaldırdı.
10Hann brýtur mig niður á allar hliðar, svo að ég fari burt, og slítur upp von mína eins og tré.
10Her yandan yıktı beni, tükendim,Umudumu bir ağaç gibi kökünden söktü.
11Hann lætur reiði sína bálast gegn mér og telur mig óvin sinn.
11Öfkesi bana karşı alev alev yanıyor,Beni hasım sayıyor.
12Skarar hans koma allir saman og leggja braut sína gegn mér og setja herbúðir sínar kringum tjald mitt.
12Orduları üstüme üstüme geliyor,Bana karşı rampalar yapıyor,Çadırımın çevresinde ordugah kuruyorlar.
13Bræður mína hefir hann gjört mér fráhverfa, og vinir mínir vilja eigi framar við mér líta.
13‹‹Kardeşlerimi benden uzaklaştırdı,Tanıdıklarım bana büsbütün yabancılaştı.
14Skyldmenni mín láta ekki sjá sig, og kunningjar mínir hafa gleymt mér.
14Akrabalarım uğramaz oldu,Yakın dostlarım beni unuttu.
15Skjólstæðingar húss míns og þernur mínar álíta mig aðkomumann, og ég er orðinn útlendingur í augum þeirra.
15Evimdeki konuklarla hizmetçilerBeni yabancı sayıyor,Garip oldum gözlerinde.
16Kalli ég á þjón minn, svarar hann ekki, ég verð að sárbæna hann með munni mínum.
16Kölemi çağırıyorum, yanıtlamıyor,Dil döksem bile.
17Andi minn er konu minni framandlegur, og bræður mínir forðast mig.
17Soluğum karımı tiksindiriyor,Kardeşlerim benden iğreniyor.
18Jafnvel börnin fyrirlíta mig, standi ég upp, spotta þau mig.
18Çocuklar bile beni küçümsüyor,Ayağa kalksam benimle eğleniyorlar.
19Alla mína alúðarvini stuggar við mér, og þeir sem ég elskaði, hafa snúist á móti mér.
19Bütün yakın dostlarım benden iğreniyor,Sevdiklerim yüz çeviriyor.
20Bein mín límast við hörund mitt og hold, og ég hefi sloppið með tannholdið eitt.
20Bir deri bir kemiğe döndüm,Ölümün eşiğine geldim.
21Aumkið mig, aumkið mig, vinir mínir, því að hönd Guðs hefir lostið mig.
21‹‹Ey dostlarım, acıyın bana, siz acıyın,Çünkü Tanrının eli vurdu bana.
22Hví ofsækið þér mig eins og Guð og verðið eigi saddir á holdi mínu?
22Neden Tanrı gibi siz de beni kovalıyor,Etime doymuyorsunuz?
23Ó að orð mín væru skrifuð upp, ó að þau væru skráð í bók
23‹‹Keşke şimdi sözlerim yazılsa,Kitaba geçseydi,
24með járnstíl og blýi, að eilífu höggvin í klett!
24Demir kalemle, kurşunlaSonsuza dek kalsın diye kayaya kazılsaydı!
25Ég veit, að lausnari minn lifir, og hann mun síðastur ganga fram á foldu.
25Oysa ben kurtarıcımın yaşadığını,Sonunda yeryüzüne geleceğini biliyorum.
26Og eftir að þessi húð mín er sundurtætt og allt hold er af mér, mun ég líta Guð.
26Derim yok olduktan sonra,Yeni bedenimle Tanrıyı göreceğim.
27Ég mun líta hann mér til góðs, já, augu mín sjá hann, og það eigi sem andstæðing, _ hjartað brennur af þrá í brjósti mér!
27Onu kendim göreceğim,Kendi gözlerimle, başkası değil.Yüreğim bayılıyor bağrımda!
28Þegar þér segið: ,,Vér skulum ofsækja hann, rót ógæfunnar er hjá honum sjálfum að finna!``þá hræðist ógn sverðsins, því að sverðið er refsing syndar. Þá munuð þér komast að raun um, að til er dómur.
28Eğer, ‹Sıkıntının kökü onda olduğu içinOnu kovalım› diyorsanız,
29þá hræðist ógn sverðsins, því að sverðið er refsing syndar. Þá munuð þér komast að raun um, að til er dómur.
29Kılıçtan korkmalısınız,Çünkü kılıç cezası öfkeli olur,O zaman adaletin var olduğunu göreceksiniz.››